บทที่ 136 แม้แต่เส้นผมก็ยังมีประกายยิบยิบ

ไก่งามเพราะขน คนงามเพราะแต่ง ประโยคนี้ช่างมีความหมายเหลือเกิน

หนานหลินที่แต่งตัวเหมือนนักศึกษามาเดินในร้านของแบรนด์เนมไม่มีคนสนใจ แต่พอหนานซ่งปรากฏตัว มูลค่าทั้งเนื้อทั้งตัวคงซื้อบ้านได้หลังหนึ่งแล้ว จึงสะดุดตาเหล่า SA

แม้แต่คุณหนูคุณนายที่กำลังดูเรื่องตลกเมื่อกี้ก็หันมองหนานซ่งอย่างอิจฉา แล้วเริ่มคิดในใจ

"กระโปรงกางเกงตัวนั้น ฉันใช้เส้นสายไปตั้งเยอะก็สั่งจองไม่ได้ ทำไมถึงมาอยู่บนตัวเขา?”

"อะไรเนี่ย ฉันตาฝาดเหรอ? กระเป๋าใบนี้เป็นกระเป๋าแอร์เมสหิมาลายาที่เพิ่งมีคนประมูลกันไม่ใช่เหรอ? รวยเกินไปหรือเปล่า!"

"ทำไมตอนที่ผู้หญิงคนนี้เดิน ถึงมีมาดขนาดนี้เนี่ย แล้วก็เส้นผม เธอกำลังถ่ายโฆษณาแชมพูสระผมอยู่เหรอ? สวยมากเลย! เหมือนเส้นผมของเธอมีประกายยิบยับเลย"

"คุณนายตัวจริง ฉันขอกราบเลย!"

ในร้านเงียบกริบทันที

เหมือน SA ไม่มีความสามารถด้านการสังเกตสีหน้า แววตาจึงไม่ค่อยเป็นมิตร โดนโยนแบล็กการ์ด ยังพูดโวยวายอยู่ "พวกคุณจงใจมาสร้างปัญหาใช่ไหม? ยาม ยังยืนอยู่ทำไม ไล่พวกเขาออกไปให้หมด!"

ยามเพิ่งก้าวเดินไป ก็มีคนชุดดำที่มาจากที่ไหนก็ไม่รู้มาขวางไว้

พวกเขาร่างกายกำยำ แววตาเลือดเย็น ต่างกับยามมืออาชีพที่ร้านจ้างมาโดยเฉพาะอย่างสิ้นเชิง ยืนอยู่ตรงนั้นก็เหมือนกำแพง แล้วยืนล้อมหนานซ่ง เป็นเกาะป้องกันให้เธอ ขวางทุกคนที่คิดจะทำร้ายเธอ

สถานการณ์แบบนี้ เหมือนในหนังเลย ทุกคนจึงตกตะลึง คนที่อยู่ข้างนอกก็พยายามชะโงกหน้ามอง แต่ไม่กล้าเข้าใกล้ กลับจะซวยถ้ามีเรื่องกับคนใหญ่คนโต

"ฉันเคยเห็นคนที่ตาต่ำมาไม่น้อย แต่ SA ที่ไร้มารยาทอย่างคุณ ฉันเจอเป็นครั้งแรก"

แววตาหนานซ่งเย็นชา "ฝึกอบรมก่อนเริ่มงานหรือยัง? ตอนที่อบรม ครูฝึกไม่ได้สอนคุณว่าลูกค้าคือพระเจ้าเหรอ? ถึงแม้คุณจะขายจิวเวลรี่ที่แพงมากแค่ไหน งานที่ทำก็คืองานบริการ ทำตัวกร่างให้ใครดู? คิดว่าตัวเองเป็นราชินีสูงส่งเหรอ?"

