ตอนที่ 140
บทที่ 140 เด็กผู้ชายก็ต้องเรียนรู้ที่จะปกป้องตัวเอง
October 22, 2026
จนกระทั่งหนานซ่งเดินมาข้างหน้า ซือเจ๋อถึงจะจำคนตรงหน้าได้
“ทำไม ฉันแค่ย้อมผม ก็จำไม่ได้แล้วเหรอ?”
หนานซ่งพูดเสียงเบา วันนี้ทานข้าวกับพรักงานบริษัทตัวเอง ไม่เหมือนกับงานเลี้ยงสมาคมอื่น ๆ เธออาบน้ำที่บ้านหน้าสดออกมา ผมก็แห้งธรรมชาติ ปล่อยเป็นธรรมชาติอยู่ข้างคอ
เอฟเฟกต์แสงและเงาของร้านสือเว่ยนั้นมีชื่อเสียงอย่างมาก เทียบกับแสงไฟไลฟ์สดของเน็ตไอดอล พร้อมเอฟเฟกต์แสง แต่ก็ต้องแล้วแต่คน
ภายใต้แสงไฟ ผมของหนานซ่งสีสดใสเหมือนดอกกุหลาบ ผิวเนียนขาวเหมือนไข่ปอกเปลือก หน้าตาสวยงามจริง ๆ ผิวลื่นใสสะอาด ทำให้ป้าที่แต่งหน้าเข้มรอบ ๆ ยิ่งเหมือนปีศาจมากกว่าเดิม
ดวงตาคู่ใสของซือเจ๋อจ้องมองหนานซ่ง ใบหน้าหล่อเหลามึนงงเล็กน้อย เขาอ้าปากเล็กน้อย “ปร…”
“ชู่” หนานซ่งหยุดคำทักของเขา “เรียกพี่สาว”
ซือเจ๋อเม้มปาก เปลี่ยนคำเรียกในทันที “พี่สาว!”
อาจารย์เคยพูดกับเขา สถานะเชฟใหญ่ของหนานซ่งเป็นความลับ ให้คนนอกรู้ไม่ได้ อยู่ด้านนอกจะเรียกปรมาจารย์เชฟตามสบายไม่ได้
คำเรียก “พี่สาว” ทำให้เด็กน้อยกลับมาแล้วจริง ๆ เขาเกาหัว เผยฟันขาวออกมา แล้วพูดอย่างเก้อเขิน “เมื่อกี้ผมจำพี่ไม่ได้จริง ๆ นึกว่ามีสาวน้อยมาซะอีก”
“ฮ่าฮ่าฮ่า…”
เสียวหัวเราะใสแจ้วดังมาจากกลุ่มปีศาจ ดีไซเนอร์หญิงที่อายุเกินสามสิบพูดขึ้น “น้องชาย ประธานหนานของพวกเราปีนี้เพิ่งจะอายุยี่สิบห้า แน่นอนว่ายังเป็นสาวน้อยอยู่”
จากนั้นก็โน้มตัวมาหาเขา “นายอายุเท่าไหร่ ไม่ใช่ว่ายังไม่ครบสิบแปดหรอกนะ?”
เสียงหัวเราะดังขึ้นอีกรอบ
ซือเจ๋อถูกปีศาจสาวกลุ่มนี้เย้าแหย่จนหน้าแดงหูแดง เงยหน้าขึ้นมองหนานซ่ง แล้วพูดขึ้น “ผมยี่สิบแล้ว!”
“เพิ่งจะยี่สิบเหรอ เด็กจัง ถึงว่าทำไมหน้าถึงอ่อนขนาดนี้…”
พวกปีศาจสาวพูด มือที่ทาเล็บสีแดงจะจิ้มหน้าของซือเจ๋อ ถูกหนานซ่งเข้ามาปัดมือออก “คืนนี้เขาคือหัวหน้าพ่อครัวนะ กระเพาะของพวกเธออยู่ในมือของเขา จะต้องเคารพในเชฟใหญ่หน่อย”
ทุกคนได้ยินถึงสงบลง บาดหมางกับใครก็อย่าบาดหมางกับคนหลังครัว ถ้าหากเขาใส่ยาพิษลงในอาหาร น้ำลายฟูมปากจะทำยังไง?
หนานซ่งลากซือเจ๋อกลับห้องครัว “ไป ฉันดูสิว่าคืนนี้นายทำอาหารอะไร”
ซือเจ๋อมองข้อมือของตัวเอง รู้สึกมึนงงชั่วขณะ ราวกับความร้อนที่พุ่งตรงจากช่องท้องไปยังใบหน้า แสงร้อนถึงใบหู เมื่อครู่ที่หน้าแดงเพราะหงุดหงิด ตอนนี้หน้าแดงเพราะเขินอายจริง ๆ
หนานซ่งไม่ได้สังเกตเห็นถึงความผิดปกติ เมื่อเข้าในห้องครัวก็ปล่อยมือเขาโดยอัตโนมัติ แล้วพูดคุยกับติงหมิงหยางที่กำลังผัดอาหารอยู่ ยืนยันเมนูอาหารคืนนี้
“เสี่ยวเจ๋อ ยืนงงอะไรอยู่? ปรมาจารย์เชฟของนายมาพอดี ยังไม่รีบลงมือ ให้เธอดู?”
พ่อครัวติงไม่ชอบคนที่ไม่คว้าโอกาสไว้ ไอนี่ปกติมีไหวพริบ ทำไมพอเจอปรมาจารย์เชฟ ไหวพริบปฏิภาณนั้นก็หายไปหมดนะ?
“อ้อ ครับ”
ซือเจ๋อตอบสนองกลับ รับตะหลิวมาจากอาจารย์อย่างมือไม้อ่อนทำอะไรไม่ถูก เขาผัดไปมา อีกนิดเดียวเกือบผัดอาหารออกมา จนตื่นตระหนก
หมดกัน!
ติงหมิงหยางทนดูต่อไปไม่ไหว อยากจะถีบเขา สั่งสอนเขาอยู่ด้านข้าง
หนานซ่งช่วยพูดพอดี “พอแล้ว ไม่ต้องว่าแล้ว เมื่อกี้เสี่ยวเจ๋อถูกกลุ่มงูพิษสัตว์ร้ายทำให้ตกใจ”
แล้วยิ้มกับซือเจ๋อ “ด้านนอกปีศาจสาวเยอะแยะ เด็กผู้ชายอยู่ด้านนอก จะต้องเรียนรู้ที่จะปกป้องตัวเอง อย่าโดนคนอื่นยั่วยวนได้ รู้ไหม?”
ซือเจ๋อพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง รับปากอย่างเฉียบขาด “รู้ครับ! ผมไม่มีทางแน่!”