บทที่ 176 แฟนเก่าที่ดีก็ควรเหมือนตายจากกันไปแล้ว

ยวี่จิ้นเหวินหลงเหลือคำพูดบ้าบอไว้ แล้วเดินไปเลย

นึกย้อนถึงคำพูดของเขา หนานซ่งก็รู้สึกหมดคำพูดจนต้องเม้มริมฝีปาก

นี่กำลังจะตอบแทนบุญคุณเหรอ?

ทำไมดูเหมือนจะแก้แค้นมากกว่าล่ะ?

เธอรู้สึกจากใจจริงว่า ต่อไปทั้งสองคนอย่างเกี่ยวข้องกันอีก เป็นวิธีการตอบแทนบุญคุณที่ดีที่สุดแล้ว ทุกครั้งที่เขาปรากฏตัว ก็จะทำให้อารมณ์เธอย่ำแย่ตลอด

รำคาญคนคนนี้มากจริงๆ

……

หนานซ่งใช้ห้องทำงานของคณบดีแล้วประชุมกับทีมแพทย์เชี่ยวชาญ

จากนั้นก็ติดต่อพี่สี่จี้อวิ๋น

เธอกลัวว่าเขาจะกำลังยุ่ง จึงแค่ส่งข้อความไปหาเขา

[ข้อมูลของคนไข้หนูดูแล้ว ทำการผ่าตัดได้]

แต่เพิ่งส่งข้อความไปหา ทางนั้นก็วิดีโอคอลมาหา

หนานซ่งกดรับ บนหน้าจอจึงมีใบหน้าปรากฏขึ้น

ไม่ใช่ใบหน้าที่เธอคุ้นเคย

เห็นผู้ชายที่ผมยุ่งเหยิง มีแต่นวดเคลา ขอบตาก็ดำ ใบหน้าก็ดูเหนื่อยล้า ทีแรกหนานซ่งไม่กล้าทัก จึงขมวดคิ้วแน่น "พี่สี่ นี่พี่ไปลี้ภัยมาเหรอ?"

"ลี้ภัยอะไรล่ะ"

เสียงจี้อวิ๋นแหบพล่า แล้วเอ่ยพูดว่า "พี่เธอโดนทารุณในบ้านต่างหาก"

หนานซ่ง : "……"

ทีมแพทย์ : "……"

ความลับในบ้านจะเผยแพร่ออกไปไม่ได้ หนานซ่งจึงโบกมือให้ทีมแพทย์ออกไปก่อน แล้วในห้องทำงานก็เหลือแค่เธอคนเดียว

สายตาเธอจ้องมองจี้อวิ๋นอีกครั้ง แล้วพูดเสียงเข้มว่า "เกิดเรื่องอะไรคะ พี่กับพี่เฉิงทะเลาะกันเหรอ?"

"ไม่มีไร ก็แค่มีปากเสียงนิดหน่อย"

ผู้ชายที่เพิ่งบ่นว่า"โดนทารุณในบ้าน"ตอนนี้กลับเอ่ยอย่างเรียบนิ่ง แล้วยังลุกขึ้นไปเทน้ำให้ตัวเองด้วย

แสงฝั่งเขาค่อนข้างมืด ทีแรกหนานซ่งคิดว่าเขานั่งอยู่บนโซฟา แต่ตอนที่เขาลุกขึ้น เธอค่อยเห็นว่าพี่สี่นอนอยู่บนเตียง แล้วอีกอย่าง ที่ข้อมือยังมัดอะไรไว้ด้วย……

หนานซ่งจ้องมอง แล้วตาก็กระตุก

"พี่สี่"

"ว่า?" จี้อวิ๋นกำลังดื่มน้ำอยู่

สายตาหนานซ่งเล็งไป "แค่มีปากเสียงกัน พี่เฉิงถึงขั้นต้องล็อกกุญแจมือพี่เลยเหรอ?"

พอจี้อวิ๋นได้ยิน จึงแกว่งกุญแจข้อมือ "อ้อ อันนี้……เธอไม่เข้าใจหรอก นี่เป็นของเล่นใหม่ของพวกพี่"

"……"

หนานซ่งคิดในใจ : หนูคงเชื่อพี่ตายแหละ!

เธอหรี่ตาลง "พี่พูดความจริง เพราะพี่ทำเรื่องอะไรไม่ดีมา แล้วโดนพี่เฉิงจับได้หรือเปล่า?"

จี้อวิ๋นพูดอย่างไม่พอใจ "เธอเป็นน้องสาวใครกันแน่ ทำไมไม่พูดเข้าข้างพี่ชายตัวเองล่ะ พูดเข้าข้างคนอื่นอยู่ได้"

"อะไรกันล่ะ ปกติพี่เฉิงตามใจพี่ขนาดนั้น เอาใจจนมดขึ้นแล้ว จะทำแบบนั้นกับพี่ได้ยังไง?"

หนานซ่งเริ่มหมดความอดทน "ถ้าพี่ยังไม่พูดความจริงอีก งั้นหนูจะโทรไปถามพี่เฉิง"

เธอเอ่ยแล้วกำลังจะวางสาย จี้อวิ๋นจึงรีบห้ามไว้ "นี่ เดี๋ยวเธอค่อยโทรไปหาเขา ไม่รีบ พูดเรื่องหลักก่อน"