ตอนที่ 11
บทที่ 11 โดนสวมรอยความดีความชอบเสียแล้ว
October 22, 2026
บทที่ 11 โดนสวมรอยความดีความชอบเสียแล้ว
ตอนที่ส้งเส่นเอ๋อกำลังคิดเพ้อเจ้ออยู่นั้น พ่อก็พูดออกมา: “ลูก นั่นเป็นเส้นสายที่พ่อหามาที่ไหนกัน? ถ้าพ่อหาเส้นสายได้ ตอนเช้าจะโมโหขนาดนั้นทำไม? เส่นเอ๋อ เมื่อเช้าพ่อค่อนข้างกังวลใจ จึงพูดไปว่า ‘เดี๋ยวจะส่งลูกให้หม่าเก๋อซะเลย’ นั่นเป็นเพราะโมโหหรอกนะ ลูกอย่าโกรธพ่อเลย......”
คำพูดของพ่อ ทำให้ใบหน้าของส้งเส่นเอ๋อที่มีเลือดฝาด หน้าที่แดงระเรื่ออยู่แล้วก็แดงมากขึ้นอีกระดับทันที
พ่อว่าอะไรนะ เพื่อนหนูกำลังฟังอยู่ข้างๆนะ! ยังจะส่งหนูให้หม่าเก๋ออีก ก็ดีที่พ่อพูดออกมา!
ใบหน้าที่ร้อนผ่าวของส้งเส่นเอ๋อ ใบหน้าเล็กๆขรึมลงเสียแล้ว ลุกขึ้นเดินไปคุยโทรศัพท์ที่ด้านข้าง
“พ่อคะ ไม่ใช่เส้นสายที่พ่อหามาจริงๆเหรอ?” ส้งเส่นเอ๋อยืนยันให้แน่ใจอีกครั้ง
“ถ้าหาเส้นสายได้ ตอนเช้าพ่อจะให้ลูกไปอยู่กับหม่าเก๋อสักคืนทำไมล่ะ......”
ส้งเส่นเอ๋อหลับตา สูดหายใจเข้าลึกๆ กลั้นคำหยาบที่คอกลับลงไป: “พ่ออย่าพูดเรื่องนี้อีกได้ไหมคะ? เมื่อกี้เพื่อนหนูอยู่ด้วยกันหมด แล้วหนูก็เปิดลำโพงอยู่ พ่อขายหน้าของลูกสาวพ่อไปหมดแล้วเนี่ย”
“เพื่อนลูกอยู่กันหมดเลย อั้ยหยา พ่อผิดเองพ่อผิดเอง เส่นเอ๋อ ลูกโทรศัพท์แล้วจะเปิดลำโพงทำไม......”
“พอค่ะ เรื่องนี้ให้มันผ่านไปเถอะ ถ้ายังพูดอีกหนูก็อยากจะมุดเข้าไปในร่องพื้นดินจะแย่แล้วนะคะ” ส้งเส่นเอ๋อใช้มือประคองหน้าผากเอาไว้
ฉันเปิดลำโพงทำไม นั่นก็เพราะคิดว่าพ่อตามหาเส้นสายที่มั่นคงได้ยังไงล่ะ จึงเตรียมจะโอ้อวดต่อหน้าเพื่อนๆ ตอนนี้กลับต้องหงอยเป็นลูกแมวซะได้ จะโอ้อวดก็โอ้อวดไม่สำเร็จ กลายเป็นผู้หญิงโง่ที่ระเบิดเรื่องอื้อฉาวเสียอย่างนั้น!
“โอ่ย เส่นเอ๋อ เป็นเพื่อนลูกหรือเปล่าที่ช่วยหาเส้นสายน่ะ?”
