บทที่ 587 จูบให้พอก่อนแล้วค่อยกินข้าว

ทุกครั้งที่หนาซ่งเป็นฝ่ายรุกก่อน สำหรับยวี่จิ้นเหวินเป็นอะไรที่น่าดื่มด่ำมาก

สามารถทำให้เขาลืมปัญหาความเครียด ความเจ็บปวด แล้วมีความสุขไปกับเธอ จนอยากจะให้ตัวเองรวมเป็นร่างเดียวกับเธอ

ถึงแม้หนานซ่งจะเป็นคนที่รุกก่อน แต่ยิ่งนานไปก็โดนเขาปราบ แล้วจังหวะก็ค่อยๆผิดเพี้ยนไป

และตอนนี้ เธอรู้สึกว่าเหมือนตัวเองกำลังจะโดนผู้ชายคนนี้กลืนกินลงไป

สมองขาดออกซิเจน แล้วเริ่มหายใจไม่คล่อง

หนานซ่งอดไม่ได้จึงทุบไหล่เขา จึงค่อยได้หายใจปกติ ใบหน้าเธอแดงมาก แล้วมองเขาอย่างโมโห จากนั้นก็เอ่ยว่า

"นาย……คิดจะกินฉันลงไปเหรอ?"

ดวงตาสีดำของยวี่จิ้นเหวินสะท้อนใบหน้าเธอ กอดเอวบางของเธอไว้แล้วพูดเสียงทุ้มต่ำว่า "กินได้ไหม?"

"……"

หนานซ่งลุ่มหลงไปกับเสียงของเขา รู้สึกว่าตั้งแต่ใบหูจนถึงเอวตัวเอง ทั้งครึ่งตัวชาไปหมด

"งั้นเรา กินข้าวกันก่อนไหม?"

ยวี่จิ้นเหวินมองเธอตาปริบๆ เม้มปากอย่างอาลัยอาวรณ์ สายตาก็จริงจังมาก "แต่ว่าฉันยังจูบไม่พอ ทำยังไงดี?"

หนานซ่งเห็นแววตาที่อ้อนวอนของเขา สติบ้าบอรักนวลสงวนตัวบ้าบอ สลัดทิ้งออกจากหัวไปหมดแล้ว

"งั้น จูบให้พอก่อนแล้วค่อยกินข้าว!"

เธอแข็งกร้าวมาก แล้วจูบเขาอีกครั้ง

……

พักครึ่ง อาหารเริ่มเย็นแล้ว หนานซ่งจึงเอาไปอุ่นร้อนอย่างรวดเร็ว

ฝีมือหนานซ่งไม่ต้องพูดถึงอยู่แล้ว หอมจนน้ำลายไหล แล้วอดใจไม่ไหว ขาหมูตุ๋นจนเละ ซุปก็หอมนัวมาก ยวี่จิ้นเหวินดื่มไปสองถ้วย แล้วกินอาหารที่เธอทำจนหมดเกลี้ยง เขาเยินยอมาก เธอก็เต็มใจทำให้เขากินด้วย

ยวี่จิ้นเหวินบาดเจ็บมือซ้าย ความจริงใช้มือขวากินข้าวทำอะไรได้ แต่หนานซ่งก็ยังเป็นห่วงอยู่ดี

เพราะเขาบาดเจ็บเพราะเธอ ถ้าไม่ใช่เขาที่บังเธอไว้ ตอนนี้เธอคงโดนแทงทะลุไส้ แล้วนอนอยู่โรงพยาบาลแล้ว

พอกินข้าวเสร็จ ก็ขึ้นไปชั้นบน แล้วได้รับวิดีโอคอลจากลั่วอิน

ยวี่จิ้นเหวินรีบซ่อนมือไว้ข้างหลัง ไม่อยากให้ผู้ใหญ่รู้เรื่องที่เขาบาดเจ็บ กลัวพวกท่านเป็นห่วง

แต่พอโทรวิดีโอคอล ลั่วอินก็ขยับมาใกล้หน้าจอ แล้วเอ่ยถามว่า "อาจิ้นบาดเจ็บที่มือเหรอ? แผลเป็นยังไงบ้าง ให้น้าดูหน่อย!"

"……"

หนานซ่งกับยวี่จิ้นเหวินมองหน้ากัน ไม่รู้จะตอบยังไง

"ผมไม่เป็นไรครับน้าลั่ว แค่แผลเล็กๆครับ" ยวี่จิ้นเหวินยิ้มให้ลั่วอิน

แต่สีหน้าลั่วอินเข้มงวด "ไหนบอกว่าโดนแทงทะลุฝ่ามือ? นี่เหรอแผลเล็กๆ? แทงเข้ากระดูกหรือเปล่า? ได้เย็บแผลหรือเปล่า?!"

เธอยิงคำถามมากมายมาใส่ จนหนานซ่งกับยวี่จิ้นเหวินปวดหัว

"หยุดค่ะ……" หนานซ่งพูดแทรกคุณแม่ แล้วพูดว่า "ใครเป็นคนบอกคุณแม่คะ?"

"พี่เล็กลูกไง เขาได้ยินมาจากฟู่ยวี่"

ลั่วอินรีบขายไป๋ลู่ยวี๋กับฟู่ยวี่ทันที แล้วพูดตำหนิหนานซ่งกับยวี่จิ้นเหวิน "เกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้ ทำไมไม่บอกแม่ ลูกสองคนอยากโดนตีใช่ไหม? สรุปใครจะลักพาตัวลูก แม่ได้ยินว่าชื่ออะไรหงเหมาสักอย่าง ตอนนี้นักเลงข้างถนนก็กล้ามารังแกลูกแม่เหรอ? แล้วยังทำให้ลูกเขยแม่บาดเจ็บอีก! ไม่เคยได้ยินฉายายมบาลหญิงลั่วของแม่สินะ ลูกบอกชื่อให้มันฟัง มันต้องตกใจจนฉี่ราดแน่นอน!"

"……" หนานซ่งโดนคุณแม่ตะโกนใส่จนปวดหัว