บทที่ 335 การสู้รบที่ดุเดือดของพ่อและลูกชาย

หนานซ่งออกจากเมืองหนานมาระยะหนึ่งแล้ว

ยวี่จิ้นเหวินอยู่ที่เมืองหนานและไม่ได้กลับไปที่เมืองเป่ย

เขาต้องจับตาดูเรื่องของเฉียวเหลิ่ง และเขาก็ติดตามเรื่องของโจ๋เซวียนและหวังผิงด้วย หากเรื่องนี้ไม่ได้รับการแก้ไข อันตรายของหนานซ่งก็ยากจะขจัดออกไป เขาจึงไม่อาจวางใจได้

นายท่านยวี่รู้ว่ายวี่จิ้นเหวินกำลังตรวจสอบโจ๋เซวียน เขาคิดว่าความสัมพันธ์เก่าของพวกเขาได้กลับมาจุดไฟอีกครั้ง โกรธจนต้องโทรไปด่าเขา

ยวี่จิ้นเหวินอธิบายเป็นเวลานานก่อนที่เขาจะโน้มน้าวนายท่านว่าเขาไม่ได้ทำทั้งหมดนี้เพื่อโจ๋เซวียนแต่เพื่อหนานซ่ง

พอได้ยินว่าเพื่อหนานซ่ง ทางฝั่งของนายท่านก็หยุดด่าลง และเปลี่ยนทัศนคติของเขาจากหน้ามือเป็นหลังมือ

"อ๋อ เพื่อหนานซ่งหรอกเหรอ แล้วทำไมไม่รีบพูด ทำเอาฉันถึงกับโมโหไปนานแสนนาน"

ยวี่สิงเหยียนพูด "โอเค เรื่องวัยรุ่นของพวกเธอฉันไม่ยุ่งแล้ว จัดการเอาเองละกัน ถ้าคุณสามารถเอาเสี่ยวซ่งกลับมาได้จริงๆ คุณจะถือว่าประสบความสำเร็จอย่างมาก"

หลังจากวางสายแล้ว ยวี่จิ้นเหวินก็เปลี่ยนน้ำเสียงและรู้สึกทึ่งเล็กน้อย

อีกหนึ่งสิ่ง......

นายท่านไร้เดียงสาเกินกว่าจะคิด

ตอนนี้เขาไม่อยากเรียกร้องขอความสำเร็จอะไร ไม่มีความสำเร็จ แต่ไม่มีอะไรผิดปกติ

หากมีการเปลี่ยนแปลงระหว่างโจ๋เซวียนและหวังผิงเขาก็ส่งข้อความถึงหนานซ่งทันที ไม่กล้าพูดอะไรมากไปกว่านี้ กลัวว่าเธอจะรำคาญ และเธอจะเข้าใจผิดว่าเขากับโจ๋เซวียนมีอะไรกันอีก

ทุกครั้งหนานซ่งมักจะตอบกลับแบบสั้นๆ "ได้รับแล้ว" "อืม" "โอเค" และยาวกว่าหน่อยก็คือ "ฉันเข้าใจแล้ว"

เขาคำนวณอาการเจ็ตแล็กและพยายามหาเธอในเบอร์มิงแฮมในช่วงกลางวันหรือเย็น โดยเกรงว่าจะส่งผลต่อการเล่นหรือการพักผ่อนของเธอ

แม้ว่าคำตอบของหนานซ่งจะสั้น แต่ก็ค่อนข้างตอบกลับเร็ว แต่วันนี้ไม่มีการตอบกลับมาเป็นเวลานาน

ยวี่จิ้นเหวินถือโทรศัพท์และรอแค่แป๊บเดียว

เหอจ้าวเข้ามารายงานความคืบหน้าของโครงการฟื้นฟูโบราณวัตถุและนำเอกสารที่จำเป็นต้องใช้ลายเซ็นของเขามาด้วย

ในช่วงเวลานี้ยวี่จิ้นเหวินมาที่เมืองหนานบ่อยเกินไป เป็นผลให้ผู้จัดการด้านล่างได้พัฒนานิสัยในการทำงานบางอย่างล่วงหน้าและส่งพวกเขาไปที่เมืองหนานเพื่อดำเนินการ

ยวี่จิ้นเหวินดูแลงานที่ต้องแก้ไข เขามองโทรศัพท์ แต่ก็ยังไม่มีข้อความตอบกลับ

ตอนนี้หนานซ่งทำอะไรอยู่นะ?