“เพื่อนหนู...” ส้งเส่นเอ๋อหันไปเพ่งมองคนอื่นๆที่โต๊ะกินข้าว ก็พอมีความเป็นไปได้อยู่จริงๆ ก่อนหน้านี้พวกเขาก็โทรศัพท์กันทั้งนั้น
“คงจะเป็นเพื่อนลูกนั่นแหละที่จัดการให้! เขาช่วยเหลือพวกเราอย่างยิ่งใหญ่ ลูกต้องขอบคุณเขาให้เต็มที่นะ” พ่อพูดความคิดออกมาอย่างชัดแจ้ง
“ค่ะ ตามนี้ หนูวางแล้วนะ!” ท่าทางตอนนี้ของส้งเส่นเอ๋อเรื่อยเปื่อยมากแล้ว ไม่คิดว่าจะเป็นเพื่อนของฉันเองที่ช่วยเหลือจัดการให้ ก่อนหน้านี้พ่อยังด่าฉันอยู่เลย แล้วยังทำให้ฉันอื้อฉาวขนาดนั้น
“รอก่อนลูก คนนั้นที่ช่วยพวกเรา อาจจะมีความเกี่ยวข้องกับประธานสหพันธ์ธุรกิจชื๋อหยินจ้งอยู่บ้างนะ เรื่องนี้ต้องผ่านประธานชื๋อเท่านั้นถึงจะจัดการได้ คนๆนี้ต้องไม่ธรรมดาแน่นอน ลูกต้องตั้งใจหน่อยนะ” พ่อพูดเพิ่มเติม
วางโทรศัพท์แล้ว ส้งเส่นเอ๋อจึงเดินกลับไปที่โต๊ะกินข้าวด้วยความสงสัย แค่เล่าเรื่องออกมา ทุกคนต่างก็ให้ความสนใจ เป็นใครกันนะ ไม่นึกว่าจะมีความสัมพันธ์เกี่ยวข้องกับประธานสหพันธ์ธุรกิจ
สีหน้าของส้งเส่นเอ๋อกลับสงบนิ่งอย่างชัดเจน เธอกวาดสายตาไปที่ใบหน้าของทุกคนรอบหนึ่ง สุดท้ายมุ่งเป้าไปที่ด้านขวามือ เจี่ยงเป้ยเป้ยที่อยู่ใกล้กับเธอที่สุด ยิ้มบางๆถามขึ้น: “เป้ยเป้ย เป็นเธอที่ช่วยฉันหาเส้นสายใช่ไหม?”
เจี่ยงเป้ยเป้ยตกตะลึง ส่ายหัวยิ้มเจื่อนๆ: “ฉันจะมีเส้นสายที่แข็งแกร่งขนาดนั้นได้ยังไง เส่นเอ๋อเธอล้อเล่นอะไรเนี่ย?”
“ไม่ใช่จริงๆเหรอ?” ส้งเส่นเอ๋อกดดันเล็กน้อย ถามอีกครั้ง
“ไม่ใช่จริงๆ!” จู่ๆในใจของเจี่ยงเป้ยเป้ยก็รู้สึกวิตกเล็กน้อย
สายตาของส้งเส่นเอ๋อเคลื่อนไปที่ร่างของชุยเหวินเหวินที่อยู่ข้างๆเจี่ยงเป้ยเป้ย: “เหวินเหวิน เธอช่วยฉันใช่ไหม?”
“ไม่ใช่ๆ ฉันรับไม่ไหวหรอก เส่นเอ๋อ ฉันโทรหาญาติๆของครอบครัวฉันหมดแล้ว พวกเขาช่วยไม่ได้เลย......” ชุยเหวินเหวินส่ายหัว
แล้ว สายตาของส้งเส่นเอ๋อก็เคลื่อนไปตามลำดับ:
“หวงเกอ เป็นนายที่ช่วยฉันหาเส้นสาย”
“หยินห้าว นายเป็นคนหาเส้นสาย”
“เสี่ยวฮุ่ย เธอหรือเปล่า?”
......
ส้งเส่นเอ๋อถามหมดทุกคนแล้ว แต่ตอนที่ถึงฉินหลั่ง กลับข้ามเขาไปทันที
คนอื่นๆเธอยังไม่แน่ใจ แต่นายฉินหลั่งนี่ หึ คนโง่ๆคนหนึ่งที่ไม่มีบัตรอะไรเลยแต่กลับกล้าที่จะพุ่งเข้าไปในธนาคารซิตี้แบงก์อย่างซื่อๆบื้อๆ จะเป็นเขางั้นเหรอ? นี่คงเป็นเรื่องที่น่าขำสุดๆไปเลยใช่ไหมล่ะ?
“งั้นเป็นใครกันนะ?” ส้งเส่นเอ๋อมองต่ำลง ในหัวกำลังตั้งใจคิดอยู่ จู่ๆ ชื่อหนึ่งก็เหมือนกับประกายไฟที่พาดข้ามหัวเธอมาปะทะเข้ากับที่ดวงตา
“จางเชื๋อ!”