บทที่ 128 ดาวบาสเกตบอลชายในอนาคต

หนานซ่งเงยหน้าขึ้นมองไปยังชายหนุ่มที่อยู่ข้างหน้าเธอ ปฏิกิริยาแรกคือ: ทำไมเด็กสมัยนี้ ถึงสูงจัง

วัดด้วยสายตาอย่างน้อยน่าจะสองเมตร

ดูแล้วเติบโตมาอย่างดี

นอกจากจะสูงแล้ว ชายหนุ่มยังหล่อมากด้วย

เขาสวมเสื้อบาสสีขาวที่คาดผมสีขาว หน้าผากเรียบๆ เปียกโชกไปด้วยเหงื่อ สีผิวสีข้าวสาลีดูแข็งแรง ดวงตาสว่างราวกับกวางน้อยที่บริสุทธิ์

เป็นเวลานานแล้วที่ หนานซ่งไม่ได้เห็นดวงตาคู่หนึ่งที่บริสุทธิ์ได้เช่นนี้ ราวกับท้องฟ้าปลอดโปร่งหลังฝนตก ไร้ร่องรอยของสิ่งสกปรก

และด้วยเหตุผลบางอย่าง ประสาทสัมผัสทั้งห้าของเด็กหนุ่มทำให้เธอคุ้นเคยอย่างอธิบายไม่ถูก

เหมือนเคยเห็นที่ไหนสักแห่ง

ด้วยความคุ้นเคยนี้ หนานซ่งจึงหยิบโทรศัพท์มือถือที่เขามอบให้ถ่ายรูป โพสต์ท่าในกล้องที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มสดใสและตะโกนคำว่า " เป๊ปซี่--!"

"เรียบร้อย."

หลังจากที่หนานซ่งถ่ายเสร็จ กำลังจะคืนโทรศัพท์ให้วัยรุ่น นักเรียนกีฬาสองสามคนข้างๆ ร้องออกมาอย่างแปลกๆ ว่า “รุ่นพี่สวยออกอย่างนี้ หายากมากในรอบพันปี มาเถอะ เรามาถ่ายรูปกับรุ่นพี่สุดสวยกัน!"

“ผมจะถ่ายด้วย ฉันก็เหมือนกัน!”

คนหนึ่งก้าวไปข้างหน้า ฝูงชนรุมล้อมและขับไล่เด็กสาวสองสามคนออกไป "ไป ไป ไป ออกไปเถอะ เราจะถ่ายรูปกัน แค่รุ่นพี่สาวสวยคนนี้ก็พอแล้ว "

เด็กหญิงหลายคนเดินจากไปอย่างสาปแช่งและแสดงท่าทีไม่เป็นมิตรอีกต่อไป

ชายหนุ่มที่ชื่อ "อาเจ๋อ" ยิ้มและอยากถ่ายรูปพวกเขา มีคนเสียงดังสุดตะโกนขึ้น: "อาเจ๋อ มานี่เร็ว เธอคือฮีโร่ของพวกเรา เราทำไม่ได้ถ้าไม่มีเธอ"

ขณะที่ดึงอาเจ๋อมา พร้อมกับพูดกับหนานซ่ง: “พี่สาว นี่ไม่ใช่นักเรียนกีฬาธรรมดานะครับ เขาเป็น MVP (ผู้เล่นทรงคุณค่า) ของลีกบาสเกตบอลชายแห่งชาติเร็วๆนี้ก็จะเข้าสู่ระดับประเทศแล้วในอนาคต และจะเป็นคู่ต่อสู้ NBAเพื่อ คว้าชัยชนะให้ประเทศเราด้วย!"

หนานซ่งมองดูดาวบาสเกตบอลในอนาคตอย่างเงียบ ๆ

ดาวบาสเกตบอลชายยิ้มอย่างเขินอาย และตีหัวเพื่อนร่วมชั้น "เอาล่ะ ไม่ต้องชมฉันแล้ว พี่เขาจะหัวเราะเอาได้"

หันไปทางหนานซ่งและยิ้มอย่างสดใส “พี่สาว ขอโทษด้วย พวกเขาแค่กระตือรือร้นมากไปอย่าไปคิดอะไรมาก”

หนานซ่งยิ้มจาง ๆ แน่นอนว่าเธอไม่สนใจเด็ก ๆ มิฉะนั้นในขณะไอ้ลูกหมาพวกนั้นกระโจนเข้าหาเธอ เธอยังจัดการทั้งหมดด้วยตัวเอง

เธอไม่มีนิสัยชอบถ่ายรูป นอกจากตอนเธอแต่งงานกับ ยวี่จิ้นเหวินเธอก็ไม่เคยถ่ายรูปที่ไหนเลย

ตอนถ่ายรูปก็โดนจับถ่ายเหมือนดังหุ่นเชิดที่ไร่อารมณ์

อาเจ๋อที่ยืนอยู่ข้างๆ เธอ จู่ๆ ก็พูดขึ้นว่า "ถึงกับหัวเราะไม่ออกเลยหรือ มาผมจะเล่ามุกให้ทุกคนฟัง"

เขานั่งยองอยู่ข้างหน้าโดยไม่ได้คิดอะไร เขาเปิดปากพูด "มีไก่ 2 ตัวคุยกันและเห็นไก่เดินมาอย่างกระสับกระส่าย ไก่ก็ถามว่า "เป็นอะไรไป ฉันหมดแรงแล้ว" ไก่พูด :'ทำธุรกิจอะไร!' ไก่ถามอีกครั้ง:'ทำธุรกิจอะไรถึงได้เหนื่อยขนาดนี้'"

เขาพูดจบ แล้วพูดว่า: "ไก่พูดอย่างเขินอาย: 'อืม... ขายซุปไก่ไง'"

"พัพฟ์...ฮ่าๆๆๆ"