บทที่ 534 มีหนอนบ่อนไส้

เป็นธรรมดาที่พวกอันธพาลจะไม่สนใจพวกเขา และเมื่อพวกเขาหยิบไม้อันสั้นในมือขึ้น พวกเขาก็เคลื่อนไปข้างหน้าอย่างดุดัน

ยวี่จิ้นเหวินบีบกระบองไฟฟ้าในมือยืนอยู่หน้าหนานซ่ง จ้องมองอย่างเย็นชาไปยังกลุ่มคนร้ายและพูดด้วยน้ำเสียแข็ง "ใครส่งพวกแกมาที่นี่?"

“รับเงินมาเพื่อกำจัดภัยให้ผู้อื่น”

คนหนึ่งยืนขึ้นจากพื้นด้วยเท้าสะเอวและเย้ยหยันด้วยดวงตาคู่หนึ่ง "ถ้าอยากตำหนิก็ตำหนินังผู้หญิงคนนี้ที่ก้าวร้าวเกินทำใหคนอื่นขุ่นเคือง"

ยวี่จิ้นเหวินตอบกลับคำพูดสี่ตัวอักษรโดยตรง "เกี่ยวไรกับมึ-อะ"

กลุ่มอันธพาลกำกระบองไว้ในมือวิ่งเข้าไป ทันใดนั้นได้ยินเสียงรถเบรกกะทันหัน ต่างรายรอบวิ่งเข้าหาพวกเขาไว้ทั้งหน้าหลัง ในที่สุดพวกเขาก็มาถึง!

"ใครกล้าทำอะไรคุณหนูใหญ่ของเรา ตาย!!!"

ทุกฝ่ายต่างเดินหน้าเข้าปะทะกันอย่างดุเดือด จากนั้นบางคนมายืนต่อหน้ายวี่จิ้นเหวินและ หนานซ่ง

"คุณหนูใหญ่ ไม่เป็นอะไรใช่ไหมครับ"

"ไม่เป็นไร."

หนานซ่ง ขึ้นมาจากแอ่งโคลน และมองดูพวกอันธพาลอย่างเย็นชา "ยังจะสู้กันต่ออีกใช่ไหม"

พวกอันธพาลมองดูพี่น้องที่ถูกเฆี่ยนด้วยเลือดจนเกือบตาย

ดูแล้วมันช่างเจ็บปวด

หนานซ่งมองพวกเขาอย่างเฉยเมย “เพิ่งบอกว่าจะเอาเงินเพื่อกำจัดภัยพิบัติให้คนอื่น ๆ แต่ภารกิจวันนี้คงล้มเหลว ฉันเคยทำคนขุ่นเคืองมามากมาย แต่คนที่ทำร้ายฉันมักจะมีจุดจบที่ไม่ดี ไม่พูดอะไรเยอะฉันจะส่งพวกแก่ไปหาท่านยมบาลเอง ”

น้ำเสียงที่เย็นชา น้ำเสียงที่ไม่ผันผวน แผ่นหลังของเธอกลับเย็นยะเยือก

คอของชายผู้นั้นถูกหนานซ่งบีบอย่างแรงจนเหมือนจะหักในวินาทีต่อมา และอาจตายได้ในทันที

สิ่งที่พวกเขากำลังทำคือธุรกิจแลกชีวิตเพื่อเงิน แต่ตราบเท่าที่พวกเขายังมีชีวิต ใครจะอยากตาย?

ยวี่จิ้นเหวินเห็นความสั่นสะเทือนของคนเหล่านี้ ดวงตาของเขาขยับเล็กน้อยและเขาพูดด้วยเสียงต่ำ: "ในเมื่อพวกแกต้องการเงิน ฉันจะให้เงินหนึ่งล้านกับคนที่พูดคนแรกว่าใครเป็นคนส่งพวกแกมา เพียงสามวินาที สาม สอง หนึ่ง..."

ทันทีที่เสียงของตัวเลขลดลง คนในฝูงรีบตะโกนว่า "ฉันพูด! เป็นจินต้ากัง ที่ส่งเรามา!"

จินต้ากัง.

ดวงตาของ หนานซ่ง หรี่ลงอย่างกะทันหัน

เบื้องหลังถูกสารภาพ พวกคนก็สลายตัวทันที

เมื่อรถตำรวจมาถึงที่เกิดเหตุ ทุกอย่างได้รับการจัดการเรียบร้อย กลุ่มตำรวจปลอมในชุดตำรวจและชายชุดดำที่มีจมูกบวมหมอบอยู่ที่พื้นโดยกุมศีรษะไว้ ขณะที่หนานซ่งกำลังเอนกายอยู่หน้ารถเพื่อดูอาการบาดเจ็บของยวี่จินเหวิน

มองดูยังไงก็เหมือนคนที่พื้นเหมือนถูกกระทำมากกว่า...

หนานซ่ง และ ยวี่จิ้นเหวิไปที่สถานีตำรวจทำการลงบันทึกประจำวัน

นายลู่สองตกใจมากจนเข้าไปในสถานีตำรวจดื่มชาร้อนไปสองถ้วยก่อนจะคลายความกังวลใจ

หนานซ่งปลอบพวกเขา และเมื่อได้รับโทรศัพท์จาก ลั่วจวินหัง เขาก็กดตอบ "พี่ใหญ่"

“บาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า” เสียงของลั่วจวินหังต่ำและลึกเขาไม่สามารถแยกแยะความโกรธของเขาได้

หนานซ่งมองไปที่ ยวี่จิ้นเหวินและพูดว่า "ฉันสบายดี แต่อาจิ้นได้รับบาดเจ็บเล็กน้อย"

"โอ้."

ลั่วจวินหังตอบอย่างเป็นทางการว่า “ฉันจะจัดการกับ จินต้ากังเอง หลักการที่เคยสอนให้เธอ จำไม่ได้แล้วหรือ ถอนรากต้อง

ถอนโคน?”

“เข้าใจค่ะ” หนานซ่งเตะเท้าอย่างไม่พอใจหลังจากได้รับการสอนอีกครั้ง

เธออารมณ์เสียอย่างมาก เธอคิดว่า จินต้ากังไม่ใช่ปัญหาใหญ่ หลังจากถูกจับขังอยู่สองวัน ดังนั้นเธอจึงไม่สนใจเรื่องนี้มากนัก