บทที่ 496 พันธมิตรผู้หญิงล้างแค้น

"พอแล้ว พอแล้ว หยุดหมุนได้แล้ว ฉันยอมแพ้!"

หนานซ่งทนไม่ไหวจริงๆ เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นลูกข่างที่เอาแต่หมุน โลกทั้งใบก็หมุนตามไปด้วย ตาก็ลายไปหมด

ยวี่จิ้นเหวินวางตัวเธอลงบนเก้าอี้อย่างปลอดภัย วางถ้วยตะเกียบให้เธอเหมือนเธอเป็นเด็ก ขาดแค่เอาผ้ากันเปื้อนมาผูกคอแล้วล่ะ ปรนนิบัติเป็นอย่างดี

ใบหูหนานซ่งร้อนๆ ลั่วอินแอบดูอยู่ จึงอดพึมพำไม่ได้

พอมองไปอีกครั้งเห็นหนานหนิงซงที่กำลังจะลงมือกินข้าว ก็รู้สึกไม่สบอารมณ์ทันที

"หนานหนิงซง คุณทำอะไร?"

หนานหนิงซงกำลังจะเอาข้าวเข้าปาก ได้ยินภรรยาเรียกชื่อเต็มแบบนี้ จึงเกือบสำลัก แล้วรู้ว่าเธอคิดยังไงทันที

การเปรียบเทียบของผู้หญิงน่ากลัวจริงๆ

แม้แต่ลูกสาวตัวเองก็จะเทียบ ปัญญาอ่อน!

แต่จะทำยังไงได้ล่ะ?

ก็ต้องตามใจอยู่ดี

พอกินข้าวไปสักครู่ หนานซ่งก็ได้รับโทรศัพท์ หยางเคอผู้จัดการบริษัทหนานฮัวอสังหาริมทรัพย์โทรมา

"สวัสดีค่ะ ผู้จัดการหยาง?"

ไม่ได้ติดต่อกันนานแล้ว หนานซ่งจึงสงสัยที่ได้รับโทรศัพท์ ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายมีเรื่องอะไร

ยวี่จิ้นเหวินเงยหน้ามองหนานซ่ง ไม่รู้ว่าเป็นผู้จัดการหยางคนไหน

พอหนานซ่งได้ยินสิ่งที่อีกฝ่ายพูดแล้ว ก็เงียบไปครู่หนึ่ง สีหน้าซับซ้อน จึงทำให้ลั่วอินกับหนานหนิงซงหันมองไปที่เธอ

"ได้ค่ะ ข้างล่างคอนโดมีร้านกาแฟ คุณให้เขารอเดี๋ยว ฉันจะไปตอนนี้เลยค่ะ"

พอวางสายแล้ว ลั่วอินจึงเอ่ยถาม "ใครเหรอ?"

"หยางเคอจากบริษัทหนานฮัวอสังหาริมทรัพย์ค่ะ"

"เขาโทรหาหนูทำไม?"

หนานซ่งเอ่ย "มีคนขอร้องเขา ภรรยาของจินต้ากังอยากเจอหนู แล้วขับรถมาจากเมืองหนานทั้งคืน ตอนนี้ถึงที่คอนโดแล้วค่ะ"

ยวี่จิ้นเหวินได้ยินแล้วจึงขมวดคิ้ว แล้วเอ่ยเสียงเข้ม

"จินต้ากังมาพร้อมภรรยาเขา?"

หนานซ่งส่ายหน้า "เธอมาคนเดียว เดี๋ยวฉันลองลงไปคุย"

ยวี่จิ้นเหวินรีบลุกขึ้นด้วย "ฉันไปกับเธอ"

"ไม่ต้อง นายกินข้าวไปเถอะ เดี๋ยวฉันก็กลับมาแล้ว" หนานซ่งปฏิเสธเขา

ยวี่จิ้นเหวินทำอะไรหนานซ่งไม่ได้ จึงหันมองไปทางหนานหนิงซงกับลั่วอิน "ลุงหนาน น้าลั่ว……"

หนานหนิงซงเอ่ย "ให้อาจิ้นไปกับลูก ดึกดื่นป่านนี้ ผู้หญิงลงไปคนเดียว ถ้าเจออันตรายจะทำยังไง?"

ลั่วอินก็เสริมโรง "ใช่ เราตามเสี่ยวซ่งไปด้วย!"

ยวี่จิ้นเหวินได้รับคำสั่ง จึงหยิบเสื้อคลุมออกไปพร้อมหนานซ่ง

หนานซ่งเหลือบมองยวี่จิ้นเหวิน แล้วถอนหายใจ ตอนนี้เขารู้ว่าควรหาใครหนุนหลังแล้ว

ลมตอนดึกค่อนข้างเย็น ถึงแม้จะใส่เสื้อคลุมแล้ว ตอนที่ออกจากประตูหนานซ่งก็ยังรู้สึกหนาว จึงพับคอเสื้อขึ้น

"หนาวเหรอ?" ยวี่จิ้นเหวินหันมองเธอ

หนานซ่งปรับร่างกายไปครู่หนึ่ง "นิดหน่อย เดี๋ยวเดินอีกก้าวสองก้าวก็ถึงแล้ว"

เธอชอบเอามือล้วงกระเป๋า แต่พบว่าเสื้อตัวนี้ไม่มีกระเป๋า จึงไม่รู้จะวางมือตรงไหน

เลยต้องวางไว้ข้างตัวแทน

ยวี่จิ้นเหวินยื่นมือไป แล้วเป้าลมใส่ ถูไปมา จากนั้นก็จับมือเธอ

เธออึ้งเล็กน้อย แล้วเงยหน้าสบตากับดวงตาที่ดำสนิทของเขา เขาใช้ฝ่ามือของเขากุมมือเธอไว้ "แบบนี้ก็ไม่หนาวแล้ว"