บทที่ 445 มือที่สามไม่ได้ลงเอยดีๆหรอก

ข้าวก็ไม่ได้กิน จินต้ากังมีเรื่องกับหนานซ่ง แล้วยังขายหน้าต่อหน้าลูกค้า จึงโมโหมาก

ระหว่างทางที่กลับไป เขานั่งหน้าเข้มอยู่ในรถ บรรยากาศรอบข้างก็กดดันจนโจ๋เซวียนไม่กล้าหายใจเสียงดัง เหมือนอยู่ในน้ำแข็งอย่างนั้น

โจ๋เซวียนรู้ว่าวันนี้ตัวเองสร้างปัญหา ถ้าเป็นปกติ เธอคงแนบชิดไปออดอ้อนเขาแล้ว แต่วันนี้เหมือนไร้สมอง สติไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ในหัวมีแต่ภาพที่ยวี่จิ้นเหวินกับหนานซ่งอยู่ด้วยกัน แล้วใจก็บิดเป็นเกลียว

ไม่สบอารมณ์มาก

"เจ้าหลี่ แกลงไปสูบบุหรี่ไป"

จินต้ากังนั่งอยู่ข้างคนขับ เอ่ยพูดเสียงเข้ม น้ำเสียงคลุมเครือมาก

รถจอดระหว่างทาง โจ๋เซวียนมองออกไปนอกหน้าต่าง ไม่รู้ว่าถึงที่ไหน เห็นแต่สนามหญ้ารกๆ แล้วจำได้ว่าเหมือนจะใกล้คอนโด

ไปทางทิศตะวันออกอีกสิบนาที จะเป็นโครงการบ้านหรู เป็นที่ที่บอสจินซ่อนของเล่น

แน่นอน "ของเล่น"ที่ว่าก็คือเธอ

ชีวิตตอนนี้ ไม่ต่างอะไรกับผู้ชายคนก่อนๆ แต่ผู้ชายแบบนี้ เป็นถังเงินที่เธอใช้เส้นสายทุกอย่างกว่าจะได้รู้จัก

"อ๊าย!"

เส้นผมโดนดึงจับไป โจ๋เซวียนเจ็บจนกรีดร้อง ศีรษะก็โดนบังคับให้เอนไปข้างหลัง แล้วก็เห็นดวงตาที่เยือกเย็นเหมือนของงูพิษ

ใจเธอสั่นเกร็ง แล้วค่อยรู้ตัวว่าเขาจะทำอะไร

"คุณสามี……"

เธอเป็นคนเจ้าเล่ห์ รู้ว่าตอนที่ผู้ชายโกรธ ห้ามไปยั่วยุเขาเด็ดขาด อ้อนได้ก็อ้อน ตัวเองจะได้ไม่ทรมานมากนัก

การกระทำของจินต้ากังไม่อ่อนโยน จิกผมเธอแล้วกดเธอคุกเข่าลงที่พื้น มืออีกข้างก็จับใบหน้าเธอไว้

"มึงเรียกกูว่าอะไรนะ?" เขาหรี่ตาลง

ผู้ชายคนนี้ กับผู้ชายใส่สูทที่อ่อนน้อมต่อหน้าหนานซ่ง เหมือนคนละคนกันเลย

นักธุรกิจส่วนมากนิสัยจะแปลกคน อารมณ์ร้อน อารมณ์ไม่คงที่ แต่โจ๋เซวียนไม่เคยเห็นผู้ชายคนนี้โมโหเลย

เธอตัวสั่น แล้วเอ่ยเรียกเขาว่า "สามี……"

เสียงเพิ่งจบลง บนใบหน้าก็โดนตบอย่างรุนแรง

"อ๊าย……"

โจ๋เซวียนโดนตบจนหน้าหัน เจ็บจนตาลาย วินาทีต่อมาก็โดนเขาจิกผมขึ้น

จินต้ากังบีบคอเธอ แล้วกดเธอลงที่เบาะที่นั่ง บีบแน่นจนเธอหายใจไม่ออก

"ถุย!"

จินต้ากังถุยน้ำลายใส่หน้าเธอ แล้วพูดสบถ "มึงเป็นตัวอะไร มีสิทธิ์เรียกกูว่าสามีเหรอ? ถ้าไม่ใช่เมียกูไม่ให้วันนี้กลับบ้าน มึงคิดว่ามึงจะได้มาปรนนิบัติกูเหรอ? กูเลี้ยงมึง ไม่ต่างอะไรกับเลี้ยงหมาเลี้ยงแมว ก็แค่เศษเงิน แต่มึงยังกล้ามาล้ำเส้น คิดว่าตัวเองสำคัญเหรอ? กล้าใช้ชื่อกูแล้วไปโอ้อวดข้างนอก จนกูมีเรื่องกับประธานหนาน มึงมีปัญญาชดใช้ความเสียหายให้กูไหม?!"

เขาบีบคอเธอ แล้วกดตัวเธอไปที่กระจกรถ โจ๋เซวียนรู้สึกเหมือนคอจะขาด หัวจะระเบิด แล้วหายใจไม่ออก

"อือ……" เธอส่ายหน้าสุดชีวิต อยากขอร้อง แต่กลับพูดอะไรไม่ออก

จากนั้นก็ตามมาด้วยเสียงที่เสื้อเชิ้ตถูกฉีกเสียงดัง

……

จินต้ากังนั่งอยู่ที่นั่น กดศีรษะโจ๋เซวียนไว้ ศีรษะตัวเองก็เอนพิงเบาะที่นั่ง หลับตาพักสายตา กำลังคิดอยู่ว่าจะหวนคืนสถานการณ์วันนี้ยังไง

หนานซ่งไม่ใช่คนธรรมดา หาเรื่องไม่ได้

เขาทำธุรกิจจิวเวลรี่มาตั้งหลายปี ถึงจะเชิดหน้าชูตาในเมืองหนานได้ อยากน้อยก็ทำให้หนานซ่งรู้จักเขาได้ แต่แม้แต่นิ้วเท้าของคนอื่นเขาก็เทียบไม่ติด หลายปีก่อนบริษัทตระกูลหนานเกือบล้มละลายเพราะหนานหนิงไป่ จินจิงจิวเวลรี่จึงคว้าโอกาสไว้ อยากจะปีนขึ้นไป ทีแรกคิดว่าจะได้เป็นผู้นำธุรกิจซะอีก

แต่สุดท้าย คุณหนูใหญ่ตระกูลหนานก็กลับมา พอกลับมาแล้วก็ลงมือปฏิวัติ แล้วทำให้บริษัทตระกูลหนานขึ้นเป็นมหาอำนาจอีกครั้ง

จนเขาก็อดพูดไม่ได้ว่า จิวเวลรี่บริษัทตระกูลหนานล้มยากจริงๆ

เขาคงเป็นแค่หมาที่มองเครื่องบิน