บทที่ 202 ออกเดทกับคนรักเก่าแสงจันทร์สีนวลขาว

ยวี่จิ้นเหวินนึกขึ้นได้เมื่อสามปีที่ก่อนบนทางด่วน หลังเขารู้เรื่องตระกูลโจ๋ เขารีบจากบริษัทไปเมืองไป๋ทันที

อย่างไรก็ตาม ผ่านไปครึ่งทาง กลับได้รับโทรศัพท์การบอกเลิกจาก โจ๋เซวียน——

เธอร้องไห้และพูดว่า “พี่จิ้น ฉันขอโทษ ถึงแม้ว่าฉันจะรักคุณมาก แต่เพื่อรักษาครอบครัวตระกูลโจ๋ไว้ ฉันอยู่กับคุณไม่ได้อีกต่อไป คุณช่วยบอกน้ายวี่ให้ปล่อยเราทั้งสองไป เราเลิกกันเถอะ "

ก่อนที่เขาจะได้พูดอะไร โจ๋เซวียนได้วางสาย พอโทรกลับก็ปิดเครื่อง

อันที่จริง เขาต้องการบอกเธอว่าแม้ต้องเลิกรา อยากน้อยก็พูดกันต่อหน้าเพื่อให้เกียรติกันหน่อย

ในขณะนั้นความแข็งแกร่งของแม่ของเขาและการถูกแฟนสาวละทิ้งทำให้อารมณ์ของ ยวี่จิ้นเหวินแย่มาก เมื่อเขาขับไปถึงทางแยกทางถนนเขาไม่คิดจะชะลอรถและรถบรรทุกก็ไม่ได้วิ่งช้าลง ทั้งสองวิ่งตรงเข้าหากันอย่างแรง——

บูม!

ในความโกลาหลนั้น เขากลับเห็นตัวเองในวัยเด็ก

พ่อแม่ทะเลาะกันไม่รู้จบ พ่อปิดประตูใส่อย่างแรง แม่โกรธจนตัวสั่น ทุบทุกอย่างในบ้านแตก ข้างนอกส่งเสียงดังเหมือนดังจุดประทัดช่วงตรุษจีน

หากเป็นปีใหม่ ครอบครัวของพวกเขาคงเฉลิมฉลองปีใหม่ทุกวัน

ในด้านการสั่งสอนของครอบครัว พ่อของเขาไม่เคยพูดอะไร ส่วนแม่สั่งสอนเขาอย่างเคร่งครัด ไม่รู้ว่าเพราะหงุดหงิดจากพ่อหรือเปล่า ทุกครั้งที่ทะเลาะกับพ่อ แม่จะตรวจการบ้านของเขา

หากทำผิดหรือถามจะถูกลงโทษอย่างรุนแรง

หลังจากถูกแม่ตี แม่ของเขาก็ทิ้งไม้เรียวไว้ข้างๆ จับไหล่เขา และสั่งให้เขาต้องก้าวไปข้างหน้าด้วยน้ำเสียงที่รุนแรง

“แกต้องสละชีวิตของแกเพื่อเป็นคนที่ดีที่สุดในตระกูลยวี่ และหน้าที่เสียไปจากพ่อของแกกลับมา! ฟังนะ! ลูกชายของ ยวี่เฟิ่งเจียวต้องเป็นมังกรในหมู่คน!”

เมื่อตอนเป็นเด็ก ยวี่จิ้นเหวินโหยหาความรักของพ่อและกลัวความรักของแม่

และเมื่อ ยวี่จิ้นเหวินโตขึ้น เขาไม่รู้ว่าความรักคืออะไร ไม่มีใครรักเขา และเขาไม่รู้ว่าจะรักคนอื่นอย่างไร

ผู้หญิงคนเดียวที่รักเขาทิ้งเขาไปเพื่อครอบครัว

ท้ายที่สุด เขาก็ยังเป็นคนที่ถูกทิ้งได้ตามใจชอบคนนั้น

อันที่จริงความตายไม่ได้ยากนัก

เขาได้รับบาดเจ็บสาหัสและได้รับการช่วยชีวิตขึ้นมาถึง 3 ครั้ง มีการออกประกาศอาการเจ็บหนักมากกว่าสิบครั้งจนกระทั่งการมาถึงของหมอเกรซ ซึ่งทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนไป

ร่างกายกลับฟื้นคืนชีพ แต่หัวใจกลับไม่ฟื้นคืน

ได้แต่นอนอยู่บนเตียงอย่างโง่เขลา ไม่สามารถดูแลตัวเองได้เหมือนคนตาย เขารู้สึกว่า ตายอย่างเป็นสุขยังดีกว่า ทำไมต้องมายุ่งกับร่างกายที่ดื้อรั้นเช่นนี้?