ในขณะที่คิดถึง โทรศัพท์ก็ดังขึ้น ยวี่จิ้นเหวินก็หยิบขึ้นมาอย่างรวดเร็ว แต่มันไม่ใช่ข้อความจากหนานซ่งแต่เป็นสายจากเสิ่นหลิวซู

ความสุขนั้นดับลงในทันทีด้วยน้ำเย็น และยวี่จิ้นเหวินขมวดคิ้วและรอครู่หนึ่งก่อนที่จะกดลงไปเพื่อตอบ

เสียงอ่อนโยนของเสิ่นหลิวซูมาจากสายลม "อาจิ้น ฉันอยู่ที่เมืองหนาน เรามาเจอกันสักหน่อยเถอะ"

—

นัดเจอกันที่ร้านน้ำชา

มันค่ำแล้ว ในเวลานี้ที่ร้านน้ำชาก็ไม่มีคน

เสิ่นหลิวซูอยู่ในฝุ่นตลอดทาง ตอนกลางคืนที่เมืองหนานค่อนข้างหนาว เขาถูมือแล้วสั่งชาอู่หลง

มีรอยยิ้มจางๆบนใบหน้าที่อ่อนโยนของเขา "ถ้าจำไม่ผิด ชานี้ เป็นชาที่แม่ลูกชอบดื่มที่สุด"

ยวี่จิ้นเหวินดูเฉยเมยและพูดเบาๆ "ตอนนี้เธอไม่ชอบดื่มชาแล้ว รสนิยมของเธอก็เปลี่ยนไป"

"เหรอ?"

เสิ่นหลิวซูลืมตาขึ้น ยิ้มเล็กน้อย และไม่รู้สึกเขินอาย "ไม่ได้อยู่ด้วยกันมาหลายปีแล้ว การเปลี่ยนแปลงบางอย่างเป็นเรื่องปกติ"

เมื่อชงชาเสร็จแล้วก็เสิร์ฟพร้อมกลิ่นหอมของชาที่อบอวลอยู่เต็มไปหมด

พนักงานชงชาพูดว่า "ดื่มให้อร่อยครับ"

พ่อและลูกชายเงียบไปครู่หนึ่งและเสิ่นหลิวซูเริ่มการสนทนา "ฉันได้ยินมาว่าโจ๋เซวียนก็มาที่เมืองหนาน ตอนนี้เธอสองคน......"

"เราสองคนไม่ได้มีความสัมพันธ์อะไรกัน ที่เธอมาเมืองหนานก็ไม่ใช่เพราะผม เรื่องนี้คุณน่าจะรู้ดีกว่าผมนะ"

ใบหน้าของยวี่จิ้นเหวินเฉียบแหลมและมุมริมฝีปากของเขายกขึ้นเยาะเย้ย "ผมก็ไม่เคยคิดเลยนะ ผู้อำนวยการเสิ่นผู้ซึ่งฉลาดหลักแหลมและตรงไปตรงมามาโดยตลอด วันนึงจะกลายเป็นแมงดา"

ด้วยคำพูดที่ไม่สุภาพ ใบหน้าของเสิ่นหลิวซูก็ทรุดลงทันที และวางมือของเขาลงบนถ้วยน้ำชา

หลังจากหยุดชั่วคราว มันก็ไม่กระเซ็นใส่ยวี่จิ้นเหวินเลย

"ไม่สามารถดื่มชามั่วๆได้ คำพูดก็ไม่สามารถพูดได้มั่วๆเหมือนกัน"

ใบหน้าของเสิ่นหลิวซูทรุดลง "ฉันรู้ว่าลูกไม่เคารพพ่อคนนี้แล้ว แล้วก็มีอคติกับพ่อมาตลอด แต่ยังไงฉันก็ยังเป็นพ่อของลูกอยู่นะ เคารพกันหน่อย!"

เมื่อยวี่จิ้นเหวินมองดูความชอบธรรมและคำพูดที่เข้มงวดของอีกฝ่าย เขาแทบอยากจะหัวเราะ

แต่กับพ่อแบบนี้เขาไม่สามารถหัวเราะได้

"ผู้อำนวยการเสิ่น คุณมีธุระอะไรก็พูดออกมาเลย"

ยวี่จิ้นเหวินจิบชา