บทที่ 347 บทเพลงปลุกจิตวิญญาณ

เหยียนยวนมองไปทางไป๋ลู่ยวี๋ ราวกับว่าเขาจะพูดมากเกินไปแล้ว

ไป๋ลู่ยวี๋ชะงักไปชั่วขณะ เขาไม่ได้มองแววตาของเหยียนยวน เขาเพียงแค่มองแววตาที่กระชับแน่นของยวี่จิ้นเหวิน "โอ้ แกไม่รู้เรื่องนี้เหรอ"

เขาก้าวเท้าไปด้านหน้าและเดินไปกดลิฟต์

ยวี่จิ้นเหวินรีบเดินเข้ามาขวาง "เสี่ยวซ่งกลับมาวันนี้จริงๆเหรอ?"

"ใช่ไง ฉันดูไม่เหมือนคนที่กำลังเตรียมตัวไปรับเธอเหรอ"

ไป๋ลู่ยวี๋ยกข้อมือขึ้นและมองดูนาฬิกาของเขา "ไอยา ฉันต้องรีบแล้ว อีกสี่สิบนาทีเธอก็มาถึงแล้ว เด็กน้อยคนนี้ต้องการที่จะได้เห็นเฉียวเหลิ่งถูกนำตัวขึ้นเครื่องบินด้วยตัวเอง"

ประตูลิฟต์เปิดออก เหยียนยวนและยวี่จิ้นเหวินเดินเข้าลิฟต์พร้อมกัน พวกเขาเกือบกระแทกไหล่กัน

ทั้งสองต่างจ้องมองกันและกัน ต่างก็เอ่ยคำว่าขอโทษด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

ไป๋ลู่ยวี๋เงยหน้าขึ้นมองทั้งสองคน เขารู้สึกว่ามีบางสิ่งผิดปกติ

เมื่อออกจากลิฟต์ เหยียนยวนก็เดินขึ้นรถของไป๋ลู่ยวี๋

ยวี่จิ้นเหวินก็เดินขึ้นรถของตนเอง

เหอจ้าวพาบอดี้การ์ดมาจำนวนไม่น้อย เพื่อป้องกันสิ่งที่ไม่คาดคิด

ขบวนรถวิ่งไปในทิศทางของสนามบิน

*

หนานซ่งยังคงอยู่บนเครื่องบิน

เหมือนอย่างเคย เธอต้องหลับไปในความมืดเมื่อขึ้นเครื่องบิน แต่วันนี้เธอนอนไม่หลับ เธอไม่กล้านอน

ดวงตาของเธอเบิกกว้างและสดใส

เครื่องบินส่วนตัวของนายท่านเชลบี้นั้นหรูหรามาก ใหญ่กว่าและสบายกว่าของหนานซ่ง มีโซฟาเบาะหนัง ทีวี และเคาน์เตอร์บาร์ ราวกับว่ากำลังอยู่ที่บ้าน

"เธอเป็นอะไรไป?"

เฮ่อเซินหยิบแก้วไวน์สามแก้วจากบาร์ นำแชมเปญหนึ่งขวดมา จากนั้นเขามองไปทางหนานซ่ง "เธออยู่บนเครื่องบิน ไม่ใช่ว่าชอบนอนฆ่าเวลาหรอกหรือ? ทำไมวันนี้ดูมีพลังเหลือล้น?"

"นอนไม่หลับน่ะ"

หนานซ่งกล่าวอย่างเคร่งขรึม "ฉันเป็นประเภทที่ห่างจากบ้านนานแล้วเมื่อใกล้จะถึงบ้านแล้วรู้สึกไม่ค่อยสบายใจ"

ลั่วจวินหังส่งเสียงหึอย่างแผ่วเบา จากนั้นเขารับแชมเปญจากมือของเฮ่อเซิน เขาดมกลิ่นแชมเปญและเอ่ยว่า "เธอพูดว่า 'กลัวเหตุการณ์จะซ้ำรอย' ไม่ดีกว่าหรือ"

เฮ่อเซินอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ "ฉันก็ว่างั้น"

หนานซ่งจิบแชมเปญและเม้มริมฝีปากด้วยความโกรธ

ลั่วจวินหังและเฮ่อเซินอดไม่ได้ที่จะยิ้มและพูดในลักษณะเดียวกัน "หายากนักที่คนอย่างเธอจะกลัวอะไร"

"........"

