บทที่ 1 ถูกหย่า

"หย่ากันเถอะ"

แต่งงานมาสามปี ผู้ชายคนนี้ก็ยังคงพูดน้อย แล้วเอ่ยสามคำนั้นออกมาอย่างเย็นชา ไม่มีความรู้สึกใดๆเลย

หนานซ่งยืนอยู่ข้างหลังยวี่จิ้นเหวิน จ้องมองแผ่นหลังที่สูงกว้างของเขา มองใบหน้าแสนจะเย็นชาที่สะท้อนผ่านบานหน้าต่างของเขา รู้สึกแค่ว่าเหมือนหัวใจตกลงไปในเหวลึก

มือที่วางอยู่ข้างตัวทั้งสองข้ามเริ่มกำแน่นขึ้น แล้วเริ่มสั่น

คำพูดที่เธอกลัวมากที่สุด สุดท้ายก็มาจนได้

เขาหันกลับมา จึงเห็นใบหน้าของเขาชัดเจนขึ้น ใบหน้าที่เพอร์เฟค เค้าโครงหน้าที่ชัดเจน ถึงแม้จะเผชิญหน้ามาแล้วสามปี แต่ก็ยังคงทำให้เธอใจเต้นอยู่ดี

"ไม่หย่า ได้ไหม?"

หนานซ่งพยายามเอ่ยออกมาอย่างขมขื่น ในดวงตาก็มีประกายน้ำที่จะหยดลงมา แต่กลับแฝงไปด้วยความคาดหวัง

ยวี่จิ้นเหวินขมวดคิ้ว แววตาที่เย็นชาหยุดลงบนใบหน้าที่ไร้เครื่องสำอางของเธอ สุดท้ายก็หยุดลงที่ดวงตาบวมแดงของเธอ จากนั้นคิ้วก็ขมวดแน่นขึ้น

ถึงแม้จะไม่แต่งหน้า แต่หนานซ่งก็ยังดูสวย เธอไม่ใช่ผู้หญิงสวยหน้าเข้มอะไร แต่ผิวขาวสว่าง ไร้รอยด่าง เป็นหน้าตาที่มองแล้วสบายตา

เธอใช้ดวงตากลมโตมีประกายที่แฝงไปด้วยความร้อนรนจ้องมองเขา แววตาก็เต็มไปด้วยการภาวนา เธอมีไฝใต้ตาข้างขวา ผมยาวตรงสีดำปล่อยไว้ข้างหู นุ่มลื่นไร้แรงต่อต้าน

แต่ในสายตาเขา นี่กลับเป็นผู้หญิงที่อ่อนแอแล้วก็ซื่อบื้อ

ในฐานะภรรยา เธอไม่ได้ทำอะไรผิดเลย แต่แค่เขาไม่รักเธอ

เมื่อสามปีก่อนเขาเกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์ แล้วอัมพาตครึ่งล่าง คุณหมอบอกว่าเขาอาจจะยืนขึ้นไม่ได้อีก แล้วเพราะว่าตอนนั้น เขาจึงต้องแยกจากผู้หญิงที่เขารัก คุณแม่บังคับให้เขาไปดูตัว จะให้หาลูกสะใภ้ที่เป็นหมอมาดูแลเขาทั้งชีวิต เขาจึงเลือกคนดูแลจากบรรดากลุ่มคนที่ชื่นชอบเขา นั่นก็คือลู่หนานซ่ง เพราะเธอไม่มีเบื้องหลังอะไร และเพราะว่าเธอเป็นคนที่เงียบด้วย

"เธออยู่กับฉันมาสามปี ดูแลฉันมาสามปี เงินสิบล้านถือว่าเป็นค่าชดใช้ให้เธอ"

ขณะที่เขาพูดประโยคนี้ออกมานั้นสายตาไม่กะพริบเลย แล้วมองไม่เห็นความรู้สึกอะไรที่มีต่อเธอเลย "หรือว่า เธอยังอยากได้อย่างอื่น……"

"ทำไม?"

นี่เป็นครั้งแรกที่หนานซ่งพูดแทรกเขา ดวงตาที่บวมแดงแฝงไปด้วยความดื้อรั้น แล้วก็……ความไม่ยอม "ทำไมต้องพูดถึงเรื่องหย่าตอนนี้ด้วย?"

พรุ่งนี้ เป็นวันครบรอบแต่งงานสามปีของพวกเขา เธอวางแผนไว้มากมาย แล้วเธอก็คิดว่า สามปีหลังจากนี้อีกสามปี สามปีอีกยี่สิบครั้ง ก็คือทั้งชีวิต

"เธอก็รู้ คนที่ฉันรักไม่ใช่เธอ"

น้ำเสียงที่เรียบนิ่งของเขาแฝงไปด้วยความเย็นชา เขาไม่หลงเหลือโอกาสอะไรให้เธอเลย "เซวียนเซวียนกลับมาแล้ว ฉันจะแต่งงานกับเขา"

หนานซ่งรู้สึกเหมือนโดนฟ้าผ่ากลางหัว ร่างบางทนรับน้ำหนักไม่ไหวจนเซ

การแต่งงานที่เธอประคับประคองมาสามปี แต่กลับเทียบคำพูดประโยคเดียวของคนอื่นไม่ได้ -- "ฉันกลับมาแล้ว"

"คุณชายครับ……"