บทที่ 52 ความจริงใจที่มาสายไร้ค่ายิ่งกว่าเศษฝุ่น

การโจมตีเปิดฉากอย่างดุเดือด แล้วจบลงอย่างเงียบเชียบ

คนในโซเชียลตามข่าวไปได้แค่ครึ่งทาง อยู่ๆทุกอย่างก็หายไป

จนกระทั่งตอนเย็น บริษัทซิงยวี่ก็ออกประกาศ : เนื่องด้วยศิลปินหมี่ลู่จงใจสร้างกระแสเสื่อมเสีย แล้วทำให้เกิดผลกระทบที่ไม่ดีต่อบริษัท ซึ่งละเมิดกฎสัญญา จึงได้ทำการยกเลิกสัญญา แล้วจะไม่ต่อสัญญาอีก

กลุ่มหมี่ลู่ได้ลบทุกอย่าง แล้วทำการขอโทษคุณหนูหนาน ดูท่าทางจริงใจ แล้วเจียมตัวมาก แตกต่างกับตอนที่ประกาศสงครามอย่างสิ้นเชิง เหมือนเป็นคนละคนอย่างนั้น

การที่เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือแบบนี้ จึงทำให้โซเชียลเดือดอีกครั้ง

ทีแรกสำนักข่าวคิดว่านี่เป็นแค่การตอบโต้กันของบริษัทซิงยวี่กับบริษัทหนานซิง แล้วกำลังเฝ้าตามอยู่ ลังเลว่าจะอยู่ฝ่ายไหน ไม่คิดเลยว่าบริษัทซิงยวี่จะก้มหัวให้แบบนี้

เสื่อมเสียภาพลักษณ์ แล้วเหมือนเป็นตัวตลก

ดารากิ๊กก๊อกเหล่านั้น ทีแรกไม่ค่อยดังอยู่แล้ว พอออกประกาศ ผลงานทั้งหมดของพวกเธอก็โดนลบทิ้ง แอคเคาท์ก็โดนบล็อก เหมือนโดนแบนอย่างนั้น

ทำให้เรื่องใหญ่ได้ขนาดนี้ คุณหนูใหญ่ตระกูลหนานคนนี้ คือใครกันแน่?

ผู้คนต่างก็ประหลาดใจ แล้วสืบค้นชื่อคุณหนูใหญ่ตระกูลหนาน แต่กลับค้นอะไรไม่เจอ เธอไม่ได้สมัครแอคเคาท์ใดๆเลย ลึกลับเหมือนไม่มีตัวตน

แล้วที่ยิ่งไปกว่านั้น พอตกดึก ข่าวที่เกี่ยวกับคุณหนูใหญ่ตระกูลหนานในโซเชียลก็หายไปหมดเลย แม้แต่คลิปสาดไวน์ก็หายไปด้วย

มีคนไม่น้อยที่รู้สึกโชคดีที่บันทึกคลิปวิดีโอไว้ แต่พอเปิดโทรศัพท์ คลิปกลับหายไป หาจนทั่วโทรศัพท์ก็หาไม่เจอ น่าประหลาดใจมาก

ระหว่างทางที่กลับบ้าน หนานซ่งนั่งอยู่ในรถ แล้วถือโทรศัพท์คุยกับไป๋ชี "พี่เล็ก โลกโซเชียลเปลี่ยนแปลงเร็วมาก เดี๋ยวคนเขาก็จำฉันไม่ได้แล้ว นายทำแบบนี้ จะทำให้คนอื่นสงสัยเอา"

"สงสัยก็สงสัยสิ เพราะยังไงพวกเขาก็หาหลักฐานไม่เจอ"

อีกฝั่งของโทรศัพท์ ไป๋ชีน้อยใจมาก "เธอไม่รู้ ตอนบ่ายวันนี้พวกพี่ๆโทรมารุมฉัน จนจะถลกหนังฉันอยู่แล้ว! โทษที่ฉันไม่ปกป้องเธอดีๆ แล้วให้เธอออกไปทะเลาะกับคนอื่นด้วยตัวเอง"

"เรื่องทะเลาะต้องลงมือเองสิถึงจะสนุก"

หนานซ่งไม่รู้สึกว่าเป็นเรื่องใหญ่อะไร เห็นกล่องข้อความที่ว่างเปล่าในวีแชท จึงสงสัย "ทำไมพวกพี่ๆไม่มาด่าฉันล่ะ?"

"อะไรกัน! พวกเขาทำใจด่าเธอได้เหรอ?"

ไป๋ชีหัวเราะหึ "คุยกันไว้แล้ว ต่างคนต่างทำหน้าที่ โลกโซเชียลฉันจะเป็นคนดูแลเอง ต่อไปเธออยู่ห่างๆจากเรื่องแบบนี้ ฉันจะจัดการให้เธอเอง เธอไม่ต้องแสดงตัว เข้าใจไหม?"

หนานซ่งมองออกไปนอกหน้าต่าง แล้วพูดอย่างทำอะไรไม่ได้ "พี่เล็ก ฉันโตแล้วนะ ดูแลตัวเองได้แล้ว พวกพี่ก็มีชีวิตของตัวเอง ไม่ต้องเสียแรงมาทำอะไรเพื่อฉันขนาดนั้นก็ได้"

"ไม่ได้ ดูแลเธอเป็นหน้าที่ของพวกฉัน เราทุกคนร่วมมือกัน จะคุ้มครองเธอเอง"

ไป๋ลู่ยวี๋พูดอย่างสมเหตุสมผล "เธอก็อย่าคิดว่าตัวเองโตแล้วปีกเลยแข็ง ไม่ต้องการพวกเราแล้ว ถึงเธอจะโตยังไงก็เป็นน้องเล็กของพวกเราอยู่ดี ต้องเชื่อฟังพวกเรา เข้าใจไหม?"

หนานซ่งนวดขมับ แล้วถอนหายใจ "ฉันต้องรีบหาพี่สะใภ้ให้พวกนายแล้วล่ะ รอพวกนายแต่งงานกันหมดแล้ว ก็จะไม่มาเครียดเรื่องฉันอีก"

ไป๋ชีหัวเราะ "พี่ใหญ่ยังไม่มีแฟน เรายิ่งไม่ต้องร้อนใจ ส่วนพี่สองเธอก็ไม่ต้องเป็นห่วง ข้างตัวเขามีผู้หญิงไม่ขาด เหมือนเปลี่ยนเสื้อผ้าเล่นอย่างนั้น"

ทั้งสองพี่น้องคุยอะไรเรื่อยเปื่อย จากนั้นไป๋ชีก็พูดว่า "ใช่สิ วันนี้พี่สามโทรมาหาฉัน บอกว่าเขาจะถ่ายละครเสร็จแล้ว อีกไม่กี่วันจะกลับมา เรื่องบริษัทหนานซิงเธอไม่ต้องเป็นห่วง เขาจะกลับมาจัดการเอง"

"เขากลับมาก็ดีแล้ว แต่เรื่องบริษัทหนานซิงฉันก็จัดการเองได้……ช่างเถอะ รอเขากลับมาค่อยว่ากัน มีเรื่องบางอย่างต้องคุยกับเขาเหมือนกัน"

หนานซ่งเหนื่อยแล้ว "นายยังมีอะไรอีกไหม ถ้าไม่มีฉันจะได้วาง"

"ยังมีอีกเรื่อง!"