บทที่ 529 ไม่ต้องกลัว เราแค่เบาเสียงหน่อย

เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ หัวใจของหนานซ่งก็เต้นแรง เมื่อหันไปทางรูม่านตาลึกของยวี่จิ้นเหวินมีความตื่นตระหนกในการจมน้ำอยู่ครู่หนึ่ง

"คุณ.......คุณควบคุมหน่อยละกัน"

หนานซ่งไม่ค่อยมั่นใจนักและพูดว่า "นี่อยู่ในบ้านของคนอื่นนะ"

ดวงตาของยวี่จิ้นเหวินสั่นไหว และทันใดนั้นเขาก็ก้าวเข้ามาใกล้เธอ เสียงของเขาต่ำ "คุณหมายความว่าถ้ามันอยู่ที่อื่นก็ได้น่ะสิ?"

"......."

ทำไมถึงเน้นย้ำจุดนี้?

หนานซ่งรู้สึกสับสนเล็กน้อยในขณะที่คิดเกี่ยวกับคำพูดของเขาอย่างระมัดระวังและยวี่จิ้นเหวินก็ปิดปากด้วยการจูบ

"คุณ"

เขากำลังตก! อยู่! ใน! อันตราย!

หนานซ่งหน้าแดงและหัวใจเต้นแรง พยายามหลีกเลี่ยง แต่คางของเขาถูกยั่วยุ ใช้ประโยชน์จากส่วนสูง เขาจูบเธอจากบนลงล่าง คว้าลมหายใจของเธอ

เขาบุกรุกทีละนิ้วและการหายใจของหนานซ่งถูกรบกวนโดยเขา

"ไม่ได้......." เธอเตือนเสียงต่ำ "ในบ้านคนอื่น ทำแบบนี้ไม่ดี....…"

เสียงของยวี่จิ้นเหวินต่ำ "งั้นเราต้องเบาเสียง อย่าพูด แค่จูบก็พอ"

"......."

ตรรกะแบบนี้คืออะไร?

เหตุผลค่อยๆหายไป และไม่มีอีกแล้ว ในเมื่อไม่สามารถปฏิเสธได้ ทำได้แค่ยอมรับอย่างตรงไปตรงมาเท่านั้น

หนานซ่งเปลี่ยนจากการต่อต้าน เป็นการประนีประนอม เป็นการตอบสนอง เกือบจะง่ายดาย ไม่ได้พัวพันเกินไปและเป็นการจบที่งดงาม

เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์มือถืออย่างกะทันหันขัดจังหวะของพวกเขา

หนานซ่งเดินออกจากยวี่จิ้นเหวินหยิบเสื้อคลุมบนโซฟาแล้วหยิบโทรศัพท์ออกจากกระเป๋ามันเป็นสายเรียกกลับ

ความร้อนบนใบหน้าของเธอยังไม่รับรู้อย่างเต็มที่ หายใจติดขัดแล้วก็รับสาย "ฮัลโหล"

"คุณผู้หญิง" เสียงตะโกนจากปลายสาย "คุณลืมเอาถุงยางไป!"

หนานซ่ง "........"

"สามกล่อง อยู่ในรถหมดเลย!"

ได้ยินเสียงดังชัดเจนแม้ไม่มีลำโพง "คุณต้องการให้ฉันเอาไปส่งให้คุณไหม?"

"........"

อะไรคือที่เรียกว่าฉากการตายของชุมชนขนาดใหญ่! ! !

หนานซ่งตัวแข็งทื่อ เธอมีความคิดเดียวในขณะนี้ คือการสะบัดหลังโทรศัพท์ ตีจนตาย แล้วโยนศพเข้าไปในถิ่นทุรกันดาร!

"ไม่ต้อง!"

เธอวางสายอย่างโกรธเคือง ด่าไปพันแปดครั้งในใจ และทุบโทรศัพท์ดังลั่น เธอจึงไม่กล้ามองย้อนกลับไป

จนกระทั่งมีเสียงหัวเราะเบาๆ อู้อี้อยู่ข้างหลัง

?

เมื่อหนานซ่งหันศีรษะ เห็นยวี่จิ้นเหวินกดหมัดเข้าที่ปาก ก้มหน้าลง หน้าอกยกขึ้นและล้มลง

เห็นได้ชัดว่าเขาหัวเราะเยาะเธอ

"หัวเราะบ้าอะไร" ใบหน้าของหนานซ่งแดงก่ำและงดงามมาก แต่ในใจเธอมีจินตนาการมากจนรู้สึกละอายใจที่คราวนี้เธอถูกโยนไปที่บ้านของคุณยาย

ยวี่จิ้นเหวินลืมตาขึ้นและดวงตาของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้มแคบๆ "ผมไม่ได้หัวเราะเยาะคุณ"

"......."

หัวเราะบ้า

ไม่ได้หัวเราะคุณ

หนานซ่ง "คุณด่าฉันเหรอ? !"

"ผมจะกล้าได้ไง?" ยวี่จิ้นเหวินยิ้มและมองที่เธอ "ผมยังไม่อยากตายนะ"

หนานซ่งพ่นลมหายใจ แล้วอธิบายสถานการณ์ในตอนนี้ว่า "คุณอย่าเข้าใจผิดนะ ที่ฉันซื้ออันนั้นมา ไม่ได้ซื้อมาทำอะไร ฉันซื้อสามกล่องเพียงเพราะส่วนลด คุณเองก็รู้ ผู้หญิงน่ะ เดินเจอของที่ลดราคาไม่ซื้อก็โง่สิ เพราะงั้นคุณก็อย่าคิดมาก"

ยวี่จิ้นเหวินมองดูเธอโดยไม่กะพริบตา และเมื่อเธอพูดจบ เขาพยักหน้าอย่างจริงจัง

"อืม ผมไม่ได้คิดมาก แต่ คุณเคยได้ยินประโยคนี้ไหม?"

หนานซ่ง "อะไร?"