บทที่ 219 เป็นแม่เลี้ยงฉันเถอะ!

ท้องฟ้าเต็มไปด้วยดวงดาว และดวงตาของยวี่ฟานยินก็เปล่งประกายภายใต้ท้องฟ้ายามค่ำคืน และปากของเขากำลังพูดถึงหนานซ่งอย่างไม่รู้จบ

ยวี่จิ้นเหวินฟังอย่างเงียบๆ

ลูกพี่ลูกน้องของเขามักจะสงบและพอเพียง ฉลาด และยอดเยี่ยม หลังจากกลับจากเรียนภาษาต่างประเทศ เขาตรงไปที่สถาบันการแปล

ปกติลูกพี่ลูกน้องจะไม่ค่อยสื่อสารกัน นี่เป็นครั้งแรกที่เธอพูดมากต่อหน้าเขา และเสียงของเธอไม่ได้ปิดบังความชื่นชมของเธอต่อหนานซ่ง

หลังจากพูดมากเกินไป ยวี่ฟานยินก็รู้สึกเขินเล็กน้อยและใบหน้าก็เขินอาย "ขอโทษนะพี่ใหญ่ ลืมไปว่าพี่กับพี่หนานหย่ากันแล้ว ฉันอยากถามเธอเรื่องการแปล พี่ช่วยได้ไหม?"

ยวี่จิ้นเหวินกระตุกมุมปากของเขาเบาๆ "ไม่"

ถามอีกครั้ง "พวกพี่ยังติดต่อกันอยู่ไหม?"

ยวี่ฟานยินพยักหน้า "ใช่ ครั้งล่าสุดที่เราฉลองวันเกิดของเธอด้วยกันในกลุ่ม พี่หนานใจดีกับเราเสมอ..."

ปากเร็วกว่าสมอง

ทันทีที่ยวี่ฟานยินพูดจบ เขาก็ตระหนักว่าเขาพลั้งปากพูดออกไป และรีบปิดปากของเขา ตะโกนในใจ: ซวยแล้วๆ

แน่นอนว่าคนอย่ายวี่จิ้นเหวินเขาก็จับประเด็นของคำว่า "กลุ่ม? กลุ่มอะไร?"

พวกเขายังฉลองวันเกิดหนานซ่งด้วยกัน? ทำไมเขาไม่รู้?

ในขณะนี้ ความปรารถนาที่จะตายของยวี่ฟานยินได้หายไปแล้ว โดยคิดว่าจะกลับหัวข้อนี้อย่างไรกัน โชคดีที่ยวี่เจ๋ออวี่มาพอดี "พี่!.......ห๊ะ? พี่ใหญ่ คุณกลับมาจากเมืองไป๋แล้วเหรอ?"

ยวี่ฟานยินขยิบตาให้กับน้องชายของเขา และยวี่เจ๋ออวี่ก็เดินขึ้นไปโดยไม่รู้ว่า "พี่เป็นอะไรไป ให้ฉันช่วยเป่า?"

เมื่อเขาพูดอย่างนั้น เขาจะขึ้นไปที่เปลือกตาของยวี่ฟานยิน

คนบุ่มบ่ามนี่!

ยวี่ฟานยินตบมือน้องชายของเขา “ไม่ต้อง ไม่จำเป็น!”

ยวี่เจ๋ออวี่ตกตะลึงและในวินาทีต่อมาเขาก็ถูกมือใหญ่บีบคอเขาถูกบังคับให้เอนหลัง "พี่ใหญ่???"

"เสี่ยวอวี่ มากับฉัน มาคุยกัน"

ยวี่จิ้นเหวินคว้ายวี่เจ๋ออวี่และพาเขาไปที่ลานของเขา

ยวี่เจ๋ออวี่ยื่นมือและขอความช่วยเหลือยวี่ฟานอิน "พี่สาว....."

พี่ชายคนโตตามหาเขา มันคงไม่ดีแน่!

ยวี่ฟานยินมองไปที่น้องชายของเขาอย่างช่วยไม่ได้และถอนหายใจเบาๆ

จะทำอย่างไรเมื่อเหตุการณ์เกิดขึ้น

——

ณ เมืองหนาน ฝนไม่มีท่าทีจะหยุดเลย

สวนกุหลาบก็เต็มไปด้วยฝนตกหนักเช่นกัน

หมอได้รักษาบาดแผลของหนานหยาไว้ เพราะเธอกำลังตั้งท้อง ยาหลายชนิดก็ใช้กับเธอไม่ได้ และเธอก็รักษาด้วยความระมัดระวัง

หนานซ่งนั่งอยู่บนโซฟา เลื่อนแท็บเล็ตและทำงาน หน้าของเธอก็อ่อนล้าแล้ว และหนานหลินรู้สึกเป็นทุกข์เมื่อมองจากด้านข้าง

"พี่สาว ไปนอนก่อนเถอะ ฉันจะปกป้องพี่สองเอง"

หนานซ่งขมวดคิ้ว น้ำเสียงแหบเล็กน้อย "ไม่เป็นไร เดี๋ยวก็ได้พักแล้ว หยินอิน เด็กโอเคไหม?"

ซูยินเป็นครอบครัวแพทย์แผนจีน แม้ว่าเธอจะอายุน้อย แต่เธอก็ประสบความสำเร็จอย่างมากในด้านทักษะทางการแพทย์ เธอเงยหน้าขึ้นและยิ้มให้หนานซ่ง "คุณอา เด็กปลอดภัยดี รู้สึกชีพจรเต้นแรงและกระฉับกระเฉง"

หนานซ่งรู้ว่าคำพูดของเด็กพูดเกินจริงอยู่เสมอ แต่เมื่อได้ยินคำคุณศัพท์นี้ หน้าผากก็ยังกระตุกไม่หยุด "......."

สุดท้ายมีพ่อแบบไหนลูกก็จะเป็นแบบนั้น

ซูยินยังคงทายาที่ข้อเท้าของหนานหยาต่อไป เสี่ยวไหน่อินกำลังบ่น "มันคงจะดีถ้าคุณทาอีกครั้ง นี่เป็นยาพิเศษของฉันที่ชื่อว่า 'ยาเสริมพลังสาวสวยอยู่ยงคงกระพัน' ถึงแม้ว่าตอนแรกจะดูคล้ายอุจจาระแกะ แต่ก็ไม่ใช่ยาที่ดี แค่ผสมกับน้ำก็จะได้เป็นครีมน้ำผึ้งเพื่อความงามและความงาม ไม่ทิ้งรอยแผลเป็น ผิวจะนุ่มเนียนเหมือนเมื่อก่อน แม้ว่าผิวของคุณจะไม่บอบบางเกินไป...ยังไงก็ตามมันก็ช่างอัศจรรย์!"

หนานหยา "......"

】