บทที่ 537 เมื่อไหร่จะเปลี่ยนมาเรียกแม่

หนานซ่ง ตอบคำถามนักศึกษาฝึกงาน หลังการผ่าตัดในห้องประชุม ยวี่จิ้นเหวินไม่ได้เข้าไป รอเธออยู่ข้างนอก

เขามองหนานซ่ง ผ่านหน้าต่างที่เป็นกระจก เธอนั่งเงียบ ๆ บนโต๊ะเห็นได้ชัดว่าเธอเป็นคนที่อายุน้อยที่สุดในนั้น แต่อารมณ์ที่โต๊ะนั้นเต็มไปด้วยความยิ่งใหญ่ของปรมาจารย์

เมื่อเธอเริ่มพูด ไม่เพียงแต่นักศึกษาฝึกงานด้านล่างเท่านั้น แม้แต่ผู้อำนวยการก็ฟังอย่างตั้งใจ พยักหน้าเห็นด้วยเป็นครั้งคราว

มองดูหนานซ่งเช่นนี้ เขาก็อดคิดไม่ได้ว่าวิดีโอที่ลูกพี่ลูกน้องยวี่ฟานยินเคยส่งให้เขาดูก่อนนั้นคือ หนานซ่ง ซึ่งเป็นล่ามผู้แปลของประธานการประชุมระดับนานาชาติ นั้นดูคนเคร่งครัดและสงบ .

หลายคนบอกว่าเขาเป็นเด็กที่มีความเป็นผู้ใหญ่สูง หนานซ่ง มีตัวตนที่หลากหลายและเชี่ยวชาญทักษะมากมาย ในสายตาของคนอื่นๆ เขามีเสน่ห์และทรงพลังมาก ยากแค่ไหน งานและหยาดเหงื่อที่เขาทุ่มเทเพื่อบรรลุอาชีพดังกล่าวไม่มีใครรู้เท่าเขา

เขาได้แต่หวังว่าเมื่อตอนเธออยู่กับเขา เธอจะรู้สึกผ่อนคลาย

สามารถพักผ่อนและเป็นอิสระอย่างแท้จริง

——

หลังจากการประชุมสิ้นสุดลง หนานซ่ง ก็ออกมาจากห้องประชุมและแนะนำ ยวี่จิ้นเหวินให้ทุกคนรู้จัก "นี่แฟนของฉันค่ะ"

“ผมรู้” ผู้อำนวยการหรี่ตาและยิ้ม “พวกคุณจูบกันในห้องล็อกเกอร์ ทั่วโรงพยาบาลรู้กันหมดแล้ว”

"..."

นักศึกษาฝึกหัดหัวเราะคิกคักที่ด้านหลัง และคนปากใหญ่สองคนเอาสมุดมาปิดหน้า แสร้งทำเป็นว่าไม่ได้บอกพวกเขา

ยวี่จิ้นเหวินและผู้อำนวยการโรงพยาบาลเทศบาลรู้จักกันมานานแล้ว และไม่มีอะไรต้องเขินอาย ดังนั้นเขาจึงจูบ หนานซ่ง ต่อหน้าพวกเขาอีกครั้ง

จากนั้นก็กดริมฝีปากล่างเบา ๆ "อืม รสเหมือนถั่วแดง"

นี่คือข้อตกลง

"..." ไม่ว่าหนานซ่งจะหน้าด้านขนาดไหน ตอนนี้หน้าก็กลายเป็นมะเขือเทศไปแล้ว

ทุกคนส่งเสียงดัง และผู้อำนวยการก็หัวเราะหนักมากจนโบกมือให้ลิงที่ผิวปากแยกย้ายกันไป แล้วพูดอย่างมีความหมายว่า "รอดื่มเหล้าในงานแต่งงานของพวกคุณ"

หลังจากมีปัญหาอยู่ครู่หนึ่ง เซี่ยโหวก็เข้ามา

“ประธานยวี่ ประธานหนาน”

“ออกไปข้างนอกคุยกัน” หนานซ่งเปลี่ยนเสื้อผ้า และยวี่จิ้นเหวินก็พา เซี่ยโหว ไปร้านเครื่องดื่มข้างโรงพยาบาล

