ตอนที่ 159
บทที่ 159 รีบพาพี่ชายของฉันไป!
October 22, 2026
วันนี้ท้องฟ้าไม่สดใส ท้องฟ้าสีครามไม่มีดวงดาว
ลมกลางคืนพัดขึ้นและการพยากรณ์อากาศบอกว่าจะมีพายุฝนฟ้าคะนอง
เดินทางผ่านไปครึ่งทาง ฝนก็เทลงมา
เหอจ้าวจ้องมองที่ถนนและบอกยวี่จิ้นเหวินซึ่งนั่งอยู่ที่เบาะหลังโดยไม่พูดอะไรสักคำ "ประธานยวี่ เขากำลังสร้างถนนอยู่ที่ทางข้างหน้า ถนนสายนี้รถติดมาก ต้องการให้ไปทางลัดที่ถนนสายเล็กๆไหมครับ?"
ยวี่จิ้นเหวินจำเส้นทางที่ตามหนานซ่งได้ครั้งสุดท้าย และขอให้คนขับเปลี่ยนเส้นทางทันที
ไม่สามารถค้นหาเส้นทางบนแผนที่ได้ แต่จะใช้ความจำในการหาเส้นทาง
ถนนขรุขระ ทำให้ร่างกายสั่น ยวี่จิ้นเหวินจับที่นั่งด้วยมือข้างหนึ่งและมืออีกข้างหนึ่งก็ถือเครื่องเคลือบไว้ ด้วยความพยายามเพียงเล็กน้อย คิ้วก็อดไม่ได้ที่จะสั่น
เหอจ้าวเหลือบมองที่มือของเจ้านาย ใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน "ประธานยวี่ มือของคุณมีเลือดออก!"
เขารีบหยิบกล่องยา หยิบผ้าพันแผลมาพันให้ยวี่จิ้นเหวิน และพูดอย่างแปลกๆว่า "คุณไม่สนใจมือของตัวเองมากเกินไปแล้ว แค่เรื่องเล็กๆมันไม่คุ้มที่จะยึดติดกับมันแบบนี้เลย"
ยวี่จิ้นเหวินดึงมือของเขาอย่างไม่เคลื่อนไหว "ไม่ได้ร้ายแรงอะไร"
เขาเอื้อมมือไปประคองกระเบื้องบนเบาะหลังและจับมันไว้บนฝ่ามืออย่างมั่นคงเพราะกลัวว่าจะกระแทกและพูดกับคนขับว่า "มันเป็นถนนสายเก่า ขับช้าหน่อยก็ไม่เป็นไร ขอแค่ขับให้มั่นคงก็พอ"
"ครับ คุณผู้ชาย" คนขับบอก "ทางนี้เป็นถนนลูกรัง ฝนตกก็จะเป็นโคลนนิดหน่อย แค่ขับผ่านทางนี้ไปก็โอเคแล้วครับ"
ยวี่จิ้นเหวินเปล่งเสียง "อืม" และดวงตาสีดำสนิทของเขามองออกไปนอกหน้าต่าง
พวกพี่ชายมาแล้ว คืนนี้เธอคงจะมีความสุขมากใช่ไหม?
——
พี่สาม เฮ่อเซินมาถึงภายหลัง
เขาและจี้อวิ๋นไม่เจอกันนานเลย เมื่อพวกเขาพบกับพี่น้อง พวกเขากอดกันและแลกเปลี่ยนคำพูดกันสองสามคำ จี้อวิ๋นมองที่กระเป๋าถือของเฮ่อเซินอย่างสงสัย "พี่สาม พี่เอาอะไรมา"
"จะเป็นอะไรไปได้อีก เป็นของขวัญวันเกิดให้สาวน้อย"
เฮ่อเซินมองไปทางหนานซ่งด้วยรอยยิ้มอันอบอุ่น "เครื่องประดับผมของเธอวันนี้ตรงกับเครื่องแต่งกายนักแสดงที่พี่เอามาให้เลย"
"เครื่องแต่งกายนักแสดง?"
หนานซ่งรู้สึกว่าความคิดเห็นทั้งสามของเธอเกือบจะถูกทำลายโดยพี่สี่และพี่เล็ก ไม่คิดว่าพี่สามจะ "เซอร์ไพรส์" เธอ เอาเครื่องแต่งกายนักแสดงมาให้เธอจริงๆ!
แต่ทันทีที่เธอหยิบมันออกมาจากถุง เธอก็ได้กลิ่นหอม "นี่คือ.....เครื่องแต่งกายที่เจ้าหญิงหลิงซีใส่?"
เฮ่อเซินยิ้มและพยักหน้า
ดวงตาของหนานเป็นประกาย และรู้สึกเซอร์ไพรส์จริงๆ!
เมื่อเขาพูดถึง "เจ้าหญิงหลิงซี" จี้อวิ๋นก็จำได้ว่า "โอ้ นั่นเป็นละครทีวีที่นายหมกมุ่นอยู่กับตอนที่ยังเป็นเด็ก ชุดเจ้าหญิงที่นางเอกใส่ใช่ไหม?"
หนานซ่งเป็นแฟนทีวีเมื่อตอนที่เธอยังเป็นเด็ก ตอนที่เธอถูกพ่อแม่ขังไว้ในบ้าน เธอมีเวลาว่างและได้หมกมุ่นอยู่กับโลกที่สวยงามของละครโทรทัศน์
ไป๋ลู่ยวี๋พูด "ฉันจำได้ว่าตอนที่เธอยังเป็นเด็ก เธอชอบเจ้าหญิงหลิงซีมาก เธอเล่นบทบาทสมมติที่บ้าน เธอตัดกระโปรงและผ้าพันคอไหมของแม่หลายตัวเพื่อสร้างชุดของเธอเอง ต่อมาก็ถูกแม่ไล่ตีจนทั่วสนาม วิ่งไปที่ถนนสายสิบสามเพื่อตามไปหาฉัน เสียใจเกือบตาย......"
"พี่เล็ก~" หนานซ่งอายเกินไปและพูดเตือนออกไป "ขอร้องล่ะ อย่าใส่ใจเรื่องในวัยเด็กของฉัน"
เมื่อเห็นหน้าน้องสาวโกรธ พี่ชายทั้งสามก็หัวเราะอย่างไม่ปรานี
ใครจะไม่เคยผ่านช่วงวัยนั้นกันล่ะ?
เฮ่อเซินยิ้มอย่างงุนงง แม้แต่พ่อของเขาเองก็ไม่รู้หรอกว่าเหตุผลที่เขาเข้าสู่วงการบันเทิงในปีนั้นไม่ใช่การสืบทอดอาชีพของพ่อจริงๆ แต่คือการได้ทำตามความฝันของน้องสาวแท้ๆได้เล่นบทบาทต่างๆที่เธอชอบ ให้เธอเห็นเขาบนจอโทรทัศน์ใหญ่ๆ
หนานซ่งชอบเครื่องแต่งกายชุดนี้มาก "พี่สาม พี่ไปเอามาจากไหน"
"ฉันขอให้คุณน้ากู้ฟางช่วยทำ ชุดเดิมตอนนี้แขวนอยู่ในพิพิธภัณฑ์และไม่สามารถเอาออกมาใส่ได้อีกต่อไป ฉันเลยขอให้คุณน้ากู้ฟางช่วยตัดชุดให้เหมือนกับแบบอย่างเป๊ะๆ เรื่องนี้ ซ่งเซียวก็ช่วยเหลือเยอะเหมือนกัน"