ตอนที่ 173
บทที่ 173 ไอ้ผู้ชายหมา
October 22, 2026
“ที่นี่ไม่ใช่สถานที่ที่จะคุยกัน ฉันเลี้ยงกาแฟคุณแก้วหนึ่งได้ไหม?” สวีเมิ่งเอ่ยปากเชิญด้วยความเคารพ
บอกตามตรง เมื่อได้รู้ว่าอดีตคุณนายของพวกเขา ประธานหนานในตอนนี้คือปรมาจารย์หยก สวีเมิ่งก็งุนงง แค่รู้สึกว่าหนังศีรษะระเบิดทันที โทรหาเอด้าเพื่อสนิทด้วยความตัวสั่น เอด้ายังคิดจะปกปิด โดนเธอด่าไปหนึ่งรอบ
นี่มันไม่ยุติธรรมเกินไปแล้วจริงๆ!
เอด้าก็หมดหนทางอย่างมากเช่นกัน ประธานหนานของพวกเขาทำตัวอ่อนน้อมไม่ให้พูด เธอจะทำอะไรได้ ถ้าจะโทษก็โทษคุณยวี่ของพวกคุณที่น่าผิดหวังสิ
ภรรยาดีๆ แบบนี้เก็บไว้ไม่ได้ ไอ้หล่อตาบอดหลายใจ!
ไม่คิดว่าจะถูกเธอนับถือเหมือนพระเจ้า สิ่งที่ตามหาอยู่ตรงหน้า สวีเมิ่งจ้องมองหนานซ่ง ใบหน้าเต็มไปด้วยความเคารพ
เหอจ้าวมองเธอด้วยความไม่พอใจเล็กน้อย เตือนให้เธอระวังเรื่องภาพลักษณ์บริษัทหน่อย น้ำลายจะไหลออกมาแล้ว
“คุณคือเพื่อนร่วมชั้นของเอด้า ตามหลักการแล้วฉันควรให้เกียรติคุณ” หนานซ่งรับนามบัตรเธอมา พูดขึ้นเรียบๆ “แต่ฉันคือพนักงานบริษัทยวี่ คงให้เกียรตินี้ไม่ได้แล้ว”
สวีเมิ่ง： “……”
หนานซ่งมีสีหน้าไม่แยแส “ฉันจะเก็บนามบัตรไว้ คุณอยากย้ายงานเมื่อไร ก็ติดต่อฉันได้ทุกเมื่อ บริษัทหนานจิวเวลรี่ยินดีต้อนรับคุณ”
ยวี่จิ้นเหวิน： “……”
อยากแย่งตำแหน่งเขาต่อหน้าเขา นี่ไม่เห็นเขาในสายตาเกินไปหรือเปล่า?
กู้เหิงดูนาฬิกาข้อมืออยู่ข้างๆ เอ่ยเตือนได้ทันเวลา “ประธานหนาน ผู้จัดการใหญ่บริษัทย่อยรอที่ประตูทางเข้าโรงพยาบาลนานแล้ว เราต้องไปแล้ว”
“อืม”
หนานซ่งพยักหน้าเล็กน้อย “ฉันมีธุระ ขอตัวก่อนนะ”
เห็นแผ่นหลังเธอจากไปอย่างไร้ความปรานีอีกครั้ง ริมฝีปากบางของยวี่จิ้นเหวินก็เม้มเป็นเส้นตรงช้าๆ ดวงตาคมสีดำเหมือนพลิกหมึกคว่ำ แยกสีเดิมของดวงตาไม่ได้
——
เดินไปข้างนอก ระหว่างคิ้วของหนานซ่งมีความหงุดหงิด
“เขารู้ตัวตนของฉันได้ยังไง?”
กู้เหิงเดินมาข้างหน้าสองก้าว “คุณหมายถึงตัวตนของปรมาจารย์แกะสลักหยกเหรอ?”
หนานซ่งเหลือบมองเขาอย่างเย็นชา “ไม่งั้นล่ะ”
กู้เหิงลูบจมูก ในใจพูดขึ้นว่าคุณมีตัวตนหลากหลายตั้งเยอะ ผมจะรู้ได้ไงว่าคุณหมายถึงอันไหน?
เขาครุ่นคิดเล็กน้อย “มีประโยคหนึ่งกล่าวว่า เรื่องชั่วที่เคยทำไว้ ยังไงก็ปรากฏขึ้นในสักวัน……”
หนานซ่งเหลือบมองเขาด้วยสายตาเย็นชา กู้เหิงเอาตัวรอด รีบเปลี่ยนคำพูด “พูดผิดครับ หมายถึงความจริงที่ไม่อาจปิดได้”
หนานซ่งสีหน้าไม่ดี เดินไปข้างหน้าต่อ
กู้เหิงเกาศีรษะ แล้วพึมพำเสียงเบา “ก่อนหน้านี้คุณส่งตราประทับหนึ่งให้ประธานยวี่ไม่ใช่เหรอ ประธานยวี่ไม่ใช่คนโง่ แค่เห็นผลงานอื่นของคุณ ตามรอยไปสืบดู มันก็ไม่ยากที่จะเดาได้”
นอกจากตราประทับ สิ่งของที่เธอมอบให้เขาก่อนหน้านี้ก็ไม่น้อยจริงๆ
หนานซ่งคิด คนเคยเดทกันเลิกกันแล้วก็ต้องคืนของที่เคยให้กัน เลิกกันอย่างแท้จริงและสมบูรณ์แบบ ทำไมเธอกับยวี่จิ้นเหวินหย่ากันแล้ว เขาไม่บอกว่าจะคืนของที่เธอเคยมอบให้เขาเลย?
ไอ้ ไอ้ผู้ชายหมา
อุตสาหกรรมบริษัทตระกูลหนานมีมากมาย โดยพื้นฐานมีบริษัทย่อยตามเมืองใหญ่ เมืองชิงก็มี แต่พื้นฐานเหล่านี้หนานหนิงไป่และหนานหนิงจู๋ไม่ได้ควบคุม จึงไม่ได้รับผลกระทบจากพวกเขา ยังคงพัฒนาอย่างมั่นคงและกิจการเจริญรุ่งเรือง
ผ่านมาสามปี หลายๆ คนก็นึกว่าหนานซ่งตายไปแล้ว
จริงๆ แล้วสามปีที่เมืองเป่ย นอกจากดูแลยวี่จิ้นเหวินแล้ว หนานซ่งก็เป็นภรรยาอยู่ที่บ้านอย่างสงบสุข เวลาที่เหลือก็ดูแลและบริหารบริษัทตระกูลหนานอย่างไม่ผ่อนคลายเลย
รายงานประจำไตรมาสของบริษัทและบริษัทย่อยจะส่งเข้ามาในอีเมลของเธอตามเวลาที่กำหนด ที่ส่งไปให้พวกหนานหนิงไป่นั้นเป็นของปลอม อย่างไรแล้วพวกเขาก็ไม่ดูมัน ภายนอกถึงขนาดคิดว่าบริษัทตระกูลหนานล้มละลายไปแล้ว พวกเขาไม่รู้ว่ามันกำลังพัฒนาอย่างมั่นคง ไม่อย่างนั้นคงไม่ฟื้นฟูได้เร็วขนาดนี้