ยวี่จิ้นเหวินไปซื้อเครื่องดื่มให้หนานซ่งและเซี่ยโหว เซี่ยโหวนั่งเผชิญหน้าขอบคุณ หนานซ่ง ที่ช่วยชีวิตพ่อของเธออย่างจริงจังและขอบคุณเธอที่รับนายลู่สองจากเมืองเป่ยเพื่อดูแลเขา ขอบคุณทุกอย่างจนไม่รู้จะพูดอะไรในท้ายที่สุดแล้วพูดว่า: "คุณเป็นผู้มีพระคุณที่ยิ่งใหญ่ของผม ผมไม่มีอะไรจะให้ หากคุณมีสิ่งที่คุณต้องการให้ผมทำขอแค่คุณบอกมา , ผมจะทำทั้งหมดให้คุณ!”

“มันจริงจังขนาดนั้นเลยหรือ?” ยวี่จิ้นเหวินกลับมาพร้อมเครื่องดื่มสามแก้ว

หนานซ่งดื่มชาผลไม้และถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้: “ผู้ชายคนนี้ดีเกินกว่าจะพูดได้ ฉันยังไม่สามารถเอาเข้าปากได้จนถึงตอนนี้ ได้ยินแล้วช่างน่ากลัวจริงๆ”

"..." เซี่ยโหว รู้สึกเขินอายเล็กน้อย " ขอ ขอโทษ"

หนานซ่ง ลืมตาขึ้นและเหลือบมองเขา "เดี๋ยว ขอบคุณ เดี๋ยว 'ขอโทษ' เป็นการกล่าวสุนทรพจน์แก่ฉันอย่างสุภาพอยู่หรือ

เซี่ยโหว : "..."

ยวี่จิ้นเหวินยิ้มเบา ๆ โดยรู้ว่า หนานซ่ง เกลียดคำพูดของคนอื่นมากที่สุดและพูดกับ เซี่ยโหว: "คุณดื่มชาก่อนแล้วฟังเธอ"

“โอ้ โอเค” เซี่ยโหวจิบชาผลไม้เพียงไม่กี่จิบเพื่อให้คอที่แห้งชุ่มชื้น จากนั้นจึงเงยหน้าขึ้นและรอให้ หนานซ่ง พูด

หนานซ่งกล่าวว่า “คุณให้เงินแก่นายลู่สองจำนวนหนึ่งแล้ว และคุณได้ซื้อประกันให้พ่อแม่ของคุณ บวกกับค่ารักษาของพ่อเซี่ย ไม่น่าจะเหลืออะไรมาก?"

เซี่ยโหว ไม่รู้ว่าเธอต้องการอะไร ดังนั้นจึงได้แต่พยักหน้าอย่างตรงไปตรงมา

อันที่จริงมีเหลือไม่มากและมีการยืมเงินมาเป็นจำนวนมาก

“ร้านอาหารเช้าหาเงินได้ไม่มาก คุณขายมันออกไป แล้วมาทำงานกับฉัน” หนานซ่งกล่าวอย่างตรงไปตรงมา

เซี่ยโหว พยักหน้าโดยไม่ลังเล "ตกลง คุณต้องการให้ทำอะไร แค่คุณบอกมา"

“คุณมีวิสัยทัศน์ที่ดี แผนกบริษัทยวี่จิวเวลรี่ขาดความสามารถแบบคุณ อยากลองไหม?” ยวี่จิ้นเหวินรับช่วงต่อคำพูดของ หนานซ่ง

ดวงตาของ เซี่ยโหว เป็นประกาย เขาเคยทำงานคนเดียวมาก่อนและเคยได้ยินชื่อสำนักงานบริษัทยวี่จิวเวลรี่มานานแล้ว แต่ในฐานะองค์กรชั้นนำใน เมืองไป๋ การที่จะเข้าไปมันไม่ง่ายเลย?

โดยไม่คาดคิด ประธานยวี่ และประธานหนาน ให้โอกาสเป็นการส่วนตัว มันจะมีอะไรดี ๆที่ตกลงมาจากท้องฟ้าแบบนี้ไหม?!

“ไปแน่นอนครับ!” เซี่ยโหวยืนขึ้นอย่างตื่นเต้น ดึงดูดทุกคนในร้านให้มองมาที่เขา เขายิ้มอย่างขอโทษให้ทุกคน แล้วพูดกับ หนานซ่ง และ ยวี่จิ้นเหวิน: “ผมขอโทษ ผมตื่นเต้นมาก ."