บทที่ 17 ความจริงกระจ่าง

ยวี่จิ้นเหวินนั่งอยู่ข้างเตียงห้องนอนหลัก ดูวิดีโอที่ฟู่ยวี่ส่งมา เป็นภาพกล้องวงจรที่เขาแฮกมาได้

ในคลิปวิดีโอแสงสีแสบตา เสียงดนตรีก็วุ่นวาย ยวี่จิ้นเหวินขมวดคิ้ว เขาไม่ชอบที่ที่วุ่นวายแบบนี้ที่สุด แต่ก็ยังอดทนดูต่อ

ในวิดีโอมีเงาของผู้หญิงคนหนึ่งปรากฏขึ้น ผู้หญิงคนนั้นเป็นจุดเด่นของทั้งงาน เธอใส่ชุดใส่เดี่ยวสีแดงที่เซ็กซี่ สวมรองเท้าส้นสูงสีทอง แล้วเคลื่อนไหวร่างกายไปมาตามเสียงดนตรีท่ามกลางเวทีเต้น เหมือนนางฟ้าที่ได้รับอิสระ ท่าทางก็ดูชิลล์มาก ไม่สามารถปิดบังความเย้ายวนใจได้เลย ผิวที่ขาวสว่างพอโดนแสงไฟส่องก็สะท้อนเป็นประกาย ใบหน้าหันข้างเล็กน้อย ใบหน้าช่างสวยงามเหลือเกิน

ลู่หนานซ่ง!

พอเห็นใบหน้าของเธอชัดเจนแล้ว ยวี่จิ้นเหวินก็เกือบจะกระโดดขึ้นมาจากเตียง แววตาก็เบิกโตขึ้น

คือเธอ แต่ก็ไม่เหมือนเธอ

ภรรยาของเขา เป็นผู้หญิงสวยที่อ่อนโยนใสซื่อ จะเย้ายวนขนาดนี้ได้ยังไง พูดว่าเป็น"ปีศาจ"ก็ไม่เกินไปเลย!

ยวี่จิ้นเหวินจ้องวิดีโออย่างไม่กะพริบตา ดูท่าทางของผู้หญิงคนนี้ เขาอยากจะบอกตัวเองว่าไม่ใช่เธอ แต่ถึงแม้เธอจะแต่งหน้าเข้มขนาดนี้ ก็ปิดบังไฝใต้ตาข้างขวาของเธอไม่ได้

คือเธอแน่นอน!

วินาทีต่อมา เขาจึงเห็นเพื่อนรักตัวเองเคลื่อนร่างกายเข้าไปหา ฝ่ามือยังลูบไล้จากเอวแล้วลงไปที่สะโพกเธอด้วย……

แววตาของยวี่จิ้นเหวินมืดมน แล้วถือโทรศัพท์ไว้แน่น จนอดกัดฟันไม่ได้ : ไอ้นี่กล้าลวนลามผู้หญิงของเขา ไม่อยากมีชีวิตแล้วใช่ไหม?

ในหัวเพิ่งมีความคิดนี้แว็บเข้ามา จึงเห็นผู้หญิงที่เกือบจะถูกลวนลามจับข้อมือฟู่ยวี่ไว้แล้วทุ่มไหล่เขาลงที่พื้น จากนั้นฝ่ามือก็ฟาดลงไป ท่าทางเด็ดขาด ดูเท่มาก!

