บทที่ 9 สาวสวยที่แสนเป็นมิตร

บทที่ 9 สาวสวยที่แสนเป็นมิตร

เดินเข้ามาทางประตูเล็ก ๆ ของตาข่ายสีเขียวในสนามทางทิศตะวันตก ฉินหลั่งก็ได้เห็นหญิงสาวหน้าตาน่ารักห้าหกคน ก่อนจะวิ่งเหยาะๆเข้าไป

“ฉินหลั่งในที่สุดนายก็มาสักที ทำไมวันนี้นายถึงมาช้าขนาดนี้”

ในบรรดาผู้หญิงหลายคน ผู้หญิงที่ตัวสูงที่สุดเป็นคนพูดขึ้น เธอก็คือเสี้ยฉีงคนที่โทรหาฉินหลั่งเมื่อครู่นี้

เสี้ยฉีงควักเงินสิบหยวนออกมาให้ฉินหลั่ง “ไปซื้อน้ำหกขวดมาให้พวกพี่สาวหน่อย”

“หัวหน้าทีมครับ ทำไมเมื่อกี้คุณไม่พูด ผมจะได้ซื้อระหว่างทางที่มาเลย” ฉินหลั่งกำเงินสิบหยวนแล้วถามออกไป

“นี่ ทำไมนายนิสัยแบบนี้ ก็แค่วิ่งเพิ่มก้าวสองก้าวเอง ทำไม แค่นี้ก็ทนไม่ไหวแล้วเหรอ” เสี้ยฉีงทำตาโต ปากเล็กๆขยับไปมา แต่ละคำราวกำลูกระเบิดที่พุ่งเข้าใส่ฉินหลั่ง

“ไม่มี...ครับ ผมจะไปซื้อเดี๋ยวนี้...” สุดท้ายฉินหลั่งก็เลือกที่จะไปซื้อ ไม่อยู่เถียงกับเสี้ยฉีงต่ออีก

พอซื้อน้ำกลับมาแล้ว ฉินหลั่งก็คืนเงินอีกสี่หยวนที่เหลือ ส่งให้เสี้ยฉีง ผู้หญิงหลายคนในทีมเชียร์ลีดเดอร์ต่างก็หยิบน้ำไปดื่มกันคนละขวด

“ฉินหลั่ง มาพัดให้ฉันหน่อยสิ” เสี้ยฉีงออกคำสั่งกับฉินหลั่งอีกครั้ง ฉินหลั่งเองก็ว่างอยู่ เลยใช้เขาอย่างเต็มที่

พวกเขานั่งอยู่ในสนามบาสเกตบอล ในสนามบาสเกตบอลใกล้ๆ คนในทีมบาสเกตบอลของมหาวิทยาลัยกำลังเล่นบาสกันอยู่ พักผ่อนไปครึ่งชั่วโมง เสี้ยฉีงก็ปรบมือ เรียกสมาชิกในทีมเชียร์ลีดเดอร์เพื่อฝึกซ้อมกันต่อ

ฉินหลั่งนั่งอยู่คนเดียวบนขาตั้งที่เคลื่อนย้ายได้ มองดูพวกเสี้ยฉีงซ้อม บนที่นั่งที่อยู่รอบๆ ทั้งหมดเต็มไปด้วยกระเป๋าของพวกเสี้ยฉีง และของสำหรับการฝึกซ้อมบางส่วน

“สวัสดี ทำไมนายไม่ไปเล่นกับพวกเขาล่ะ”

ผู้หญิงคนหนึ่งเดินมาจากด้านข้างตัวเขา แล้วมองฉินหลั่งด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ก่อนจะนั่งลงข้างฉินหลั่ง

ฉินหลั่งชะงักไปครู่หนึ่ง ผู้หญิงคนนี้มีผมสลวย ใบหน้ารูปไข่ ผิวขาวดุจหิมะ ดวงตากระจ่างใส ตรงระหว่างคิ้วมีกลิ่นอายของความอ่อนเยาว์

“สวัสดี......”

ฉินหลั่งกำลังเตรียมจะพูดอะไรบางอย่าง อีกด้านก็มีผู้ชายร่างสูงใหญ่ที่ส่วนเสื้อทีมเลเกอร์สเดินเข้ามา และเริ่มพูดก่อนแล้ว “คนสวย เธอจะไปสนใจเขาทำไม เขาน่ะนะ เป็นพี่เลี้ยงราชินีของทีมเชียร์ลีดเดอร์ ไม่ว่าจะเป็นงานเหนื่อยหรืองานสกปรกอะไรเขาก็ทำหมด ถ้าไม่ใช่เพราะเขาเป็นยาจก เสี้ยฉีงคงไม่มีทางให้เขาเข้าทีมหรอก”

“เหรอ...” สายตาที่หญิงสาวมองฉินหลั่ง ก็มีความอ่อนโยนเพิ่มขึ้นอีกเล็กน้อย

“ก่อนหน้าที่เธอจะมา เจ้าหมอนี้ก็กำลังสะบัดพัดให้พวกสาวๆในทีมเชียร์ลีดเดอร์อยู่ แบบนี้ไง” ชายคนนั้นทำท่าสะบัดพัด เพียงแต่ใบหน้ามีรอยยิ้มเยาะเย้ยด้วย ทำให้ท่าทางสะบัดพัดที่เขาทำดูเลวร้ายเหลือคณานับมาก

พูดจบ ผู้ชายร่างสูงใหญ่ก็ยืนมือไปทางหญิงสาว “สวัสดี ฉันชื่อหวางเสี้ยวตี๋ กำลังหลักของทีมบาสเกตบอลมหาวิทยาลัย ที่บ้านเปิดบริษัทเล็กๆ ธรรมดาๆ รายได้ต่อปีมากกว่า2ล้านเท่านั้นเอง

หวางเสี้ยวตี๋มองดูหญิงสาว ยิ่งดูก็ยิ่งชอบ ตัวเองเงื่อนไขดีขนาดนี้ การจะเรียกความชื่นชอบจากผู้หญิงจึงไม่ใช่ปัญหาเลย !

หญิงสาวชำเลืองมองมือของหวางเสี้ยวตี๋ที่ส่งมาทีหนึ่ง แต่ไม่ได้แสดงท่าทีใดๆออกมา ราวกับมองไม่เห็น เพียงแค่มองดูหวางเสี้ยวตี๋แล้วยิ้มบางๆออกมา “สวัสดีค่ะ ฉันชื่อหรั่นหญิง เป็นเพื่อนของเสี้ยฉีง”