บทที่ 503 ความสวยไม่เท่ามื้ออาหารของคุณ

เหยียนหยวนเหลือบมองไปทางลั่วจวินหังแม้ว่าเขาจะไม่ได้พูดอะไร แต่ความหมายก็ชัดเจน

——นายอายุเท่าไหร่แล้ว ยังรังแกเด็กอีก?

ลั่วจวินหังเกือบจะหัวเราะให้กับหนานซ่งและมองดูเธออย่างเย็นชา "ฟ้องฉันต่อหน้าฉัน ปีนี้คุณอายุสามขวบเหรอ?"

หนานซ่งเถียงด้วยเหตุผลและพูดอย่างจริงจัง "เด็กสามขวบที่ไหนจะมาฟ้องต่อหน้า เขาไปฟ้องลับหลังกันทั้งนั้นแหละ"

"เธอเป็นไรมากไหม เดี๋ยวก็โดนตีแล้วจะพูดความจริงออกมาเอง"

"......."

—

ทันทีที่เหยียนหยวนมาถึงสวนกุหลาบ ลั่วอินได้รับความกระตือรือร้นและมองมาที่เขาด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า

หนานซ่งรู้ดีว่านอกจากความชอบของหนุ่มหล่อแล้ว ยังมีส่วนสำคัญของรอยยิ้มนี้เพราะพี่สะใภ้พูด

ความสัมพันธ์ระหว่างเหยียนซีกับลั่วอินนั้นเป็นแบบนั้นระหว่างเธอกับยวี่เฟิ่งเจียวแม้ว่าพวกเขาจะเป็นแม่สามีและลูกสะใภ้ แต่ความสัมพันธ์ก็ใกล้เคียงกันทั้งแม่และลูกสาว ไม่เลย แม้จะใกล้ชิดกว่าแม่และลูกสาวด้วยซ้ำ

ตอนที่จูบเธอก็รู้สึกหึงหวง รู้สึกว่าพี่สะใภ้เป็นเหมือนแม่ของเธอ

แต่พี่สะใภ้มันคุ้มค่า

เธอเป็นผู้หญิงที่อ่อนโยนและสง่างามที่สุดที่หนานซ่งเคยเห็น และสามารถใส่คำคุณศัพท์ที่สวยงามทั้งหมดลงบนเธอได้

น่าเสียดายที่คนสนิทรู้สึกผิดหวัง

เหยียนหยวนเป็นลูกพี่ลูกน้องของเหยียนซีและทั้งคู่เป็นตระกูลเหยียน ลั่วอินปฏิบัติต่อเขาใกล้ชิดขึ้นเล็กน้อย

มื้ออาหารเย็นมีความคึกคักมาก

แม้ว่าเหยียนหยวนจะไม่ได้พูดมาก แต่ลั่วอินก็พูดมาก เขาถามเขาเกี่ยวกับคำถามที่ยาวและสั้นและรู้ว่าเขายังโสด ยังต้องให้โอกาสใครสักคน

"คุณชอบแบบไหน สาวตะวันออกหรือสาวตะวันตก?"

"แล้วเรื่องอายุล่ะ? ชอบแก่กว่าหรือเด็กกว่า?"

"มีส่วนสูงและรูปร่างหน้าตาไหม? คุณชอบแบบยวี่เจี๋ยฟ่านหรือลอรี่ฟานหรือเปล่า?"

"......."

หนานซ่งไม่อยากทนฟังอีกต่อไป "โหแม่! น่ารำคาญชะมัด! ไม่พูดเรื่องหาคู่ได้ไหม?"

คราวนี้เธอคงรู้สึกว่าแม่ของเธอเป็นหญิงวัยกลางคน!

ทำสิ่งที่มนุษย์ป้าชอบทำ

"ไม่ได้จับคู่สักหน่อย นี่ไม่ใช่เป้าหมายของการแนะนำตัว"

ลั่วอินพูดว่า "เสี่ยวเหยียนมีเงื่อนไขพร้อมขนาดนี้ ถ้าไม่มีแฟนก็น่าเสียดายแย่ น่าเสียดายที่แกมียวี่จิ้นเหวินแล้ว ไม่เช่นนั้นฉันจะ....…"

หนานซ่งจ้องไปที่แม่ของเธอ "ยิ่งพูดยิ่งไม่เข้าท่านะแม่ ถ้าแม่ว่างก็ไปเป็นห่วงน้องชายโน้น เขายังโสดอยู่"

เปลวเพลิงแห่งสงครามก็หันไปหาไป๋ลู่ยวี๋ซึ่งกำลังกินอย่างขุ่นเคือง

ลั่วอินเหลือบไปที่ไป๋ลู่ยวี๋แล้วหันไปหาเหยียนหยวน "คุณชอบผู้ชายไหม?"

"......."

สีหน้าของหนานซ่งมืดลง

ไป๋ลู่ยวี๋พ่นข้าวครึ่งชามโดยตรง เขาทำอะไรผิด?

ทำไมมานั่งนอนตรงนี้ได้?

"แม่เจ้าโว้ย ได้โปรดยกโทษให้ผมด้วย!" ไป๋ลู่ยวี๋เช็ดปากและส่งเสียง "ผมเป็นผู้ชายแท้!"

ลั่วอินส่งเสียงแผ่วเบา "มาเลย ตอนเด็กพี่สี่ของแกก็บอกว่าเป็นผู้ชายแท้ๆ ต่อมาก็ไปเป็นแฟนกับอาเซี่ยนแล้วเห็นไหม? แกเป็นชายแท้แบบนี้ไหม?"

ไป๋ลู่ยวี๋ "ผม......"

เขาพูดไม่ออก

เงียบกริบ

ไม่พูดfuckอะไรเลย

หนานซ่งกตะลึงกับวงจรสมองเวทย์มนตร์ของแม่ของเธอ เธอกลัวว่าเหยียนหยวนจะอับอาย เธอรีบพูดว่า "พี่ใหญ่เหยียน ไม่ต้องสนใจแม่ของฉันนะ เธอเป็นแบบนี้แหละ กินหัวไชเท้าเค็มเละๆไม่เป็นอันตราย พี่น้องของเราหลายคนได้รับภูมิคุ้มกันจากเธอ เพียงแค่ชินกับมัน"