บทที่ 368 ทนได้เหรอที่ทำให้เขานอนตายตาไม่หลับ?

ในห้างสรรพสินค้าเจี่ยงฝานพบร้านอาหารเซี่ยงไฮ้และได้สั่งกับข้าวที่น่าทานมาสองสามอย่าง

"กินเยอะๆ เธอดูเธอผอมลงมาก ลมพัดมาก็แทบจะปลิวตามลมแล้ว"

ในเวลานี้เจี่ยงฝานไม่ได้เป็นเหมือนลูกน้อง แต่เป็นเหมือนพี่ชายที่โตมาด้วยกันมากกว่า

ช่วงนี้หนานซ่งรู้สึกเบื่ออาหาร กินอะไรไปก็ไม่มีรสชาติที่ถูกปาก เธอรู้สึกว่าลำคอของเธอนั้นสาก ใช้เวลานานกว่าจะกลืนอาหารลงท้อง

เธอทานอาหารอย่างเชื่องช้า เจี่ยงฝานเองก็ไม่ได้กระตุ้นเธอ เขาทานอาหารเป็นเพื่อนเธออย่างเงียบๆ

น้ำก็รินไว้ให้เธอแล้ว ผ้าเช็ดปากก็พร้อมส่งให้ได้ทุกเมื่อ พร้อมให้บริการอย่างเต็มรูปแบบ

เจี่ยงฝานจ้องมองหนานซ่ง เขาเห็นรูปร่างที่ซูบผอม หัวใจของเขารู้สึกเจ็บปวด

หลายวันที่ผ่านมานี้ เขารู้สึกเสียใจมากยิ่งขึ้นที่ตัวเองทำตามใจตนไปบอกกับยวี่จิ้นเหวินว่าหนานซ่งแอบรักเขามานานสิบปีแล้ว ทำให้เขารู้ว่าหนานซ่งคือผู้หญิงคนนั้นที่เขาได้ช่วยชีวิตไว้ในตอนนั้น

หากว่าเขาไม่ปากมาก ถ้าเป็นเช่นนั้นยวี่จิ้นเหวินและหนานซ่งก็คงจบกันไปนานแล้ว คงไม่ยืดเยื้อกันต่ออีกในภายหลัง

แต่เรื่องก็เกิดขึ้นแล้ว เสียใจไปก็ไม่มีประโยชน์

ตอนนี้สิ่งเดียวที่เขาสามารถทำได้ก็คือการวางแผนงานให้ดี แบ่งงานจากเธอมาให้มากขึ้นและทำให้เธอกังวลใจน้อยที่สุด

นี่คือสิ่งที่เป็นประโยชน์มากที่สุดที่เขาทำให้หนานซ่งได้

หลังจากลังเลอยู่นาน เจี่ยงฝานก็เอ่ยถามว่า "ฉันได้ยินมาว่าบริษัทยวี่ตั้งใจจะให้เธอเข้ารับตำแหน่งประธานบริษัทยวี่กรุ๊ปเหรอ?"

หนานซ่งกลืนโจ๊กอย่างยากลำบากแล้วตอบรับ 'อืม'

"สถานการณ์ของยวี่กรุ๊ป พวกเราได้ไปค้นหาข้อมูลมาแล้วและรู้ในทุกเรื่องของพวกเขา"

เจี่ยงฝานครุ่นคิดมาหลายวันแล้ว หากวันนี้ไม่ได้พูดออกไปเขาคงจะอึดอัดใจ "ตอนนี้สภาพแวดล้อมของตลาดเริ่มรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ หากว่าบริษัทหนานและบริษัทยวี่ร่วมมือกัน ก็จะเป็นผลดีต่างฝ่ายต่างได้ประโยชน์ร่วมกัน หากว่าเธอมีความคิดอย่างไรก็ลงมือทำเลย บริษัทหนานมีฉัน มีกู้เหิงคอยช่วยเหลือ อยู่กับเธอมานานแล้ว เมื่อพวกเราสามารถยืนหยัดด้วยตัวเองได้แล้วจะไม่คอยช่วยเหลือเธอได้อย่างไร"

"ฉันไม่อยากไป"

หนานซ่งวางช้อนลงแล้วขมวดคิ้ว "ฉันดูแลตัวเองไม่ได้แล้วฉันจะไปมีความสามารถที่ดีที่จะไปดูแลคนอื่นได้อย่างไรกัน?"

