บทที่ 167 ความสุขเกิดขึ้นกะทันหันเกินไป

ไม่น่าแปลกใจที่จ้าวจิ้งขาดความเชื่อมั่นในตัวเอง

เขาไม่ใช่นักแสดงจากวิชาเอกและเขาไม่เคยเรียนในมหาวิทยาลัยที่จริงจังด้วยซ้ำ เขาเกิดในพื้นที่ชนบท ไปเรียนที่วิทยาลัยการกีฬาและแทบไม่ได้รับประกาศนียบัตรจากวิทยาลัย

แม้ว่าเขาจะมาจากพื้นเพที่ต่ำต้อย แต่มีจิตใจที่สูงมาก ไม่อยากไปโรงเรียนเป็นครูพละเหมือนเพื่อนร่วมชั้นคนอื่นๆเพราะคิดว่ามันเสียเวลา สมัยนั้นละครทหารดังมาก รุ่นพี่จากมหาลัยโชคดีถูกคัดเลือก รับบทเป็น ดารานำชายสุดฮอต

จากนี้เขาเห็นความหวังของการดำรงชีวิต

ผ่านชั้นของความสัมพันธ์เขาเข้ามาในแวดวงนี้ภายใต้การแนะนำของรุ่นพี่ของโรงเรียนเดียวกัน เริ่มจากยืนหยัดในศิลปะการต่อสู้ เขาฝันว่าจะสามารถเลียนแบบความสำเร็จของรุ่นพี่ได้ แต่ความโชคดีของเขายังตามหลังรุ่นพี่อยู่มาก เขาเสียเวลาในวงการบันเทิงมาเจ็ดหรือแปดปีแล้ว และเขาก็ล้มเหลวในการเป็นคนดัง

บทละครเรื่องนี้คือเขารักษาศักดิ์ศรีของเขาไว้ พบโปรดิวเซอร์และในที่สุดก็ได้รับบทเป็นพระรอง ยังร่วมมือกับผู้กำกับฝีมือดีอย่างหลินเจวี๋ย เรียกได้ว่าเป็นครั้งล่าสุดตั้งแต่เขาโด่งดัง

แต่บทบาทที่เขาตัดสินใจในตอนแรกเปลี่ยนไป เขาเปลี่ยนจากพระรองที่มีบทบาทมากมายเป็นพระรองคนที่สาม บทบาทที่เป็นของเขาแต่เดิมถูกซือตั๋วแย่งชิงไป เพราะถูกโปรดิวเซอร์ดัน

ในแวดวงนี้ คอนเน็กชันมีความสำคัญมากกว่าศักยภาพ

ตอนนี้ซือตั๋วเป็นดาราที่มีชื่อเสียงที่สุดแล้ว จำนวนแฟนคลับในบล็อกนั้นมากกว่าเขาสิบเท่า ไม่ว่าเขาจะอยู่ในโฆษณาอะไรแฟนคลับหลายหมื่นคนทุ่มเงินให้เขา การเข้าชมและความนิยมของผู้คนอยู่ที่นั่น อีกทั้งโปรดิวเซอร์ก็ดันเขาไปอีกด้วย เขาจะพูดอะไรในฐานะนักแสดงแถวที่สามได้บ้าง?

แต่ เขาไม่ได้เต็มใจ

ถ้าซือตั๋วเป็นแจกันเปล่า ก็แค่นั้น เมื่อหนังฉายแล้ว จะถูกด่าเยอะมาก และรอดูว่าเขาต่างหากที่หลอกตัวเอง

น่าเสียดายที่สิ่งต่างๆไม่ได้เป็นอย่างที่เขาคิด

ซือตั๋วดูดีกว่าเขา เข้าใจตัวละครเป็นอย่างดี ตำแหน่งนั้นมันเหมือนกับเป็นหันชัง ทักษะการเรียงร้อยสายยังดีกว่าที่เขาคิด เขาพูดทุกคำ แม้แต่เขาก็ยังอินในบทบาทโดยไม่ได้ตั้งใจ และปรบมือให้ตลอดการแสดง

สิ่งที่น่าเหลือเชื่อและยอมรับไม่ได้สำหรับเขาก็คือทักษะศิลปะการต่อสู้ของซือตั๋วไม่ได้ขึ้นอยู่กับเขาเลย ครูฝึกศิลปะการต่อสู้แสดงท่าต่อสู้ที่ยากลำบากสองครั้ง เขายังคงนุ่มนวลและสง่างาม ทุกครั้งที่เขากระโดดขึ้นไปบนอากาศผู้ชมก็จะอุทานและต่างก็ปรบมือให้เขา

