บทที่ 687 ประธานยวี่สาบานว่าจะเป็นมิตร

ยวี่จิ้นเหวินเดินไปที่หนานซ่งและโอบเอวของเธอจากด้านหลัง

เอวของหนานซ่งบางมาก เขากางมือออกแทบจะจับได้โดยตรง เป็นเอวของมดกระดาษ A4 ที่ได้มาตรฐานมาก

เขาชอบท่ากอดหลังมากเป็นพิเศษ ความสูงต่างกันระหว่างสองคนนี้พอดี เขากอดเธอไว้ในอ้อมแขนของเขาเต็มๆ พอกอดเธอแบบนี้มีความรู้สึกกอดกันทั้งโลก อิ่มอกอิ่มใจแล้ว วางคางไว้ที่คอของเธอ แล้วปากก็จุมพิตโดยไม่รู้ตัว

ผลก็คือกินผลิตภัณฑ์ดูแลผิวหนึ่งคำ ปากเต็มไปด้วยความขมขื่น แล้วเขาก็ขมวดคิ้ว

หนานซ่งเห็นก็อดหัวเราะไม่ได้ "เป็นไงบ้าง ครีมกันแดดรสชาติดีไหม?"

"ไม่อร่อย แต่ดีกว่าลิปสติก"

ขณะที่เขาพูด เขาจิกริมฝีปากของเธออย่างรวดเร็ว แต่ก่อนที่หนานซ่งจะตอบสนอง เขาก็กินลิปสติกที่เพิ่งละลายไป

"........" หนานซ่งเม้มริมฝีปากและอยากจะเตะเขาด้วยความโกรธ "คุณชดเชยค่าลิปสติกให้ฉันด้วย!"

"ชดเชย ผมจะซื้อให้คุณสิบแท่ง หรือร้อยแท่งก็ยังได้!"

ยวี่จิ้นเหวินยิ้มอย่างขอโทษ เกลี้ยกล่อมเบาๆ หยิบลิปสติกมาทาบที่ปากของเธอ มองดูรอยที่ต้นคอของเธอที่ยังไม่ปิดสนิท เมื่อคิดจะออกไปกินข้าวกับลูกหมาป่าสองตัวสักพัก เขาแนะนำโดยไม่ได้ตั้งใจเล็กน้อย "หรือไม่คุณเปลี่ยนเป็นใส่เสื้อคอสูงๆดีไหม?"

ทันทีที่เขาพูดจบ หนานซ่งก็มองเขาอย่างเข้มงวด

"เมืองจิ่งร้อนขนาดนี้ ฉันเอากระโปรงมาแค่สองตัว คุณจะให้ฉันเอาอะไรเปลี่ยนล่ะ?"

"อ๋อ" ยวี่จิ้นเหวินพูดอย่างจริงจัง "หรือไม่คุณก็ใส่ของผมเอาไหม?"

หนานซ่งจ้องมองเขาอีกครั้ง

เสื้อผ้าของเขายาวและใหญ่ และก็ไม่ต่างจากชุดนอนบนร่างกายที่เล็กกระทัดรัดของเธอ พวกมันไม่พอดีกับชุดนอนของเธอเอง พวกมันไม่ค่อยสบายนัก เมื่อเธอตื่นนอนตอนเช้า เธอมองดูชุดนอนที่ชายคนหนึ่งฉีกลงครึ่งหนึ่งบนพื้น เธอไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากใส่เสื้อของเขาแล้วไปเข้าห้องน้ำ ล้างหน้าเธอไม่รู้ประสาทของเขา จ้องเธอสักพักแล้ววางเธอลงบนเตียงอีกครั้ง.......

ในคำพูดของชายที่ดื้อรั้น—— "คุณกำลังสวมเสื้อผ้าของผม เซ็ก~ซี่มาก"

คุณชายยวี่มีความชั่วร้ายเล็กน้อย

ยวี่จิ้นเหวินรู้สึกผิดเล็กน้อยที่หนานซ่งจ้องมอง เขาอาจจะนึกถึงสิ่งที่มีความสุขในเช้าวันหนึ่ง เขาทาลิปสติกของหนานซ่งและเม้มริมฝีปากของเธอ คราวนี้เขาเสนอข้อเสนอที่จริงจังมาก "มีห้างสรรพสินค้าอยู่ใกล้โรงแรม ผมจะออกไปซื้อให้"

เมื่อเห็นว่าเขาอดทนเพียงใด เปลวไฟในหัวใจของหนานซ่งที่กำลังลุกไหม้ก็ดับลงทันที

ตอนแรกเธอไม่ได้โกรธเขาจริงๆ เธอเลยเอาแป้งมาคลุมกระดูกไหปลาร้าอีกครั้ง และเมื่อเกือบเสร็จแล้วเธอก็ปิดฝา

"ไม่ต้องแล้ว แบบนี้ก็ได้แล้ว"

หนานซ่งเหลือบมองกระจกและรู้สึกว่ามีร่องรอยที่ควรปกปิดทั้งหมด วันนี้เธอสวมชุดสีเขียวเข้มจนถึงข้อเท้า รู้สึกพอใจมาก และใบหน้าของฉันก็ดูดีขึ้นมาก

ยวี่จิ้นเหวินไม่ลังเลที่จะชื่นชมเธอ

"ภรรยาของผมสวยมากจนไม่กล้าให้ออกไปโชว์คนอื่น แค่อยากจะถนอมมันไว้คนเดียวและเก็บไว้ที่บ้านเพื่อให้ผมซาบซึ้งอย่างช้าๆ"

ว่ากันว่าผู้ชายเป็นสัตว์ที่มองเห็นได้ และผู้หญิงก็ได้ยินเสียงสัตว์ และคำพูดที่ไพเราะสามารถทำให้หัวใจของผู้หญิงอ่อนลงได้มากที่สุด

ในที่สุดหนานซ่งก็กลั้นใบหน้าไว้ไม่ได้และยิ้มออกมา เอื้อมมือไปแตะหูเขาแล้วพูดเบาๆว่า "เก็บเสื้อของคุณไว้ให้ฉัน ฉันจะสวมมันเมื่อฉันกลับมาตอนกลางคืน"