บทที่ 615 การต่อสู้ของผู้หญิงสองคน

เข้าไปในห้องล็อกเกอร์แล้วเปลี่ยนเป็นชุดเทควันโด ชุดสีขาว พร้อมป้ายหน้าอก

หนานซ่งมองไปที่ตราหน้าอกรูปเปลวไฟสีดำ เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วใช้มือสัมผัสโดยไม่ได้ตั้งใจ ทำไมถึงรู้สึกว่าภาพนี้คุ้นมาก

เหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน

“ประธานหนาน เปลี่ยนชุดเสร็จแล้วยังคำ?” ซ่งซีเคาะประตู

หนานซ่งตอบรับ เปิดประตูแล้วเดินออกมา

ซ่งซีกับเธอเปลี่ยนชุดแบบเดียวกัน บนเอวรัดสายสีดำ บนนั้นปักชื่อ “ซ่งซี” และยังมีเส้นสีทองสามเส้น

เทควันโดสายดำระดับสาม เด็กผู้หญิงสามารถฝึกจนถึงระดับนี้ในอายุรุ่นนี้ ถือว่าเก่งมาก

หนานซ่งมองดู สีหน้ากลับเฉยชามาก เหมือนกับนี่เป็นเรื่องปกติ

สายตาเฉยชาของเธอ ซ่งซีกลับมองดูแล้วรู้สึกไม่ชอบใจ

เธอคิดว่าอันดับของเธออย่างน้อยจะทำให้หนานซ่งเกิดปฏิกิริยาบางอย่าง เธอแทบอยากจะดูการตอบสนองของหนานซ่ง แต่หนานซ่งไม่มีความรู้สึกใด ๆ ทั้งสิ้น

ไม่เข้าใจระดับของเธอ หรือว่าดูถูกระดับของเธอ?

สายรัดที่ซ่งซีเตรียมให้หนานซ่งเป็นเพียงสายดำธรรมดา ๆ หนานซ่งไม่ได้รัดแน่นมาก แต่เอวนั้นบางอย่างบอกไม่ถูก

ทั้ง ๆ หนานซ่งเหมือนกับเธอ สวมใส่ชุดเหมือนเธอ ผูกผมหางม้าเหมือนกัน แต่ไม่รู้ทำไม เมื่ออยู่ในสายตาของซ่งซีกลับรู้สึกไม่สบายอย่างมาก

ไม่ว่าจะเสื้อผ้าแบบไหน สวมใส่บนตัวหนานซ่ง ก็รู้สึกธรรมชาติอย่างมาก

ตอนที่เดินไปห้องฝึกซ้อม ซ่งซีอดถามหนานซ่งไม่ได้ “ประธานหนานเคยฝึกเทควันโดไหมคะ?”

“ตอนเด็กเคยเรียนเทควันโดนิดหน่อย ตอนหลังเปลี่ยนไปเรียนคาราเต้”

“หา?”

ซ่งซีได้ยินแบบนี้ ดวงตาเป็นประกายรู้สึกสนใจนิดหน่อย “ทำไมเหรอคะ?”

หนานซ่งบอกไม่ได้ว่าเป็นเพราะตอนนั้นโค้ชเทควันโดที่สอนเธอถูกโค่นล้มโดยโค้ชคาราเต้ พูดออกมาเหมือนเป็นการตั้งใจดูถูก

เธอพูดแค่ว่า: “โค้ชคาราเต้หน้าตาหล่อ”

ใช่ กลบเกลื่อนแบบนี้แหละ

“...”

ซ่งซีคิดไม่ถึงว่าเป็นเพราะเหตุผลนี้ จึงพูดไม่ออกชั่วขณะ เธอยิ้มเยาะเย้ยออกมา

เธอไม่เชื่อเหตุผลกลบเกลื่อนอะไรแบบนี้หรอก เป็นเพราะหนานซ่งไม่อยากบอกเธอชัด ๆ

“ในเมื่อคุณฝึกคาราเต้ ถ้าฉันใช้

กฎกติกาของเทควันโดกับคุณ งั้นก็เป็นการรังแกคุณเกินไปไหม?”

ซ่งซียืนอยู่ตรงข้ามหนานซ่ง “ฉันเคยเรียนคาราเต้อยู่ช่วงหนึ่ง งั้นก็ใช้กฎกติกาของคาราเต้แล้วกัน”

คาราเต้กับเทควันโดดูแล้วคล้าย ๆ กัน แต่ทางเทคนิคกับกฏการแข่งขันไม่เหมือนกัน เทควันโดมักใช้ขา คาราเต้กลับใช้ขากับมือคู่กัน ถูกครอบงำด้วยเทคนิคต่าง ๆ ขาจะตรงเป็นหลัก กฎการประลองจริง ๆ ค่อนข้างเยอะ ไม่เหมือนกัน

หนานซ่งไม่ได้ปฏิเสธ แค่พูดอย่างเรียบเฉย “แขกตามใจเจ้าบ้าน ฉันยังไงก็ได้ค่ะ”

หลัวกังยืนดูการประลองเงียบ ๆ อยู่ด้านข้าง ไม่ได้มีท่าทีที่จะเข้าแทรก

เด็กหนุ่มที่เดิมทียืนอยู่ที่เคาร์เตอร์เดินเข้ามาดูความครึกครื้นตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ “คุณหนูหนานจะต่อสู้กับแฟนของเจ้านายพวกเรา นี่ไม่อยากมีชีวิตแล้วเหรอ?”

หลัวกังกวาดตามองเด็กหนุ่มด้วยสายตาเย็นชา มีความโมโหอยู่บนหน้าตา เหมือนกับกำลังพูดว่า “ให้โอกาสนายพูดใหม่อีกครั้ง”