แววตาของยวี่จิ้นเหวินเบิกกว้างอีกครั้ง

จากนั้นในโทรศัพท์ก็มีเสียงของฟู่ยวี่ดังออกมา "แกเห็นแล้วใช่ไหมว่าภรรยาเก่าแกทำร้ายฉันยังไง ไหล่ฉันตอนนี้ยังเจ็บอยู่เลย ฝีมือขนาดนี้แกเป็นคนสอนใช่ไหม……"

ยวี่จิ้นเหวินนั่งไม่นิ่งอีกต่อไป แล้วเดินตรงออกไปข้างนอก พร้อมเอ่ยกับโทรศัพท์เสียงเข้ม "ส่งที่อยู่มาให้ฉัน"

ในระหว่างทางที่ไปเมืองหนาน ยวี่จิ้นเหวินดูคลิปวิดีโอซ้ำแล้วซ้ำอีก แววตาก็มืดมน นี่สินะธาตุแท้ของเธอ ความอ่อนโยนเป็นแม่ศรีเรือนเป็นเรื่องปลอมสินะ!

แต่เธอปลอมตัวได้สำเร็จมาก แต่งงานสามปี เขายังไม่เคยรู้ธาตุแท้ของเธอเลย

เธอเป็นคนยังไงกันแน่?

ฟู่ยวี่บอกว่าคุณชายชีเมืองหนานบอกว่าเธอเป็น"น้องสาว" แต่ทุกคนรู้ว่าทายาทตระกูลไป๋ไม่มีผู้หญิง หรือว่า……เธอเป็นคนรักของไป๋ชี

ความคิดนี้ ทำให้ใบหน้าที่เย็นชาของยวี่จิ้นเหวินมีความเยือกเย็น บรรยากาศรอบตัวก็เริ่มอึมครึม

เขาอยากจะดูว่า เธอคิดจะทำอะไรกันแน่

……

หนานซ่งนอนจนฟ้าสว่าง ลืมตาขึ้นมาก็รู้สึกปวดหัวมาก เหมือนเพิ่งโดนช้างเหยียบมาอย่างนั้น

"ตื่นแล้วเหรอ?"

ไป๋ชีปรากฏตัวที่หัวเตียง แล้วยื่นนมสดมาให้ "ดื่มนมสดให้กระเพาะรู้สึกสบายก่อน"

หนานซ่งที่ขมวดคิ้วรับนมสดมา พออ้าปากพูดเสียงก็ยังแหบแห้ง "ฉันอยู่ที่นายได้ยังไง?"

"ยังจะให้พูดอีกเหรอ เธอเมาเละขนาดนั้น ดึกมากแล้วเลยไม่ให้เธอกลับไป"

ไป๋ชีกินมื้อเช้าที่โต๊ะอยู่ เห็นน้องสาวบีบจมูกแล้วดื่มนมเหมือนดื่มยาเข้าปาก จึงยิ้มมองเธอ "ตั้งแต่เด็กจนโตไม่ชอบกินนม ทุกครั้งที่กินนมก็ทำตัวเหมือนกินยาอย่างนั้น"

หนานซ่งดื่มนมเสร็จแล้วจึงรีบไปบ้วนปาก กระเพาะรู้สึกสบายขึ้น เห็นกระโปรงที่ยับยู่ยี่บนตัว จึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นส่งข้อความหาผู้ช่วย จากนั้นก็ก้าวเดินไปที่ห้องอาบน้ำ "ฉันอาบน้ำก่อนนะ"

"เธอยังจำได้หรือเปล่าว่าเมื่อคืนเกิดเรื่องอะไร?" ไป๋ชีที่อยู่ข้างหลังเอ่ยถามเธออย่างเรียบนิ่ง

ฝีเท้าของหนานซ่งหยุดชะงัก หันกลับมา แล้วพยายามนึกย้อน "เหมือนว่าฉันกำลังเต้นอยู่ แล้วเกือบจะโดนลวนลาม แล้วฉันก็ทุ่มไหล่เขาด้วย แถมยังตบหน้าเขาอีก ใช่ไหม?"

"อื้อ หลังจากนั้นล่ะ?"

"หลังจากนั้น……จำไม่ได้แล้ว ลืมทุกอย่างหลังจากตอนนั้น"

ไป๋ชีจิบกาแฟ แล้วมองน้องสาวตาขวาง "เธอยังอ้วกใส่เขาในลิฟต์อีก"