ปากเธอเหมือนติดจรวด แล้วไล่ยิงไปทาง SA แต่น้ำเสียงก็ไม่ได้โมโห ไม่ได้รุนแรง ด่าคนอย่างใจเย็น จนทำให้ SA ที่โดนด่าอึ้งไปเลย

SA คนอื่นๆก็อึ้งเหมือนกัน

คนที่โดนด่าไม่ใช่ SA มืออาชีพ เป็นน้องสาวภรรยาของผู้จัดการ ตัวเองเข้ามาทำงานเพราะมีเส้นสาย จึงไม่ค่อยเคารพลูกค้า แล้วยังชอบสั่งพวกเธอด้วย เพราะมีผู้จัดการ พวกเธอจึงไม่กล้าเถียง

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เกิดเหตุการณ์แบบวันนี้ แต่พวกเธอเพิ่งเคยเห็นลูกค้าที่แข็งข้อแบบนี้ จึงอึ้งกันไปหมด

SA ที่ฉลาดเห็นว่าสถานการณ์เริ่มแย่ จึงรีบโทรตามผู้จัดการมา

ยังโชคดีที่ผู้จัดการอยู่ไม่ไกล ได้ข่าวแล้วจึงรีบกลับร้าน พอเข้าประตูปุ๊บก็ตกใจกับบอดี้การ์ดชุดดำ กว่าจะเบียดเข้าไปได้ จึงได้ยินเสียงน้องสาวของตัวเองพูดอยู่

"ก็ฉันไม่ชอบหน้าคุณ ก็เลยไม่อยากขายของให้คุณ ทำไม? คุณยังจะให้คนทำร้ายฉันเหรอ? ฉันบอกคุณไว้เลย ผู้จัดการร้านนี้เป็นพี่เขยของฉัน รองผู้อำนวยการตำรวจเป็นน้าชายของฉัน ฉันจะรอดูว่าคุณจะกล้าทำอะไรฉันไหม?"

ผู้จัดการได้ยินเธอพูดถึงคนใหญ่คนโตในครอบครัว พูดคำพูดที่ไร้สมอง จึงล้มทั้งยืน

"อ้อ ที่แท้เป็นพวกคนมีเส้นสาย ถึงว่าล่ะทำไมถึงกร่างขนาดนี้"

พอหนานซ่งได้ยินแล้ว กลับยิ้มอ่อน "หลินหลิน ช่วยโทรให้รุ่นพี่เธอขึ้นมาด้วย มาเช็กดูว่าร้านนี้เป็นร้านของใคร เราจะได้ซื้อ แล้วเธอก็มาลองดูว่าการทำตามใจชอบในร้านตัวเองเป็นความรู้สึกยังไง"

หนานหลินที่อยู่ข้างๆงงมาก แต่พี่สาวพูดอะไรเธอก็ทำอย่างนั้น หยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วโทรหากู้เหิง จากนั้นกู้เหิงจึงมาหา

พอรับรู้สถานการณ์แล้ว กู้เหิงจึงเงยหน้ามองกวาด SA แววตาเหมือนมองเศษฝุ่นอย่างนั้น

กล้ารังแกหลินหลินของเขางั้นเหรอ……

กู้เหิงโทรคุยโทรศัพท์ จากนั้นก็รายงานหนานซ่งที่นั่งพักอยู่บนเก้าอี้ว่า "บอสหนาน ร้านนี้เป็นชื่อของคุณชายรองตระกูลจางครับ เขารับรู้เหตุการณ์แล้ว อยากจะคุยกับคุณครับ"

หนานซ่งเงยหน้า กู้เหิงจึงเปิดลำโพงเสียง

"คุณชายรองจาง ตอนนี้เก่งจังเลยนะคะ SAในร้านมีอำนาจมากกว่าคุณอีก"

อีกฝั่งของโทรศัพท์ พอคุณชายรองจางได้ยินก็ล้มทั้งยืน แล้วรีบขอโทษ "พี่ซ่ง ขอโทษจริงๆนะครับ ผมดูแลพนักงานไม่ดีเอง แล้วล่วงเกินพี่ ทำให้พี่อารมณ์เสีย! พี่ใจเย็นๆก่อนนะครับ อย่าสนใจพวกเขาเลย ถ้าพี่ต้องการอะไร เลือกได้ตามใจชอบเลยครับ เดี๋ยวผมจะสั่งให้คนจัดเตรียมให้"

หนานซ่งไม่สนใจเขา แค่เอ่ยถามหนานหลินว่า "หลินหลิน ยังอยากได้สร้อยข้อมือนั่นไหม?"