บทที่ 505 ค่ายชุมนุมสตรีที่หย่าร้าง

ทันทีที่เขาขึ้นไปชั้นบนลั่วอินก็ลากลั่วจวินหังเข้าไปในห้องของพวกเขา

ทันทีที่ประตูปิดลง เธอก็อดไม่ได้ที่จะถาม "เหยียนหยวนเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

หนานหนิงซ่งถอนหายใจเบาๆ "เบาเสียงหน่อย ผนังกันเสียงที่บ้านไม่ดี อย่าให้ลูกสาวได้ยิน"

เขาเปิดประตูและเห็นหนานซ่งเข้ามาในห้องพร้อมกับหาวแล้วปิดประตูเบาๆ

ลั่วจวินหังพูดเบาๆ "นี่คือสิ่งที่คุณเห็น"

ลั่วอินลดเสียงของเขาและบ่นกับลั่วจวินหัง "เหยียนหยวนชอบเสี่ยวลิ่ว ทำไมแกไม่บอกให้เร็วกว่านี้ เราสูญเสียคนดีแบบนี้ไปได้ยังไง"

"ไม่เป็นไร เขาควรพิจารณาพูดคุยเกี่ยวกับการแต่งงานจริงๆ"

การแสดงออกของลั่วจวินหังราบเรียบ "คุณไม่สามารถแขวนตัวเองบนต้นไม้เช่นเสี่ยวลิ่วเขายอมแพ้ด้วยตัวเองและไม่สามารถตำหนิคนอื่นได้"

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ ลั่วอินและหนานหนิงซ่งไม่รู้ว่าจะพูดอะไร

คนมักมีความรู้สึกเมื่อเข้ากันได้ แม้ว่าพวกเขาจะชอบเหยียนหยวนพวกเขาได้อยู่กับยวี่จิ้นเหวินมานานกว่าครึ่งปีแล้วและพวกเขาก็ตัดสินใจว่ายวี่จิ้นเหวินเป็นลูกเขยของพวกเขา ไม่มีเหตุผลที่จะมาก่อนมาหลัง แต่คำว่ารัก หนานซ่งเป็นแบบนี้ เช่นเดียวกับพวกเขา

ด้วยการถอนหายใจเล็กน้อย ลั่วอินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง "ถ้าอย่างนั้นฉัน หาคนให้เขาต่อไปไหม?"

ลั่วจวินหัง "......."

หนานหนิงซ่ง "......."

แน่นอนว่าเธอยังไม่สามารถหยุดความปรารถนาของคุณลั่วที่จะเป็นแม่สื่อได้

*

การนอนหลับของหนานซ่งสามารถอธิบายได้ทีละอย่าง

ในครึ่งแรกของคืน ค่อนข้างคงที่ แต่ในครึ่งหลังของคืน ก็มีความฝัน

ความฝันของเธอย้อนกลับไปในสมัยอียิปต์โบราณ เธอสวมเสื้อผ้าแบบเดียวกับคลีโอพัตรา ผู้ชายหลายคนกำลังต่อสู้เพื่อเธอ และพวกเขาต้องการให้เธออยู่ในความฝัน ผู้ที่ต่อสู้จนถึงที่สุดเป็นจักรพรรดิและแม่ทัพ สองคนในสนามรบ ต่อสู้กันเป็นเวลา 3 วัน 3 คืน พายุนองเลือดทุกรูปแบบได้ปะทุขึ้น และในที่สุดจักรพรรดิก็ชนะ

เธอถอดหน้ากากของจักรพรรดิและเห็นใบหน้าของยวี่จิ้นเหวินและนายพลที่ถูกตัดศีรษะคือ..... กู้เหิง

เธอปิดปากของเธอด้วยความสยองขวัญและบ่นกับยวี่จิ้นเหวินด้วยน้ำตา "คุณจะฆ่าเขาได้ยังไง เขาเป็นพี่เขยของฉันนะ! ! !"

ยวี่จิ้นเหวินดูมึนงงมองใบหน้าภายใต้หน้ากากด้วยความประหลาดใจ "เป็นเขาได้ยังไง?"

ด้วยคำถามดังกล่าวหนานซ่งตื่นขึ้น

เธอลุกขึ้นนั่ง ยกมือกุมหน้าผากแล้วหายใจออกแรงๆ รู้สึกว่าความฝันนี้น่ากลัวจริงๆ

หลังจากดื่มน้ำหนึ่งแก้ว เธอลุกขึ้นและเกาหลังของเธอ ดึงรองเท้าแตะของเธอไปที่ห้องน้ำ และนึกถึงความฝันที่เธอมีเมื่อคืนนี้ แต่เธอจำอะไรไม่ได้เลย

ฉันจำได้เพียงว่าในท้ายที่สุดยวี่จิ้นเหวินได้ลักพาตัวเธอกลับไปที่วังของเขา โยนเธอลงบนเตียง จากนั้นจึงถอดเกราะที่เปื้อนเลือดออก และ.......

"ฟึบ" หนานซ่งเกือบจะกลืนยาสีฟันเข้าไปในปากของเธอ ปากของเธอเต็มไปด้วยกลิ่นมิ้นต์

เธอนี่มันบ้าไปแล้วจริงๆ ผู้คนทำให้ฤดูใบไม้ผลิ~ ความฝันสามารถโรแมนติกและสวยงามได้ ความฝันของเธอจะเปื้อนเลือดได้อย่างไร?

อาจเป็นได้ว่ากู้เหิงอยู่ในความฝันที่น่าสังเวชเกินไป หนานซ่งโทรหาเขาเป็นพิเศษระหว่างทางไปยังหูปินคลับและพูดเบาๆตลอด

กู้เหิงตกใจกับความอ่อนโยนที่หายากของเธอ "บอส ฉันทำอะไรผิดหรือเปล่า?"

"ไม่มีนะ" หนานซ่งพูด "คุณทำทุกอย่างได้ดี ประสิทธิภาพของสาขากำลังเฟื่องฟู และฉันพอใจมากกับความสามารถของคุณ"

"......แน่ใจนะว่าไม่ได้พูดประชด?"

หยาดเหงื่อเย็นของกู้เหิงกำลังจะตก "ทำไมคุณไม่ดุฉัน ฉันไม่คุ้นเคยกับคุณแบบนี้เลย"

"........"

หนานซ่งไม่มีความอดทนเลย "ไม่ชอบให้เป็นแบบนี้เหรอ? ชมแล้วไม่ชอบใช่ไหม? ใกล้ถึงเวลาตัดสินใจกับหลินหลินแล้ว อย่ารอช้า!"