บทที่ 677 ผู้ชายต้องเป็นอิสระ

เมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคย หนานซ่งก็รู้สึกได้ถึงความสบายใจที่อธิบายออกมาไม่ได้

เธอยิ้มเล็กน้อย แต่พูดว่า "ขอโทษนะ ไม่มี"

ยวี่จิ้นเหวินโพล่งคำพูดออกมา "ผมไม่เชื่อ"

หนานซ่งหัวเราะเบาๆ "เราเพิ่งจะห่างกันเอง มีอะไรให้คิดถึงเหรอ"

ที่เธอพูดนั้นเป็นความจริงและเป็นเรื่องจริง แม้ว่าเธอไม่ต้องการก็ตาม ตอนนี้ สามคำ "ยวี่จิ้นเหวิน" กลายเป็นชื่อที่เธอได้ยินตลอดเวลาและกลายเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของเธอ แม้ว่าเธอจะไม่เอ่ยถึงตัวเองก็ตาม เป็นคนที่อยู่ในหูของเธอในขณะที่พูด

บางครั้งมันก็น่าสนใจที่จะคิดเกี่ยวกับมัน สามคำ ที่ถือว่าเป็นข้อห้ามในอดีตได้กลายเป็นกิจวัตรประจำวันของเธอแล้ว

เขาได้เข้ามาในชีวิตของเธออีกครั้งด้วยทัศนคติที่เข้มแข็ง ครอบคลุมทุกด้านของชีวิตเธอ

เมื่อยวี่จิ้นเหวินได้ยินหนานซ่งพูดแบบนี้ เขาไม่ได้อารมณ์เสีย แต่เพียงแค่แสดงความคิดของเขา

"แต่ผมคิดถึงคุณ ถ้าคุณว่างก็คิดถึงผมบ้างนะ"

เมื่อได้ยินคำขอเหมือนเด็กของเขา หนานซ่งก็อดไม่ได้ที่จะยกมุมปากของเธอ "ได้ ฉันจะทำ"

ยวี่จิ้นเหวินรายงานสถานการณ์ด้านตระกูลยวี่กับเธอ

ตั้งแต่เขาพูดถึงความสำเร็จของการขอแต่งงาน เขาก็ได้รับคำชมจากตระกูลยวี่จากทุกสาขาอาชีพ ตอนนี้กลายเป็นคำชมทุกรูปแบบแล้ว ยกย่องเขาสำหรับอนาคตที่สดใสของเขา และน้องชายและน้องสาวของเขาก็ชื่นชมเขาอย่างมาก กวนเขาแล้วถามรายละเอียดทุกอย่างและฟังเรื่องราวความรัก

"นี่ไม่ได้พูดเกินจริงเลยนะ ผมไม่เคยได้รับการปฏิบัติแบบนี้ที่บ้านตั้งแต่ยังเป็นเด็ก และทั้งหมดนี้ต้องขอบคุณภรรยาของผม"

หนานซ่งมีความสุขมาก

เธอเป็นที่รู้จักดีในตระกูลยวี่มาโดยตลอด แต่เธอก็ยังมีความสุขมากที่ได้ยินยวี่จิ้นเหวินพูดแบบนี้

ทั้งสองคุยกันอีกสองสามคำ เหลือบมองดูเวลา และหนานซ่งก็พูดว่า "ฉันจะต้องไปประชุมแล้ว"

"งั้นคุณไปเถอะ อีกเดี๋ยวผมก็ไปบริษัทแล้ว เหอจ้าวได้ยินว่าผมกลับมาก็มาจับผมแต่เช้าตรู่"

