บทที่ 556 ใครคือผู้ทรยศ

ตอนนั้นที่เห็นซูยิน ฟู่ยวี่เกือบจะพูดตะโกนออกมาว่า "อ๊ะ! ! !"

"คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?"

"นี่เป็นคลินิกการแพทย์ของฉัน คุณคิดว่าไงล่ะ"

น้ำเสียงของซูยินเฉยชา เธอถูกชี้ให้เห็นโดยขันทีของฟู่ยวี่และหลานฮวาในตอนนี้ ในตอนนี้ มีเพียงความคิดเดียวในหัว: ทำไมเธอถึงชอบโรคประสาทแบบนี้ตั้งแต่แรก? ! ตาบอด? ! สมองทรุด? !

เธอถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้และถามหนานซ่งด้วยเสียงกระซิบ "คุณอา มั่นใจในตัวฟู่ยวี่ได้ไหม?"

หนานซ่งมองไปที่ฟู่ยวี่ในลักษณะที่ร่มรื่นด้วยแสงที่เย็นชาและอันตรายในดวงตาที่เฉียบคม

"ตอนนี้ ฉันก็เริ่มสงสัยขึ้นมานิดหน่อยแล้ว"

ฟู่ยวี่ "........เธอสงสัยในคุณสมบัติของเหล่าจื้องั้นสิ? !"

ยังอยู่ตรงหน้าเขา......ไม่ไว้หน้ากันเลยสักนิดเดียว

ยวี่จิ้นเหวินเดินไปที่หนานซ่งแสดงความไร้เดียงสาของเขาก่อน "ผมเป็นคนตรงๆ"

"........"

ฟู่ยวี่จ้องมองยวี่จิ้นเหวินที่ค่อนข้างเศร้า ผู้ชายที่มีเพศตรงข้ามและไร้มนุษยธรรม! พอมีเมียก็ไม่ต้องการพี่น้องแล้ว!

"หึหึ~"

ฟู่ยวี่น่าสงสาร "คุณป้าสอง ยังคงต้องช่วยพยุงอยู่เลย ช่วยดูแลคนไข้ของฉันก่อนได้ไหม?"

หนานซ่งไม่ต้องการไปที่นั่น ดังนั้นเขาจึงสั่งซูยินว่า "ยินยิน ไปและแสดงให้เขาเห็น"

ซูยินเดินอย่างไม่เต็มใจ ก้มลงและนั่งยองๆ ครึ่งหนึ่งข้างขาของฟู่ยวี่ ยื่นมือออกมาเพื่อสะกิดขาของเขา และทำเสียง "โอ้ย" ใส่ฟู่ยวี่ เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาแล้วถามอย่างงงๆ "เจ็บยังไง?"

ฟู่ยวี่ "........"

เธอเพียงแค่นั่งยองๆอยู่ตรงนั้น มองขึ้นไปที่เขา มุมนี้ และใบหน้าแบบนี้.......ทำไมมันช่างสวยงามเช่นนี้กันนะ?

เมื่อเห็นเขาไม่พูด ซูยินเอื้อมมือไปจิ้มขาที่บาดเจ็บอีกครั้ง และฟู่ยวี่ก็ขมวดคิ้วอย่างเจ็บปวด

คนก็ตื่นขึ้นเช่นกัน

"เมื่อกี้คุณถามว่าไงนะ? ........อ๋อ ฉันทำท่าสองท่ากับครูสอนเทควันโด และฉันก็ล้มลงอย่างแรง"

"ห๊ะ?" ฟู่ยวี่ตกตะลึงครู่หนึ่ง จ้องไปที่ใบหน้าของซูยิน เพียงเพื่อจะได้รู้ว่าเธอหมายถึงอะไร และรีบอธิบายว่า "ไม่ใช่......."

"ไม่ต้องอธิบาย ฉันเข้าใจดี"

การแสดงออกของซูยินไม่ต้องการที่จะได้ยิน "ไปที่คลินิก ฉันจะให้คุณดู"

ฟู่ยวี่ "........"

เขามองไปที่หนานซ่งและยวี่จิ้นเหวิน

ยวี่จิ้นเหวินไม่สนใจเขาเลยยืนอยู่ข้างหนานซ่งถูเอวของเธอ "เป็นไงบ้าง ดีขึ้นไหม?"

หนานซ่ง "เมื่อกี้ซูยินนวดให้ฉันแล้ว มันดีขึ้นมากแล้วล่ะ"

ยวี่จิ้นเหวิน "เดี๋ยวกลับไปผมนวดให้อีกนะ"

ไม่ช่วยเขาไม่ว่า ยังจะทำให้เขารู้สึกเป็นหมาอีก? !

สองคนนี้เป็นอะไร?

ฟู่ยวี่ผู้น่าสงสารต้องช่วยเหลือตัวเอง ย้ายไปห้องคลินิกด้วยการใช้ไม้ค้ำอย่างยากลำบากด้วยความโกรธ "ออกไปให้พ้นทาง!"

หนานซ่งและยวี่จิ้นเหวินหลีกทางให้เขา และประตูก็ปิดลงอย่างรวดเร็วต่อหน้าพวกเขา

ในไม่ช้าก็มีเสียงหอนเหมือนหมูจากข้างใน

."อ๊า——"

หนานซ่งและยวี่จิ้นเหวินอดไม่ได้จริงๆ พวกเขาหัวเราะคิกคัก