เข้าไปรับช่วงต่อดูแลยวี่กรุ๊ปมันเป็นเรื่องไร้สาระมากสำหรับเธอ แต่ไหนแต่ไรมาเธอไม่เคยนึกถึงเรื่องนี้เลย

ยวี่จิ้นเหวินอยากให้ช่วยดูแลต่อในชื่อของเขา เมื่อได้เข้าใจและแก้ไขเรื่องราวแล้ว ของถูกๆแบบนี้จะมีในโลกได้ยังไง?

เธอไม่เคยเป็นหนี้เขาและเธอไม่จำเป็นที่จะต้องตอบแทนเขาในเรื่องนี้

แต่น่าเสียดายที่คนในตระกูลยวี่ไม่ละความพยายาม

*

ยวี่เจียหางและยวี่เจ๋ออวี่นั้นไป๋ลู่ยวี๋ได้พามาเที่ยว พวกเขามีความสุขมากจนลืมภาระหน้าที่ที่พวกเขาต้องทำ

เท้าหลังรับช่วงต่อ พ่อของพวกเขากัดฟันและฝืนใจมาที่นี่

คุณท่านยวี่สองและคุณท่านยวี่สามเดินเข้าสวนกุหลาบโดยไม่ราบรื่นดังเช่นยวี่เจียหางและยวี่เจ๋ออวี่ ไม่ใช่ว่าตระกูลหนานจงใจกลั่นแกล้ง แต่สีหน้าของพวกเขานั้นไม่อาจบังคับเอาไว้ได้

พวกเขายืนอยู่ข้างนอกเป็นเวลานาน พยายามทำใจแล้วทำใจเล่าแต่ก็ไม่กล้าที่จะผลักประตูสวนกุหลาบ

เมื่อพวกเขายังเป็นเด็ก เขาพ่ายแพ้ให้แก่หนานหนิงซงและถูกเฆี่ยนตีอย่างน่าอับอาย ไม่คาดคิดเลยว่าเมื่อแก่ตัวแล้วยังจะต้องแบกหน้ามาหาลูกสาวของหนานหนิงซงอีก

นี่มันชะตากรรมชีวิตอะไรกัน?

ไม่รู้ว่าติดหนี้ติดสินตระกูลหนานมาสามชั่วอายุคนหรือเปล่า

ทั้งสองเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความสับสนและสิ้นหวัง

"พ่อ!"

ยวี่เจ๋ออวี๋และยวี่เจียหางนั่งอยู่ในรถสปอร์ตของไป๋ลู่ยวี๋ จากระยะไกลพวกเขาเห็นพ่อของพวกเขายืนอยู่ที่ประตู จากนั้นยวี่เจ๋ออวี่ก็ตะโกนออกมา

คุณท่านยวี่สองและคุณท่านยวี่สามมองไปที่ลูกชายของพวกเขาที่อยู่ในเมืองหนานมาสองวันแล้ว เห็นได้ชัดว่าลูกชายของพวกเขาอ้วนขึ้น เขารู้สึกโกรธ

ทำไมไอ้ลูกสองคนที่เกิดมานี้มันไร้ประโยชน์?!

พวกเขากำลังสู้รบกับอารมณ์ตัวเอง พวกเขาจะไม่ใช่คนใจแคบอีกต่อไป พวกเขาต้องเก็บอารมณ์ไว้และสร้างรอยยิ้ม

"อ้าว คุณท่านยวี่สองและคุณท่านยวี่สาม ทำไมยืนกันอยู่ด้านนอกล่ะ ไม่เข้าไปหรือ?"