บทที่ 183 พวกนายใส่ชุดคู่เหรอ?

ไม่นานหลังจากที่ฟู่ยวี่และยวี่จิ้นเหวินรอที่ประตู หนานซ่งก็เดินออกมา

วันนี้เธอสวมชุดเดรสเรียบง่าย โดยท่อนบนสั้นสีดำเผยให้เห็นเอวและหน้าท้องเล็กๆ สวมกางเกงขาสั้นผ้ายีนส์สีดำ และรองเท้าผ้าใบแบบคลาสสิกและเรียบง่ายบนเท้าของเธอ ทำตัวสบายๆ

ผมยาวกลางหลังปลิวไสว

ตัวยังแห้งไม่สนิท หน้าก็ยังไม่ได้แต่ง ผิวหน้าขาวและผิวก็ผ่อง ขาเรียวยาวสีขาวทั้งสองข้างนั้นชัดเจนภายใต้แสงไฟ เธอค่อนข้างเรียบง่ายและมีลมหายใจที่สดชื่น

ฟู่ยวี่มองไปที่หนานซ่งอย่างมั่นคง ดวงตาสีพีชของเขายกขึ้นเล็กน้อย

เขาไม่เคยเห็นเธอเป็นแบบนี้มาก่อน และคนทั้งหมดก็มองตรงและก็กลืนน้ำลาย

นี่เป็นนางฟ้าที่ตกลงมาจากสวรรค์เหรอ ทำไมถึงได้เซ็ก~ซี่ขนาดนี้! ! !

ยวี่จิ้นเหวินจ้องที่หนานซ่งอยู่ครู่หนึ่ง ขมวดคิ้วเล็กน้อย ทำไมเธอถึงผอมมากในตอนนี้?

ร่างกายแทบจะไม่มีเนื้อ จนเกือบจะเหมือนหนังหุ้มกระดูกแล้ว

หนานซ่งลืมตาขึ้นและเหลือบมองพวกเขาเบาๆ ชายร่างใหญ่สองคนไม่รู้ว่าตัวเองอยากหล่อหรือทำอะไร พวกเขาไม่อยู่ในรถ เอนกายพิงประตู ไม่พูดคุย และแกล้งเลียนแบบกันเหมือนกันเป๊ะๆ

ยวี่จิ้นเหวินและฟู่ยวี่ก็แต่งกายด้วยชุดลำลองในวันนี้เช่นกัน ชุดลำลองสีดำ และชุดกีฬาสีขาว เมื่อมองจากระยะไกล พวกเขาก็ดูดีเลยทีเดียว

มุมริมฝีปากของหนานซ่งถูกเกี่ยวเล็กน้อยและยกมือขึ้น "พวกคุณสองคนอยู่ในชุดคู่รักเหรอ?"

"........"

"........"

ยวี่จิ้นเหวินและฟู่ยวี่มองหน้ากัน จากนั้นก็มองดูตัวเอง ทั้งสองคนก้าวถอยหลัง ดวงตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความรังเกียจ

ในเวลานี้ ความคิดภายในของคนสองคนก็เหมือนกัน 'อย่าแตะต้องฉัน'

ฟู่ยวี่มองยวี่จิ้นเหวินที่อยู่ในชุดสีดำ และหนานซ่งก็อยู่ในชุดสีดำเหมือนกัน เขารู้สึกว่ามันเป็นแค่ชุดคู่....

แต่แน่นอนว่าเขาพูดแบบนั้นไม่ได้!

ฟู่ยวี่ก็เอนตัวไปเกี่ยวคอของยวี่จิ้นเหวินและพูดกับหนานซ่งว่า "พวกเราใส่ชุดขาวดำกันแบบนี้ เหมือนจะไปประกวดนางงามเลย!"

ยวี่จิ้นเหวินขมวดคิ้ว "นายบ้าเหรอ?"

หนานซ่งพึมพำ "ปีศาจชั่วร้ายสิไม่ว่า"

"…..."

ฟู่ยวี่ขับรถไปทางร้านอาหารสือเว่ย

เมื่อขับผ่านสัญญาณไฟจราจรกำลังจะเปิดสัญญาณไฟเลี้ยวแล้วเลี้ยวซ้ายเข้าถนนใหญ่ เสียงสองเสียงเป็นเอกฉันท์ดังมาจากด้านหลัง "ตรงไปและใช้ทางลัด"

ฟู่ยวี่ "? ? ?"

มือของเขาสั่น

เขาตีพวงมาลัยหนึ่งที อีเหยียนเดินไปตามทางและเล็งไปที่คนสองคนที่นั่งเบาะหลัง

แม้ว่าพวกเขาจะแยกจากกันด้วยระยะห่างระหว่างคนสองคนฟู่ยวี่ก็ยังอารมณ์เสีย "นี่ฉันเห็นผมเป็นคนขับรถแล้วจริงๆเหรอ?"

ยวี่จิ้นเหวินไม่สนใจเขา

หนานซ่งคิดว่าฟู่หยูกำลังมุ่งเป้าไปที่เธอ และถามอย่างแผ่วเบาว่า "หรือคุณจะลงมาล่ะ แล้วให้ฉันขับ?"

"ก็ได้นะ"

ฟู่ยวี่คล้อยตามความคิดเห็นที่ดี เขาหยุดรถไว้ข้างถนนทันที ปลดเข็มขัดนิรภัยแล้วลงจากรถ

หนานซ่งไม่คิดว่าจะมีอะไร จึงเข้าไปนั่งที่คนขับ

ฟู่ยวี่อยากไปนั่งข้างๆคนขับ หนานซ่งล็อกประตู ดึงหน้าต่างลง และชี้ไปข้างหลัง "ไปนั่งหลังโน้น"

ใช่ ไม่ประสบความสำเร็จ

ยวี่จิ้นเหวินมองไปที่ฟู่ยวี่ซึ่งนั่งอยู่ข้างๆเขาแล้วขมวดคิ้ว "อายไหม?"

ฟู่ยวี่พูดอย่างตรงไปตรงมาว่า "น่าอายตรงไหนกัน? นี่เห็นว่าคุณสองคนกำลังอึดอัดหรอกนะ เลยช่วยพวกคุณ——"

ยังพูดไม่ทันขาดคำ รถวิ่งออกไปเหมือนลูกศร "หวด"