เขาเป็นนักแสดงที่มีพื้นฐานทางทหาร ไม่มีแม้แต่ข้อได้เปรียบและความฉลาดหลักแหลมใดๆเลย สิ่งนี้ทำร้ายความภาคภูมิใจในตนเองของเขาอย่างสมบูรณ์

อาจเป็นฟางเส้นสุดท้าย ในฉากเหนือหน้าผาเดิมถูกจัดเรียงไว้ในบทว่าเฉินมู่น้องชายของเขาเพื่อช่วยหันชังพี่ชายของเขาปิดกั้นทหารที่ไล่ล่าและผลักเขาออกจากหน้าผา มันเป็นหน้าผา ซึ่งจริงๆแล้วเป็นเนินเขาแต่ลาดชันมาก เขา "ไม่ได้ระวัง" ใช้แรงมากเกินไปและผลักซือตั๋วลงจากเนินเขา

ขณะนั้นเขามองดูซือตั๋วกลิ้งลงมาจากหน้าผา คิดในใจว่า มันก็ขายหมดแล้ว แต่ก็แค่โชคดีที่คุณดีกว่าฉันนิดหน่อย ฉันขายมันให้กับโปรดิวเซอร์ที่ดูแลเรื่องเงิน คุณถูกขายให้กับโปรดิวเซอร์ที่จ่ายเงินให้ ใครกันแน่ที่มีเกียรติมากกว่ากัน?

หากไม่มีคุณ บทบาทของหันชังจะเป็นของฉัน

แต่โปรดิวเซอร์มาจริงๆ เธอมาเพื่อแสวงหาความยุติธรรมให้ซือตั๋วเหรอ?

หนานซ่งจ้องไปที่จ้าวจิ้งอย่างเงียบๆ พักหนึ่งดวงตาของเขากดทับและทันใดนั้นก็พูดว่า "ฉันเพิ่งจะดูฉากที่คุณแสดงเมื่อกี้ แสดงได้ไม่เลวเลยนะ ทุ่มเทมาก"

คนกลางยิ้มอย่างประจบสอพลอและใช้โอกาสนี้ชื่นชมจ้าวจิ้ง หลังจากรอเป็นเวลานานเขาไม่เห็นจ้าวจิ้งพูด เขาเอียงศีรษะเพื่อดูว่าเขาอยู่ในความงุนงง "ประธานหนานชื่นชมคุณน่ะ"

จ้าวจิ้งกลับมารู้สึกตัวอีกครั้งและรู้สึกปลาบปลื้มมาก เขาโค้งคำนับให้หนานซ่งอย่างสุดซึ้ง "ประธานหนาน คุณ...ชมเกินไปแล้วครับ"

หนานซ่งดูเหมือนจะพอใจกับเขามาก และหันไปหาหลินเจวี๋ยและพูดว่า "ซือตั๋วได้รับบาดเจ็บสาหัสจนไม่สามารถกลับเข้าทีมได้ชั่วขณะหนึ่ง จ้าวจิ้งก็เป็นหนึ่งในผู้ท้าชิงพระรองหันชังไม่ใช่เหรอ ฉันคิดว่ามันก็ดีที่จะให้เขาลองบทหันชังดู"

คำพูดกะทันหันนั้นทำให้ทีมงานหลายคนตกใจ

นี่หมายถึงการเปลี่ยนนักแสดงหรือไม่?

มีการถ่ายฉากของซือตั๋วไปเยอะมากแล้ว และการเปลี่ยนนักแสดงในเวลานี้หมายความว่าฉากต่างๆจะต้องถูกถ่ายใหม่หมด โปรดิวเซอร์รวยและเอาแต่ใจจริงๆ

ผู้กำกับหลินยังมีความสุขที่ได้เห็นมันเกิดขึ้น "ได้สิ งั้นมาลองดูกัน"

จ้าวจิ้งตกตะลึงทันที โดยไม่คาดคิดว่าสิ่งต่างๆจะเปลี่ยนไปแบบนี้ ภายใต้การกระตุ้นให้คนกลางของเขา เขาโค้งคำนับหนานซ่งอย่างตื่นเต้นและขอบคุณ "ขอบคุณ ประธานหนาน วางใจเถอะครับ ผมจะไม่ทำให้คุณผิดหวัง! "