เมื่อเผชิญกับ "การยั่วยุ" ของเหล่าพี่ๆ หนานซ่งสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดและเพิกเฉยต่อพวกเขา

ต่อให้เป็นพระเจ้าบางครั้งก็ยังรู้สึกกลัวได้เลย แล้วเธอน่ะเป็นเพียงแค่หญิงสาวธรรมดาที่งดงามคนหนึ่งเพียงเท่านั้น

แต่เมื่อลองคิดไตร่ตรองอย่างละเอียดแล้ว เมื่อตอนหนานซ่งยังเป็นเด็ก ต่อให้ฟ้าถล่มดินทลายเธอเองก็ไม่กลัว เธอยังคงกระโดดโลดเต้นได้อย่างเป็นปกติ เธอรู้สึกว่าต่อให้ฟ้าถล่มดินทลายก็ยังมีพ่อแม่พี่น้องคอยปกป้องเธอ

ยิ่งเธอโตขึ้น เธอก็ยิ่งรู้สึกกลัวมากยิ่งขึ้น การกระทำต่างๆต้องคอยชั่งน้ำหนักข้อดีและข้อเสีย คิดให้รอบคอบ ต้องมองถึงผลลัพธ์ในอนาคตและผลกระทบในปัจจุบันด้วย

บางทียิ่งคนโตขึ้น จิตใจก็จะยิ่งซับซ้อนมากขึ้น ไม่ง่ายดายเหมือนเช่นก่อน

เธอพิงหน้าต่างและมองดูก้อนเมฆสีขาวขนาดใหญ่ด้านนอก นอกจากนี้ยังมีบ้านหลังเล็กๆที่ขนาดเท่าห้องน้อยๆ หัวใจของเธอก็รู้สึกว่างเปล่า

ทำไมเมื่อใกล้จะถึงบ้านแล้วภายในใจกลับรู้สึกถึงความไม่สบายใจ?

—

ยวี่จิ้นเหวินและเหยียนยวนถึงสนามบินแล้ว

ทางด้านตำรวจยังมาไม่ถึง

อาจจะรถติดอยู่บนท้องถนน

ไป๋ลู่ยวี๋ยกข้อมือขึ้นและมองดูนาฬิกา "เรามาถึงก่อนเวลา น้องหกและพวกเขาคาดว่าอีกประมาณ15นาทีถึงจะแลนดิ้ง อีกไม่นาน"

เหยียนยวนพยักหน้าเบาๆ

ยวี่จิ้นเหวินชำเลืองมองเหอจ้าว เหอจ้าวเข้าใจในทันทีจากนั้นเขาก็ลดถอยกำลังคน

ภายในเลานจ์ เมื่อคิดได้ว่าอีกไม่นานก็จะได้เจอหนานซ่ง ยวี่จิ้นเหวินรู้สึกเพียงว่าหัวใจของเขากำลังโลดแล่น เขารู้สึกตื่นเต้นและดีใจ ฝ่ามือของเขามีเหงื่อเย็นไหลซึม

"ใช่แล้วพี่ใหญ่เหยียน" ไป๋ลู่ยวี๋คุยกับเหยียนยวน "ครั้งนี้ไม่ใช่ว่าพี่กลับมาไหว้บรรพบุรุษเหรอ ครอบครัวพี่ยังอยู่ที่เมืองจิงเหรอ?"

ยวี่จิ้นเหวินเงยหน้าขึ้นและมองไปทางเหยียนยวน เขาเองก็อยากรู้เช่นกัน

เหยียนยวนตอบรับ 'อืม' "ไม่ง่ายเลยที่จะได้กลับมาในแต่ละครั้ง พวกเขายังอยู่เมืองจิงต่ออีกสักระยะ ฉันกลับประเทศTไปก่อน เมื่อจัดการธุระเสร็จเรียบร้อยแล้ว ฉันจะกลับมาอีกครั้ง"

หัวใจของยวี่จิ้นเหวินกระชับแน่นขึ้น เขาจะกลับมาอีก?

"แบบนี้ก็ดี แต่แบบนี้ก็ดูรบกวนพี่มากไป"

ไป๋ลู่ยวี๋รู้สึกเกรงใจมาก "รอพี่กลับมารอบหน้า ฉันและพี่ใหญ่แล้วก็พวกน้องหกจะต้องเลี้ยงข้าวพี่อย่างแน่นอน เดี๋ยวจะให้น้องหกเข้าครัวด้วยตัวเองสักมื้อ เธอทำอาหารอร่อยมาก"

เหยียนหยวนยิ้ม "งั้นก็เป็นลาภปากของฉันแล้ว"

ยวี่จิ้นเหวินหรี่สายตามอง จะกินอะไรกันล่ะ!

เสี่ยวซ่งลงมือเข้าครัวด้วยตัวเอง เขาไม่มีทางได้กินอาหารเหล่านั้น

ขณะที่เขาพูด โทรศัพท์มือถือของยวี่จิ้นเหวินก็ดังขึ้น จากนั้นทางด้านโทรศัพท์มือถือของเหยียนหยวนเองก็ดังขึ้นเช่นกัน

เป็นสายโทรศัพท์จากจ้าวซวี่

เมื่อยวี่จิ้นเหวินรับสาย ปลายสายมีเสียงดังโหวกเหวกจนรู้สึกหนวกหู