บทที่ 320 ตามใจน้องสาวเป็นธรรมเนียมของที่บ้าน

ลั่วจวินหังขมวดคิ้วเล็กน้อย “พูดตลก ราชินี?”

"เป็นผู้ชาย"

หนานซ่งอธิบายอย่างเร่งรีบและยิ้ม “อาจารย์รุ่นพี่ หล่อมาก!”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ลั่วจวินหังขมวดคิ้ว และเดินไปที่ตู้เก็บเหล้าหยิบแก้วคริสทัลสองใบ รินเหล้า ส่งให้หนานซ่ง

“มาดื่มหน่อย เพื่อขับไล่ความหนาวเย็น”

"โอ้."

หนานซ่งเป็นเด็กดีต่อหน้าพี่ชายคนโตเสมอมา

เมื่อมองดูโลโก้ใหม่บนขวดเหล้า หนานซ่งจิบและชิม “อร่อยมาก นี่เป็นเหล้าใหม่จากโรงกลั่นหรือเปล่า”

ลั่วจวินหังพูด "อืม"

“พี่ได้รับเหล้าที่พี่สี่และฉันส่งให้ก่อนหน้านี้หรือเปล่า”

หนานซ่งกะพริบตาและมองไปที่พี่ชาย"ลองชิมหรือยัง รสชาติเป็นอย่างไรบ้าง"

ลั่วจวินหังเงยหน้าขึ้นมอง “ทั่วไป”

"..."

หนานซ่งขดริมฝีปากทันที “มันอร่อยจริงๆ ทั่วไปได้อย่างไร ถ้าอย่างนั้นคราวหน้าฉันและพี่สี่เจอเหล้าที่อร่อย ฉันจะส่งให้พี่สองและสามและพี่เล็กพอไม่ต้องส่งให้คุณ..”

โกรธและขู่เป็นด้วย!

ลั่วจวินหังสูบบุหรี่ เลิกคิ้วแล้วพูดเบาๆ ว่า "ฉันให้โรงกลั่นเหล้าทำตามรสชาตินั้น 30 ขวด เพียงพอไหม"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ หนานซ่งก็เปลี่ยนสีหน้าและพยักหน้าอย่างดีใจ "พอแล้ว!"

เธอยกแก้วเหล้าขึ้นและแตะแก้วเหล้าในมือของลั่วจวินหังเบา ๆ ยิ้ม "ฉันรู้ว่าพี่ใหญ่รักฉันมากที่สุด"

"ช่วยไม่ได้."

ลั่วจวินหังเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง "การตามใจน้องสาวเป็นธรรมเนียมของที่บ้าน"

หนานซ่ง : “เฮ้”

—

หลังจากดื่มเหล้าแล้ว ร่างกายก็ขับความเย็นแทนที่ความร้อนได้มากขึ้น

ดวงตาสีเข้มของ หนานซ่ง เบลอ ใบหน้าแดงและมีไฝใต้ตาซึ่งทำให้เขาดูบอบบางและนุ่มนวล

เมื่อเห็นลั่วจวินหังสูบบุหรี่ไปหลายม้วน เขาก็จุดบุหรี่อีกอันหนึ่ง ย่นจมูกด้วยความพอใจ

"พี่ชาย..."

เธอพูดกับเขาเบาๆ “การสูบบุหรี่มากเกินไปไม่ดีต่อสุขภาพของคุณ ดังนั้นสูบบุหรี่น้อยหน่อย”

ลั่วจวินหังลืมตาขึ้นอย่างแผ่วเบา ควันสีขาวปิดบังอารมณ์ในดวงตาของเขา และเพียงฟังเขาอย่างแผ่วเบาว่า “ธรรมเนียมของครอบครัว คุณไม่สามารถเลิกมันได้”

"คุณมีธรรมเนียมของบ้านเยอะขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่"

หนานซ่ง บ่นอย่างไม่พอใจ "ไม่น่าแปลกใจที่พี่สะใภ้พูดว่า "หมอกเหนือเบอร์มิงแฮมคือควันจากตระกูล" ไม่ใช่เรื่องปลอม พี่สัญญากับเธอว่าจะเลิก

ลั่วจวินหังมองลงมา ขนตายาว เหนือดวงตาสีฟ้าครามสั่นเล็กน้อย ควันระหว่างปลายนิ้วเรียว ประกายไฟดับลง ราวกับแสงใต้ตาของเขา

บรรยากาศเงียบไปครู่หนึ่งราวกับว่าโลกทั้งใบเงียบลง

"ใช่."

เสียงทุ้มและโง่เขลาของเขาดังขึ้นเบา ๆ จ้องมองไปที่ภาพสีน้ำมันที่แขวนอยู่บนผนัง บนภาพสีน้ำมัน มีผู้หญิงสวยสองคน

สองสาวเหมือนนางฟ้า

หนานซ่งที่ อายุ 20 ปี และ โซเฟีย อายุ 25 ปี

น้องสาวของเขา และ...ภรรยาของเขา

ลั่วจวินหังมองไปที่ใบหน้าลูกผสมจีน-ตะวันตกที่สวยงาม บริสุทธิ์ ดวงตาสีฟ้าราวกับทะเล ราวกับว่าเขาตกลงไปในขุมนรกแห่งความเป็นอมตะ

“แต่เธอไม่อยู่แล้ว”

เสียงใบ้และเศร้าของเขาดูเหมือนจะอู้อี้จากใจซึ่งทำให้คนเศร้า

“ฉันคิดถึงพี่เขา”

หนานซ่งมองดูผู้หญิงที่สวยและอ่อนโยนในภาพสีน้ำมัน “พี่ คิดถึงเธอไหม”

“ใช่ ตลอดเวลา”

ลั่วจวินหังสูบบุหรี่ “ถ้าไม่สูบ จะคิดถึงเธออย่างควบคุมไม่ได้ แต่เมื่อสูบบุหรี่ ยิ่งคิดถึงหนักขึ้นไปอีก”