แต่ครอบครัวของเขาปฏิเสธ และผู้ดูแลก็ปฏิเสธ

หลังจากที่เขามีอาการกลั้นปัสสาวะไม่ได้อีกครั้ง เขารู้สึกละอายใจและขอร้องพยาบาลว "ได้โปรดให้ทำการุณยฆาตผมเถอะ เปล่อยให้ผมเป็นอิสระ และคุณก็เป็นอิสระได้เช่นกัน"

ผู้ดูแลที่ชื่อลู่หนานซ่งตอบ "คุณคิดว่าความตายเป็นการบรรเทาทุกข์หรือ ไม่ ความตายเป็นเพียงการหลบหนี เพราะทุกคนรู้ดีว่าการมีชีวิตเป็นสิ่งที่ยากที่สุด"

เธอไม่เพียงให้เหตุผลกับเขาเท่านั้น เธอยังเริ่มอ่านหนังสือให้เขาด้วย

หนังสือ"นกจรจัด" ของคุรุเทพ, "มีชีวิตอยู่" ของยูฮัว, "ชีวิต" ของลูเหยา, "โลกธรรมดา" บทกวีในสมัยราชวงศ์ต่างๆยังไม่เว้น เธอต้องการอ่านอะไรขึ้นอยู่กับอารมณ์ของเธอ

เสียงของเธอชัดเจนและไพเราะ ไม่ใช่สำเนียงวิทยุ แต่ได้อารมณ์มาก เธอพูดเมื่ออ่านนิยาย และเธอมักจะแสดงอารมณ์เมื่ออ่านบทกวี แต่เธอก็ฮัมเป็นบางครั้ง... เป็นใบ้และเยาะเย้ย

ไม่รู้ว่าประสบการณ์ของตัวละครในหนังสือทำให้เขาแข็งแกร่งขึ้นหรือเปล่า ในวันอันมืดมน เขาเห็นแสงอรุณรุ่งขึ้นจริงๆ

วันที่ยากลำบากเช่นนี้ผ่านไปโดยไม่รู้ตัว

เมื่อแม่บังคับเขาให้แต่งงาน เขาก็แต่งงานกับเธอเพราะเห็นใจและเพราะความกตัญญูด้วย และเขาคิดว่าเธอแต่งงานกับเขาเพราะความเห็นอกเห็นใจและเงินทองเท่านั้น

มันเป็นเพียงการแต่งงานเล็กน้อย เขาไม่ใส่ใจ แต่เขาไม่รู้ว่าผู้หญิงที่ต้องใช้ความพยายามมากแค่ไหนในการใช้ชีวิตและค่อยช่วยชีวิตเขาทีละนิ้วอยู่กับเขาถึงสามปีแต่กลับถูกเขาทิ้ง

ฉากตรงหน้าช่างคุ้นเคยราวกับมันปรากฏขึ้นอีกครั้งเมื่อวานและเวลาได้กลับมาปัจจุบันอีกครั้ง

เมื่อสติกลับมา ไฟในห้องผ่าตัดก็ดับลง

เสิ่นเหยียนถูกย้ายออกมา และ หลินลู่ก็พุ่งไปข้างหน้าเป็นคนแรก ฟู่ยวี่ช่วยพาเสิ่นเหยียนเข้าไปในห้องพักผู้ป่วย ยวี่จิ้นเหวิน นั่งบนม้านั่งและไม่ขยับ มองหนานซ่งที่ลากฝีเท้าเหนื่อยล้าออกจากห้องเป็นคนสุดท้าย .

ท่าทางของเขาเริ่มเคลื่อนไหว ขณะที่เขากำลังจะลุกขึ้นและก้าวไปข้างหน้า ร่างคนหนึ่งผ่านสายตาเขาไป เลี่ยงฝูงชน และพาหนานซ่งไป

ชายที่สวมเสื้อคลุมสีขาว กอดหนานซ่งไว้ในอ้อมแขนและพาเธอไปห้องพักผ่อน

ยวี่จิ้นเหวินไม่รู้ว่าจะลุกขึ้นเมื่อไหร่ ได้แต่ยืนอยู่ที่เดิม จ้องมองด้านหลังเธออย่างเงียบ ๆ

ผู้ชายคนนั้นคือพี่สี่ของเธอ เขารู้ดี และเป็นหมอด้วย

ด้วยการดูแลของเขา เธอจะได้รับการจัดการที่เหมาะสมที่สุดเป็นธรรมดา