บทที่ 492 เจอสมบัติ

ไม่ใช่แค่ภาพลักษณ์ที่ไม่อนุญาต แต่ใบหน้าของยวี่จิ้นเหวิน เป็นที่คุ้นเคยของคนในเมืองเป่ยอยู่แล้ว

ไม่นานก็มีคนจำได้แล้ว

"คุณคือคุณชายยวี่ตระกูลยวี่ใช่ไหมครับ?"

เจ้าของร้านจำเขาได้ จึงดีใจมาก "คุณมาดูร้านผมสิครับ ร้านผมมีแต่ของดีๆทั้งนั้น!"

"ประธานยวี่จริงเหรอเนี่ย! ไม่คิดเลยว่าวันหนึ่งฉันจะได้เจอประธานยวี่ตัวจริง"

มีคนหนึ่งเว่อร์มาก แล้วทักทายเขาอย่างกระตือรือร้น "คุณดูร้านผมสิครับ ถ้าคุณชอบชิ้นไหนคุณเอาไปได้เลยครับ ผมไม่คิดเงิน"

ข้างๆมีคนเสริมโรง "เซี่ยโหว ของปลอมพวกนั้นของนายก็กล้ามาวางหน้าคุณชายยวี่เหรอ? ไม่กลัวทำให้ตาของลูกค้าสกปรกเหรอ"

"ไปไปไป ของปลอมอะไรกัน นี่เป็นสมบัติที่ฉันตามหามาจากทั่วโลก ยังไม่ต้องพูดถึงว่าเป็นของแท้หรือของปลอม แต่ยังไงก็ต้องเป็นของชั้นดีแน่นอน!"

เจ้าของร้านยังหนุ่มอยู่ ใส่เสื้อเชิ้ตลายสก็อต สวมใส่กางเกงยีน แค่ดูก็รู้ว่าไม่ได้ซักมานาน ดูมอมแมมมาก

แต่ยวี่จิ้นเหวินกลับดูสบายตา เพราะการแต่งตัวของเขาเหมือนของหนานซ่งมาก เหมือนเพิ่งออกมาจากเขตก่อสร้าง

หนานซ่งก็หันมองไป ไม่ได้มองเจ้าของร้าน แต่กลับมองกวาดของในแผง

กวาดมองอย่างเงียบๆ

แต่ยวี่จิ้นเหวินกลับเกินเลยกว่า ทำตัวเหมือนเดินจนเหนื่อย แล้วนั่งลงตรงหน้าร้านเขา

หนานซ่งก็ตามไปด้วย

เดิมทีร้านที่ไม่ค่อยมีคน แต่พอยวี่จิ้นเหวินกับหนานซ่งไปนั่งแบบนี้ รอบข้างจึงมีคนมาล้อมดูอย่างสนุกสนาน

เจ้าของร้านก็นั่งลงตามไปด้วย ในมือก็ใช้พัดใบตาลโบกไปมา ใบหน้าก็ยิ้มแย้ม "พวกคุณสองคนเลือกดูได้เลยครับ ผมคำไหนคำนั้น ถ้าชอบก็เอาไปได้เลยครับ"

"คงไม่ดีหรอกมั้งคะ" หนานซ่งหยิบแหวนหยกขึ้นมาดู "คุณมาตั้งแผงขายของ ไม่มีรายได้จะใช้ชีวิตยังไงคะ?"

ชายหนุ่มยิ้มเก้อ "คุณไม่ต้องเป็นห่วงหรอกครับ นี่เป็นแค่อาชีพเสริม แค่เป็นความชื่นชอบ ไม่พึ่งพามันมาเลี้ยงตัวเองหรอกครับ"

"แล้วอาชีพหลักของคุณทำอะไรครับ?" ยวี่จิ้นเหวินเอ่ยถาม

ชายหนุ่มเริ่มพูด "บรรพบุรุษตระกูลผมเปิดโรงจำนำ แต่ต่อมาธุรกิจไม่ราบรื่น จึงปิดตัวไป หลังจากนั้นก็เปิดร้านขายอาหารเช้า ปกติตอนเช้าผมจะเฝ้าร้าน ตอนบ่ายก็มาตั้งแผง มีเวลาก็เดินดูไปเรื่อยๆ ไปสั่งสินค้าเข้าร้าน……ความจริงผมอยากขอบคุณพวกคุณมาก ที่ทำให้คนหันมาชอบของโบราณมากขึ้น พ่อแม่ผมจึงยอมปล่อยผม เพราะพวกท่านไม่มั่นใจอาชีพนี้ บังคับให้ผมไปสอบเป็นข้าราชการ แต่ผมไม่มีความสามารถพวกนั้นหรอกครับ วันนี้ได้เจอคุณทั้งสองถือว่าผมโชคดีมาก คุณสองคนเลือกได้ตามสบายเลยครับ ถือว่าเป็นของขวัญที่ผมให้พวกคุณ"

เขาเอาแต่พูดว่าคุณสองคน ไม่ได้เมินเฉยหนานซ่งที่อยู่ข้างยวี่จิ้นเหวิน แสดงว่าก็จำเธอได้เหมือนกัน

หนานซ่งก็ไม่เกรงใจกับเขา แล้วเงยหน้ามองเขา "พัดใบตาลในมือคุณไม่เลวเลย"

คนที่มุงดูหลุดขำ ไม่เลือกของในแผงแต่กลับเลือกของในมือเขา นี่ก็แสดงว่าของในแผงเป็นของปลอม ไม่มีค่าไม่ใช่เหรอ?

เจ้าของร้านกลับรู้สึกอึ้ง แล้วโบกพัดในมือ "คุณชอบอันนี้?"

ด้ามจับของใบพัดเขาเป็นคนใช้หยกที่หามาได้ติดขึ้นไปเอง จับแล้วเย็นสบาย ลื่นมือมาก เป็นของหวงของเขาเลย

แต่คำไหนคำนั้น เขากัดฟันแน่น "ได้ครับ ให้ผมห่อให้คุณไหมครับ?"

"ไม่ต้องค่ะ" หนานซ่งเอ่ย "เอาให้ฉันเลยก็ได้ค่ะ"

เธอรับพัดใบตาลมาจากเจ้าของร้าน แล้วโบกเบาๆ ด้ามใบพัดเป็นหยกชั้นดี ถือไว้ในมือเย็นสบายมาก สบายจนเธอต้องหรี่ตาลง

ยวี่จิ้นเหวินเหมือนยังเลือกอยู่ แล้วชี้ถามราคาทีละชั้น แล้วราคาก็ไม่ถูกเลย

ถูกที่สุดก็หลายพัน แพงสุดก็เป็นหมื่น แหวนหยกที่หนานซ่งหยิบเมื่อกี้ ราคาเกือบสองแสนเลย

รอบข้างมีเสียงอุทานดังขึ้น "ตั้งราคาสูงขนาดนี้ ขายได้คงแปลกน่าดู!"

"เซี่ยโหว รู้ไหมว่าทำไมร้านนายถึงเงียบขนาดนี้ เพราะราคาสูงเกินไปไง"