บทที่ 260 นี่คือพี่สะใภ้สองของพวกเธอ

ลั่วโยวได้รับบาดเจ็บที่เอวของเธอในภารกิจต่อสู้

สิ่งที่เธอพูดเบาและมีลมแรง แต่หนานรู้ว่าเธอเจ็บปวดเมื่อดูการแสดงออกของเธอ

"คุณหันกลับไป"

หนานซ่งออกคำสั่งให้ยวี่จิ้นเหวินและยวี่จิ้นเหวินหันหลังกลับอย่างเงียบๆ

เมื่อหลู่เหิงลากพื้นเสร็จแล้ว ก็ถูกหนานซ่งส่งไปให้เพื่อต้อนรับพี่เล็กและพี่สอง

เหลือเพียงสามคนในร้านกาแฟขนาดใหญ่

เมื่อมองดูสหายเก่าที่เชื่อฟังเหมือนสุนัขโกลเด้นรีทรีฟเวอร์ตัวใหญ่ ลั่วโยวคุณอดไม่ได้ที่จะยิ้ม "คิดไม่ถึงว่าความเย่อหยิ่งถึงขีดสุดของคน ปลาแห้งเพียงตัวเดียวจะเชื่อฟังขนาดนี้ ชีวิตได้หล่อหลอมคุณ มันยังเป็นสิ่งหนึ่งที่ทำให้สิ่งหนึ่งหล่นหายไหม?"

ยวี่จิ้นเหวินกัดฟันและไม่สามารถหันหลังกลับได้ ดังนั้นเขาจึงต้องกลืนลมหายใจ

เฉวียนตังเองไม่ได้ยิน

"ปลาแห้ง?" หนานซ่งขมวดคิ้ว

ลั่วโยวพูด "ชื่อรหัสของเหล่ายวี่ ฉันกับฟู่ยวี่เอาไปแทนเขาแล้ว น่าฟังไหม?"

"......."

หนานซ่งอดหัวเราะไม่ได้ จ้องไปที่ด้านหลังศีรษะของยวี่จิ้นเหวินและพูดว่า "เหมาะสมมาก"

ยวี่จิ้นเหวินประท้วงอย่างเงียบๆ ด้วยการหันหลังศีรษะของเขา

ลั่วโยวลุกขึ้นยืน หนานซ่งยกชายเสื้อขึ้นเผยให้เห็นผิวหนังรอบเอวของเธอ

หลังจากไปรับลมและฝนตลอดทั้งปี ผิวของลั่วโยวก็กลายเป็นสีแทนจากที่ขาวเป็นข้าวสาลีที่มีสุขภาพดีมาช้านาน

เอวของเขาไม่มีไขมัน มันเป็นกล้ามเนื้อหน้าท้องทั้งหมด และหนานซ่งก็อดรู้สึกไม่ได้ "ไม่เลวเลยนะ"

ลั่วโยวไม่อายเลยและยิ้ม "เอวเล็กไม่เป็นไร ก็แค่ไม่มีหน้าอก"

ยวี่จิ้นเหวิน "........"

นี่เป็นหัวข้อที่เขาสามารถฟังได้หรือไม่?

เขาควรจะไป?

หนานซ่งหัวเราะเบาๆ ลุกขึ้นและบีบหลังส่วนล่างของลั่วโยวไปหลายที่ "ตรงนี้เจ็บไหม?"

"ใช่ๆ ตรงนั้นแหละ เจ็บแทบตาย!"

ลั่วโยวมีหยาดเหงื่อบางๆที่หน้าผาก และเมื่อยืนก็รู้สึกเหนื่อย เขานอนเพียงครึ่งตัวบนหลังเก้าอี้ โค้งเอวและยกสะโพกขึ้น เพลิดเพลินกับการนวดในท่าของหนานซ่ง "อืม....อ่า....."

ได้ยินเสียงนี้อีกแล้ว รู้สึกอึดอัดแค่ไหนที่ได้ยิน

ทันทีที่ยวี่จิ้นเหวินกำลังจะปล่อยให้ลั่วโยวหุบปากอย่างทนไม่ได้ ประตูร้านกาแฟก็เปิดออก และมีคนสามคนเดินเข้ามา

หลู่เหิงเปิดประตูและเฉวียนเยี่ยเชียนและไป๋ลู่ยวี๋ก็เดินเข้ามาเต็มไปด้วยความกระสับกระส่ายในฤดูร้อน

อย่างไรก็ตาม เมื่อเขาเห็นเหตุการณ์ตรงหน้า ดูเหมือนว่ามีใครบางคนกำลังเทน้ำเย็นลงบนศีรษะของเขา

ลั่วโยวเอนกายลงบนหลังเก้าอี้อย่างเพลิดเพลิน หนานซ่งกดไปที่หลังของเธอ มือของเขายังคงจับเอวเธอ...

ประกอบกับเสียงอืม....อ่า.....นี้ ภาพก็แปลกอย่างสุดจะพรรณนา

คิ้วของเฉวียนเยี่ยเชียนยกขึ้นและเขาตะโกนตรงๆว่า "พวกเธอกำลังทำอะไร!"

เสียงคำรามนี้ราวกับฟ้าร้องบนพื้น ทำให้ลั่วโยวเงยหน้าขึ้นทันทีและพบคนรูปหล่อ!

ไม่ พูดตรงๆ เป็นสอง

ยกเว้นหลู่เหิง สองคนที่เดินข้างหน้าก็สวยกันหมด

โดยเฉพาะคนที่ใส่แว่นกันแดดสีดำคือสเปคของเธอ

ผิวสีบรอนซ์ดูเข้มกว่าเธอ

แค่ดูทำไมช่างคุ้นเคย

—

ลั่วโยวและหนานซ่งยืดตัวขึ้นพร้อมกันและมองไปที่ประตู

ยวี่จิ้นเหวินก็ยืนขึ้นเช่นกัน

เฉวียนเยี่ยเชียนเม้มริมฝีปากบางและเดินตรงไปทางพวกเขา

เมื่อถอดแว่นกันแดดออก ลั่วโยวมองไปที่ดวงตาคู่หนึ่งที่ลึกล้ำและเฉียบแหลม และรู้สึกได้เพียงว่าหัวใจสั่น

เธอจำได้แล้วว่าคนๆนี้เป็นใคร!

เขานี่เอง ที่ติดตามเธอมาหลายครั้ง ไม่น่าแปลกใจเลยที่เขาดูคุ้นเคยมาก

ไอ้คนโรค~จิต!