บทที่ 657 อสรพิษฟ้า

เมื่อถึงห้อง ประตูและหน้าต่างถูกปิดลงอย่างเร็ว ลั่วอินพิงลงข้างโต๊ะ จ้องมองหนานซ่งและยวี่จิ้นเหวินด้วยสายตาที่เงียบและเย็นชา

สีหน้าของเธอดูจริงจัง ในสายตาดูไม่เหมือนกำลังมองลูกสาวและลูกเขยในอนาคต กลับดูเหมือนกำลังเผชิญหน้ากับผู้ที่กระทำความผิด ด้วยดวงตาอันเฉียบคมราวกับมีด

ยวี่จิ้นเหวินที่นั่งอยู่บนโซฟากลับรู้สึกเหมือนนั่งบนหมุดเข็มที่กำลังทิ่มแทงพร้อมด้วยสายตาที่จ้องมองไปทั่วทั้งตัวเขา

ภายในใจหนานซ่งรู้สึกผิดจริง ๆ แม้ว่าในบางครั้งจะทำตัวไม่ดีกับแม่ แต่ในเรื่องที่เป็นทางการเธอก็กลัวแม่ของเธอเหมือนกัน

ท้ายที่สุดเธอก็เติบโตมาภายใต้การชี้นำอย่างเข้มงวดจากแม่ของเธอ

ยิ่งไปกว่านั้น ในวันปกติทั่วไปลั่วอินอาจดูไม่ปกติ แต่ในวันที่จริงจังเธอจะจริงจังกับมัน

ณ จุดนี้ หนานซ่งค่อนข้างเหมือนแม่ของเธอบุคลิกของเธอค่อนข้างดูแตกแยกและต่างออกไป

หนานหนิงซงรู้สึกว่าบรรยากาศเริ่มตึงเครียด เขาจึงเดินยกมือขึ้นเพื่อลูบหลังลั่วอิน "ค่อยๆพูด"

ภายใต้การปลอบโยนของ หนานหนิงซงการแสดงออกของ ลั่วอินอ่อนลงด้วยดวงตาที่สงบ

“ไหนบอกมาสิ ว่าเจออะไรกันบ้าง”

หนานซ่งสบตาแม่และพูดว่า “แม่ ก่อนที่เราจะพูด แม่ช่วยบอกมาก่อนได้ไหมว่าความสัมพันธ์ระหว่างหวังผิงกับแม่คืออะไร”

หากแม่ต้องการทราบบางสิ่งบางอย่างแม่ต้องพูดอะไรบางอย่างออกมาก่อน

หนานซ่งอยากรู้ ในขณะที่ลั่วอินไม่อยากบอกพวกเขา

ลั่วอินขมวดคิ้ว พูดเหมือนไม่อยากพูด: “อย่างไรก็ตาม ไม่ใช่เพื่อนหรือแฟนเก่าก็พอ คำตอบนี้น่าจะเป็นที่พอใจ”

พอใจก็เป็นเรื่องแปลกแล้ว เธอพูดแบบนี้มันกลับยิ่งกระตุ้นอารมณ์ของหนานซ่ง

“ถ้าแบบนี้คือวีธีที่ขอให้คนช่วย ก็ไม่ต้องคุยกันแล้ว อาจิ้น ไปกลับกันเถอะ”

เธอลุกขึ้นจากโซฟาทันที ยวี่จิ้นเหวินไม่รู้ว่าต้องห้ามหรือทำตัวอย่างไร อดไม่ได้ที่จะมองไปที่ ลั่วอินและ หนานหนิงซง

ใบหน้าของ ลั่วอินทรุดลง "ช่วยห้ามเธอหน่อย!"

ยวี่จิ้นเหวินรีบคว้าข้อมือหนานซ่ง เธอไม่อยากออกไปอยู่แล้ว ดังนั้นเธอจึงหยุดทันที

“อายุมากขึ้น อารมณ์ก็มากขึ้นตาม โดยไม่สนใจหัวใครเลย” ลั่วอินโกรธมากจนดุหนานซ่ง

หนานซ่งหันศีรษะพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา “แม่ไม่มีความจริงใจที่จะคุยกับเราแล้วจะมีอะไรให้เราพูดอีก”

ลั่วอินจ้องไปที่เธออย่างดุเดือด เม้มริมฝีปาก ไม่อยากพูดอะไร เส้นเลือดสีฟ้าบนหน้าผากของเธอเหมือนกำลังจะระเบิด

หนานซ่งยังคงทำหน้าไม่เต็มใจและไม่ยอมประนีประนอมง่ายๆ

แม่ลูกสาวคนนั้นช่างดื้อรั้นราวกับวัวสองตัว พร้อมที่จะต่อสู้กันเอง

ยวี่จิ้นเหวินและ หนานหนิงซงไม่กล้าพูด คนหนึ่งบีบข้อมือของ หนานซ่งอย่างใจเย็น และอีกคนก็ลูบหลัง ลั่วอินเบาๆ ได้แต่ครุ่นคิดว่าจะพูดอะไรต่อดี

ระหว่างทางตัน ประตูห้องถูกเคาะ และถูกลั่วจวินหังผลักเข้ามา "กำลังทะเลาะกันอยู่หรือ?"

เขาอยู่ข้างล่างบ้านกำลังสนทนาทางวิดีโอกับพ่อของเขา เมื่อได้ยินเสียงทะเลาะวิวาทเขาส่ายหน้าแล้วถาม: "แผ่นดินไหวเหรอ?"

“…” ลั่วจวินหังขมวดคิ้วเล็กน้อย “ถึงไม่มีแผ่นดินไหว บ้านนี้อาจพังได้ไม่ช้าก็เร็ว”

เมื่อเห็นพี่ใหญ่เข้ามา เธอจึงรีบฟ้อง "พี่ใหญ่ แม่ไม่มีเหตุผล!"

ลั่วจวินหังกล่าวว่า: "แม้ว่าแม่ของเธอจะไม่มีเหตุผล แต่เธอก็ไม่สมควรตะโกนใส่เธอ"

“ถูกต้อง ดูเธอซิ!”

ในที่สุดลั่วอินก็พบผู้สนับสนุน และเพียงชั่วครู่ เขาดูเหมือนอะไรบางอย่างไม่ถูกต้อง "ไม่นะ ใครที่ไม่มีเหตุผล"

เมื่อเธอถาม ลั่วจวินหัง, หนานซ่งและ ยวี่จิ้นเหวินต่างก็มองไปที่เธอ