หนานซ่งจำใบหน้าที่เศร้าโศกของเหอจ้าวต่อยวี่จิ้นเหวินทุกครั้งราวกับว่าเขาเป็นราชาผู้อ่อนแอที่ "ต้องการหญิงงามแต่ไม่ต้องการประเทศ" เป็นเพราะหัวใจที่แตกสลายของตระกูลยวี่ผู้ซึ่งชักชวนอย่างขมขื่น "ประธานยวี่ ฟังคำแนะนำของฉันผู้ชายยังต้องพึ่งพาตัวเองและมีอาชีพเป็นของตัวเองฉันรู้ว่าคุณรอไม่ไหวที่จะกอดต้นขาของประธานหนานแล้วกินข้าวนุ่มๆทันที แต่อิสราเอลปรนนิบัติข้าราชบริพารและสีก็จางหายไปและชอบที่จะผ่อนคลาย นี่เป็นบทเรียนนองเลือดในสมัยโบราณ ตอนนี้มีหนุ่มหล่อมากมาย คุณไม่มีความสามารถในการแข่งขันใดๆดังนั้นคุณควรปรับปรุงอาชีพของคุณก่อน"

ทุกครั้งที่เธอได้ยินเรื่องนี้หนานซ่งรู้สึกเหมือนเธอเป็น "คนขี้โกง" ที่นอกใจผู้ชายและเธอจะทิ้งยวี่จิ้นเหวินในอนาคต แต่เธอรู้สึกว่าคำแนะนำของเหอจ้าวมีความจริงบางอย่างควรรักษาไว้ มีความเป็นอิสระในระดับหนึ่งและอย่าพึ่งพาใครมากเกินไป

เคารพซึ่งกันและกัน ชื่นชมซึ่งกันและกัน รักษาระยะห่างที่เหมาะสม เพื่อให้ความสัมพันธ์คงอยู่ได้นาน

เมื่อยวี่จิ้นเหวินกลับไปที่เมืองเป่ยเขาก็ยุ่ง

ทั้งสองเริ่มใช้ชีวิตในเมืองแฝดกันอีกครั้ง ยุ่งวุ่นวาย แต่ติดต่อกันไม่เลิกรา

หนานซ่งยังคงเป็นประธานของบริษัทยวี่กรุ๊ปและมีหลายสิ่งที่เธอต้องตัดสินใจ มีการประชุมทางวิดีโอระหว่างวัน ทั้งสองเป็นลูกน้อง สวมสูทที่เป็นทางการและสง่างาม รองเท้าหนัง ทำหน้าจริงจัง และทำธุรกิจ เมื่อถึงเวลากลางคืนก็วิดีโอคอล ถอดสูทแล้วเปลี่ยนเป็นสวมชุดนอน บางครั้ง เธอก็ไปโชว์เสื้อผ้าหรือเปลือยกาย คุณหยอกล้อฉันและฉันหยอกคุณโดยไม่มีคำพูดที่จริงจัง

บางครั้งหนานซ่งรู้สึกว่าทั้งสองคนจะเป็นโรคจิตเภทไม่ช้าก็เร็ว แต่ในทางกลับกัน พวกเขารู้สึกตื่นเต้นอย่างอธิบายไม่ถูก

โดยเฉพาะในเวลากลางวันที่เธอมองดูเขาผ่านหน้าจอ สวมชุดที่เธอซื้อให้เขา ใส่เนคไท รองเท้าหนัง ถุงเท้า กระดุมข้อมือที่เธอซื้อให้ ถือปากกาที่เธอให้ไว้ในมือของเธอที่จริงจัง เธอมีความต้องการที่จะบินไปและถอดมันออก!

ภายใต้การกระตุ้นสองครั้งนี้ เนื้อหาของตอนค่ำก็ทำให้หน้าแดงมากขึ้นเรื่อยๆ

เขามักจะวางสายโทรศัพท์ร้อนๆ และใบหน้าของหนานซ่งก็ยังแดงด้วยความร้อน เขาค่อนข้างกังวลว่าจะถูกตำรวจอินเทอร์เน็ตซึ่งต่อต้านภาพลามกอนาจารและจะถูกขัง

ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปอีก มันอันตรายมาก.......

*

เมื่อเห็นว่าใกล้จะสิ้นเดือนแล้ว เมื่อหนานซ่งกลับมาบ้าน พ่อกับน้องชายก็นั่งดูทีวีอยู่หน้าทีวี เธอเหลือบดูทีวีและนึกขึ้นได้ว่าเธอสัญญากับซือเจ๋อว่าจะดูเขาเล่นเกมต้นเดือนหน้า และเกือบลืมไปเลย