ตอนที่ 114
บทที่ 114 เป็นราชินีของตัวฉันเอง
October 22, 2026
เมื่อภาพงานออกแบบและตัวอย่างเครื่องประดับปรากฏขึ้นก็ทำให้เกิดการวิจารณ์อย่างร้อนแรงเป็นวงกว้าง
ตามแนวทางปฏิบัติเดิมของบริษัทหนานจิวเวลรี่ ในทุกไตรมาสของงานเครื่องประดับ พวกเขาจะต้องเปิดตัวผลิตภัณฑ์หลักหนึ่งอย่าง แต่หลังจากผ่านไปสามปี คาดไม่ถึงเลยว่าจะเปิดตัวด้วยผลิตภัณฑ์ถึงสองตัว
นี่มันค่อนข้างโลภไปหน่อยนะ
ทุกคนคิดอย่างนั้นในใจ แต่ร่างกายของพวกเขาซื่อสัตย์กว่าหัวใจมาก ในขณะที่ผลิตภัณฑ์ทั้งสองถูกเปิดตัว ดวงตาของพวกเขาก็มองตามไปโดยไม่รู้ตัว
ผลิตภัณฑ์ทางด้านซ้ายชื่อว่า “ประตูหัวใจ”
มันถูกออกแบบให้เป็นรูปกุญแจ ทั้งหมดเป็นสีเงิน ตรงกลางของกุญแจฝังด้วยดอกกุหลาบเป็นประกาย ช่างเป็นอะไรที่สวยสง่า สีส้มแดงราวกับนางชาร์ลอตต์อยู่ท่ามกลางแสงอาทิตย์ การผสมผสานของทั้งสองเข้ากันอย่างลงตัว
ใต้ชื่อมีตัวอักษรเล็กๆหนึ่งบรรทัดเขียนว่า “มีเพียงคุณเท่านั้นที่สามารถเปิดประตูหัวใจของฉันได้”
ด้วยเหตุผลบางอย่าง ทำให้ทุกคนอยากที่จะร้องไห้ออกมา
“ฉันไม่เข้าใจแฟชั่น แต่จากการเดา หัวกุญแจนั่นเป็นสัญลักษณ์ของผู้ชายและดอกกุหลาบที่อยู่ตรงกลางเป็นสัญลักษณ์ของผู้หญิงใช่หรือไม่ มีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่สามารถเปิดใจของเขาได้”
“แต่เดิมนางชาร์ล็อตต์เป็นสัญลักษณ์ของความรักที่เร่าร้อนและร้อนแรง ฉันคิดว่ามันไม่ควรจำกัดเฉพาะผู้ชายและผู้หญิง”
“ใช่ ทุกคนที่ปิดประตูหัวใจต่างรอใครสักคนที่จะมาปรากฏตัว และเปิดประตูหัวใจของพวกเขา”
“ชายหญิงที่ขาดความรักในโลกนี้ ใครจะไม่อยากเป็นกุญแจดอกนั้นที่สามารถไขเปิดหัวใจคนที่รักได้ล่ะ”
ชิ้นที่อยู่ทางขวาชื่อว่า “ประตูชีวิต”
สินค้าชิ้นนี้เป็นแหวนพลอย
สีเหลืองสดใส ทรงพลัง ทำให้เครื่องประดับระดับไฮเอนด์อันเยือกเย็นดูมีชีวิตชีวา ระหว่างดอกกุหลาบสองดอก มีเจ้าหญิงตัวน้อยอยู่ตรงกลาง ทำให้ดอกไม้ทั้งสองเหมือนผ้าโพกศีรษะและมงกุฏของเธอ
บรรทัดล่างสุดเขียนเป็นตัวอักษรเล็กๆว่า “ถ้าไม่มีใครเลี้ยงฉันให้เป็นเจ้าหญิง ฉันก็จะเป็นราชินีของตัวฉันเอง”
แหวนวงนี้ออกแบบมาสำหรับเพื่อนผู้หญิงทั้งหลายอย่างไม่ต้องสงสัย
เมื่อพวกผู้หญิงเห็นประโยคนี้ พวกเขาก็รู้สึกว่ามันแทงใจดำอย่างจัง ทั้งบีบหัวใจและปอด จนต่างกันออกมาว่า “ถูกต้องที่สุด พูดตามเสียงในใจฉันไม่มีผิด”
“เมื่อฉันยังเด็ก ฉันเฝ้าใฝ่หาแต่ความรักและหวังว่าวันหนึ่งจะมีผู้ชายมารักดูแลฉันเหมือนดั่งเจ้าหญิง คิดไม่ถึงว่าคนที่เข้ามาจะทำให้ฉันกลายเป็นอีแก่ของเขา!”
“ฉันแก่เกินวัยที่จะอยากเป็นเจ้าหญิงแล้ว ฉันแค่ต้องการมีชีวิตที่ดี ทำงานหาเงิน และสามารถควบคุมชีวิตของฉันได้อย่างเต็มที่ และกลายเป็นราชินี!”
“ใช่ การเป็นเจ้าหญิงจะไปมีประโยชน์อะไร สู้เป็นอู่เจ๋อเทียนมองดูโลก และมีชีวิตที่กล้าหาญยังจะดีกว่า แถมยังทำอะไรตามใจตัวเองได้อีกด้วย หู้ว~”
“ฉันอยากซื้อแหวนวงนี้จริงๆ ใส่แล้วต้องหลากหลายมาก..."
ม่านถ่ายทอดสดเปิดออกแล้ว
พิธีกรเชิญนักออกแบบสองคนเดินขึ้นเวทีตามเวลาที่เหมาะสม เพื่อให้พวกเขาเสนอแนวคิดของพวกเขา ก่อนขึ้นไปหนานซ่งก็ตบไหล่หนานหลินพร้อมพูด “ผ่อนคลาย พูดอย่างกล้าหาญ อย่ากลัวเลย”
หนานหลินพยักหน้าอย่างหนักและให้กำลังใจตัวเอง
กู้เหิงยืนอยู่ตรงทางขึ้น มองไปที่หนานหลินซึ่งกำลังยกกำปั้นเล็กๆของตัวเองขึ้นและบอกตัวเองว่า “อย่ากลัว”
“อาจารย์น้อย ช่วงเวลาเฉิดฉายของเธอมาถึงแล้ว เมื่อสินค้าออกวางตลาด ฉันจะเป็นคนแรกที่สั่งซื้ออย่างแน่นอน!”
เมื่อมีคำพูดของกู้เหิงประโยคนี้ หัวใจที่เต้นรัวของหนานหลินก็สงบลงครู่หนึ่ง และจากนั้นก็เริ่มที่จะพองตัวและเต้นอย่างรุนแรง เหมือนกับกวางที่หลงทาง ไม่รู้ทิศกะทันหัน
เธออยากจะบอกเขาว่า “ประตูหัวใจ” ชิ้นนี้ ออกแบบมาได้เมื่อเธอคิดถึงเขา และเขาก็เป็น "แรงบันดาลใจ" ของเธอ
เป็นเอด้าที่เคยเจองานใหญ่มาก่อน จึงช่วยลากเด็กฝึกหัดตัวน้อยขึ้นไปบนเวที