บทที่ 41 รอยฝ่ามือ

ระหว่างทางที่กลับไป หนานซ่งนั่งเม้มปากแน่นอยู่ข้างหลัง ไม่เอ่ยพูดอะไรเลย

บรรยากาศในรถก็อึมครึมมาก

กู้เหิงเป็นคนขับรถเอง มือที่จับพวงมาลัยอยู่ก็ระมัดระวังมาก กลัวว่ารถจะไม่นิ่งแล้วทำให้บอสนั่งไม่สบาย ไม่งั้นตัวเองต้องซวยแน่

เขาทำงานกับหนานซ่งมาหลายปี รู้จักนิสัยเธอดี

ถ้าเธอพูดด่าฉอดๆ แสดงว่าไม่ได้โกรธจริง แต่ถ้าเงียบเหมือนตอนนี้ แสดงว่าเธอกำลังเก็บกดอยู่ อัดอั้นใจอยู่ เวลานี้ห้ามไปยุ่งด้วยเด็ดขาด ใครยุ่งด้วยคนนั้นก็จะซวย

ถึงสวนกุหลาบแล้ว กู้เหิงลงจากรถแล้วมาเปิดประตู หนานซ่งลงจากรถแล้วเอ่ยอย่างเรียบนิ่ง "รีบกลับไปพักผ่อนเถอะ พรุ่งนี้เช้ามารับฉันแปดโมง"

"ครับ" กู้เหิงตอบรับ มองสำรวจสีหน้าหนานซ่ง จึงถามอย่างไม่วางใจ "บอสหนานครับ ผมรู้ว่าคุณไม่สบายใจ ให้ผมติดต่อคุณชายยวี่ แล้วซื้อชามเคลือบกลับมาไหมครับ?"

หนานซ่งขมวดคิ้ว แล้วมองเขาตาขวาง "นายว่างมากเหรอ?"

กู้เหิงรีบส่ายหน้ารับผิดทันที "ผมผิดไปแล้วครับ"

ยังดีที่หนานซ่งไม่อะไรกับเขามาก

มองส่งหนานซ่งเดินเข้าประตูไปแล้ว กู้เหิงจึงถอนหายใจยาว พร้อมตบปากตัวเองอย่างหงุดหงิด "ปากมากดีนัก"

จนกระทั่งกู้เหิงขับรถไปไกลแล้ว รถหรูสีดำค่อยแล่นไปข้างหน้า แล้วหยุดจอดข้างถนนตรงข้ามสวนกุหลาบ

กระจกรถลดลงมา จึงเผยให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาที่นิ่งเฉยของยวี่จิ้นเหวิน

"นี่เป็นคฤหาสน์ตระกูลหนาน?"

น้ำเสียงของเขาดูเย็นชามากท่ามกลางความมืด

"ครับ" เหอจ้าวตอบรับ แล้วดูข้อมูลที่สืบได้บนไอแพด พร้อมพูดขยายความ "เดินทีที่นี่เป็นสวนกุหลาบชื่อดังในเมืองหนาน จากนั้นหนานหนิงซง……เออ พ่อของคุณหญิงซื้อไว้ แล้วรีโนเวทเป็นคฤหาสน์ตระกูลหนาน แล้วชื่อสวนกุหลาบด้วยครับ"

ยวี่จิ้นเหวินตอบ"อื้อ"เสียงเบา สายตามองไปไกลๆ มีห้องที่เปิดไฟสว่างหลายห้อง เธอพักอยู่ที่ห้องไหน?

เขาเหมือนจินตนาการออกว่าห้องของเธอจะเป็นแบบไหน ต้องเป็นสีโทนอ่อน ในห้องมีแต่กลิ่นดอกกุหลาบ สะอาดสะอ้าน มีบรรยากาศบ้านที่อบอุ่น

ในใจไม่รู้ทำไม มีความคาดหวัง แล้วเต็มไปด้วยความเสียใจ

กระจกรถปิดลง ยวี่จิ้นเหวินเอ่ยว่า "ไปเถอะ"

เหอจ้าวสงสัยเล็กน้อย "บอสยวี่ครับ บอสจะเอาชามเล็กไปให้คุณหญิง แล้วง้อคุณหญิงไม่ใช่เหรอครับ?"

ยวี่จิ้นเหวินเงยหน้ามองเขาตาขวาง "นายคิดว่าฉันจะง้อสำเร็จเหรอ?"

เหอจ้าวคิดไปมา แล้วตอบตามความจริง "ผมคิดว่าไม่"

ถึงแม้เมื่อก่อนคุณหญิงจะนิสัยดีมาก แต่คุณหญิงตอนนี้ไม่ใช่คุณหญิงคนเก่าแล้ว ถึงแม้จะดูยิ้มแย้ม แต่กลับทำให้รู้สึกถึงความหวั่นเกรงภายใต้รอยยิ้มของเธอ น่ากลัวมาก

แล้วการกระทำที่น่าโมโหของบอสยวี่วันนี้ เขารู้สึกว่าคุณหญิงไม่ชกหน้าบอส ก็เมตตามากแล้ว

แต่ก็พูดได้อีกแบบก็คือ อาจจะตัดใจแล้ว

ไม่ใช่ไม่โกรธ แต่ขี้เกียจที่จะสนใจ

ยวี่จิ้นเหวินโดนเหอจ้าวตอบกลับแบบนี้ จึงเม้มปาก แล้วพูดอย่างเย็นชา "แล้วนายยังจะถามอีก"

เหอจ้าวพูดว่า "บอสยวี่ครับ ประสบการณ์ที่ผมเคยผ่านมา ยังไงก็ต้องง้อผู้หญิง จะง้อสำเร็จหรือเปล่าอยู่ที่วิธี แต่ถ้าไม่ง้อจะเป็นปัญหาทางด้านทัศนคติ"

ยวี่จิ้นเหวินหรี่ตาลง "งั้นนายคิดว่า ทัศนคติของฉันมีปัญหางั้นเหรอ?"

รู้สึกได้ถึงความเยือกเย็น เหอจ้าวจึงเริ่มเสียวสันหลัง แล้วยิ้มแห้ง "ไม่กล้าครับ คุณไม่มีปัญหาอะไรเลย เพราะชามสี่ใบนี้ต่างหาก ที่ทำให้คุณหญิงโกรธ"

ยวี่จิ้นเหวินหันไปมองชามสี่ใบนั้น นี่เป็นชามเคลือบยุคคังซี ถ้าใครที่เป็นนักสะสมของโบราณ แล้วดูออกว่าเป็นของจริง จะพลาดไม่ได้เลยแหละ

เขาก็คิดไม่ถึงว่าหนานซ่งจะแย่งกับเขา

แต่ตระกูลหนานทำธุรกิจจิวเวลรี่ อาจจะมีความรู้เรื่องของโบราณด้วย หรือว่าเธอมองมูลค่าของชามเล็กนี้ออก?