บทที่ 611 ศัตรูรุกหนัก

การที่ยวี่จิ้นเหวินลำเอียงทำอาหารจานพิเศษให้หนานซ่ง จึงทำให้เหล่าพี่ๆต่างก็คันไม้คันมือ

กินข้าวเสร็จยังต้องกินของหวานเลี่ยนๆแบบนี้อีก

หนานซ่งรู้สึกอบอุ่นใจมาก ขี้เกียจสนใจพี่ๆ จึงไปนั่งที่โต๊ะทำอาหาร ใช้ตะเกียบเดียวกันแล้วกินคนละคำสลับกับยวี่จิ้นเหวิน

พอกินมื้อดึกเสร็จ ทีแรกจี้อวิ๋นจะคุยเรื่องคดีกับหนานซ่ง แต่โดนสายตาของลั่วจวินหังห้ามไว้

น้องสาวที่เพิ่งจะมีรอยยิ้มบนใบหน้า ตอนนี้เขาอยากให้เธอมีความสุขอีกหน่อย เรื่องคดีค่อยว่ากันพรุ่งนี้

ตอนนี้ดึกแล้ว ทุกคนต่างก็แยกย้ายกลับห้อง หนานซ่งกับยวี่จิ้นเหวินเดินอยู่หลังสุด จงใจเดินช้ากว่าคนอื่น

รอเหล่าพี่ๆกลับห้องปิดประตูแล้ว หนานซ่งค่อยลากยวี่จิ้นเหวินไปที่ห้องตัวเอง แถมยังเอาหูแนบประตูแอบฟังเสียงข้างนอกอย่างระมัดระวังเหมือนโจรอีก

แน่ใจแล้วว่าพี่ๆไม่รู้ ค่อยโล่งอก พอหันกลับไป จึงสบตากับแววตาที่เจ้าเล่ห์ของยวี่จิ้นเหวิน

"นายยิ้ม……" เธอเพิ่งอ้าปากพูด ก็โดนยวี่จิ้นเหวินจับใบหน้าไว้ แล้วจูบทันที

ทั้งสองจูบไปด้วย แล้วขยับไปทางห้องอาบน้ำด้วย

ในสวนกุหลาบไม่ค่อยเก็บเสียง ในห้องเกิดเรื่องอะไรนิดหน่อยก็จะได้ยินกันหมด

ก่อนหน้านั้นไม่รู้ว่าจี้อวิ๋นทำอะไรให้เฉิงเซี่ยนโกรธ จึงโดนเขาจัดการ เสียงขอร้องนั้นดังจนห้องข้างๆได้ยินกันหมด

วันต่อมาจี้อวิ๋นก็โดนทั้งบ้านสอบปากคำทันที ใบหน้าเขา แดงจนจะเดือดแล้ว

ตอนนั้นหนานซ่งยังหัวเราะเยาะพี่สี่ ต่อมาเธอทำอะไรกับยวี่จิ้นเหวิน คนอื่นก็ได้ยินเสียงเหมือนกัน

วันต่อมาจึงโดนคุณแม่สอน "ต่อไปจะทำอะไรเบาๆหน่อย เมื่อคืนพ่อลูกโกรธจนอยากจะถือมีดไปฆ่าคน ด่ายวี่จิ้นเหวินว่าไอ้สารเลวทั้งคืน ถ้าไม่อยากให้พ่อเสียก่อนแก่ ก็ไปที่ห้องอาบน้ำ ที่นั่นกันเสียงได้ดีกว่า"

น้ำอุ่นๆไหลหยดลงมาจากฝักบัว แล้วหยดลงบนร่างกาย

หนานซ่งมองใบหน้าที่หล่อเหลาของยวี่จิ้นเหวินท่ามกลางไอน้ำ ลูบไล้ร่างกายเขา ตัวเธอก็อ่อนเพลีย แล้วเอนซบอยู่บนไหล่ของเขา

ไหล่ของเขากว้างมาก แข็งแรงมาก ทุกครั้งที่เธอซบ ก็จะรู้สึกอุ่นใจ แล้วรู้สึกหนักแน่น

เมื่อคืนเพิ่งร่วมงานแต่งของหนานหลินกับกู้เหิง เห็นใบหน้าที่มีความสุขของพวกเขา เห็นหนานหลินที่ใส่ชุดแต่งงาน บอกว่าไม่อิจฉาคงไม่จริง ผู้หญิงคนไหนไม่เคยจินตนาการภาพที่ตัวเองใส่ชุดแต่งงานล่ะ? แต่สิ่งที่สำคัญที่สุด ก็คือคนที่ยืนอยู่ข้างๆ เป็นคนที่ตัวเองรัก

คืนก่อนงานแต่งงาน เธอกับหนานหลินนอนอยู่บนเตียง แล้วคุยถึงคำถามโลกสวย……

"ผู้หญิง แต่งงานกับคนที่รักตัวเองดีกว่า หรือว่าคนที่ตัวเองรักดีกว่า?"

หนานหลินเอ่ย "ถ้าต้องเลือกอย่างใดอย่างหนึ่งจริงๆ หนูน่าจะเลือกคนที่รักหนู ไม่ใช่ว่าหนูไม่รักกู้เหิงนะคะ แต่ว่าที่หนูแต่งงานกับเขา ก็เพราะมั่นใจว่าเขารักหนูมากกว่าที่หนูรักเขา หนูเลยกล้าเลือกเขา พี่คะ ความจริงหนูก็ไม่มีความมั่นใจ หนูกลัวว่าถ้าหนูรักเขามากกว่าที่เขารักหนู เขาจะไม่เห็นค่า แล้วสักวัน หนูก็จะเดินซ้ำรอยของคุณแม่ สูญเสียความเป็นตัวเองในชีวิตคู่ แบบนั้นน่าเศร้ามากค่ะ"

เธอจะให้ทุกคนชอบเธอไม่ได้ สิ่งที่เธอยึดถือคือถ้าใครดีกับเธอ เธอก็จะดีกับคนนั้น

เธอไม่ได้ยิ่งใหญ่ขนาดนั้น ที่จะไปควบคุมคนอื่น สิ่งเดียวที่เธอควบคุมได้ ก็คือตัวเอง

"พี่สาว แล้วพี่ล่ะ?"

หนานหลินถามหนานซ่ง "พี่จะเลือกคนที่พี่รัก หรือว่าผู้ชายที่รักพี่คะ?"