บทที่ 691 ถ้าภรรยาเห็นอกเห็นใจ

เช้าวันรุ่งขึ้นหลังอาหารเช้า หนานซ่ง ยวี่จิ้นเหวินและซือตั๋วไปที่สนามกีฬาเพื่อเชียร์ชิงแชมป์โลกบาสเกตบอล

วันนี้เป็นบาสเกตบอลชายชิงแชมป์โลก รอบคัดเลือก ระหว่าง จีน กับ ญี่ปุ่น พอไปถึงสนาม คนดูก็เยอะมาก

ทั้งสามคนลงไปที่บริเวณครอบครัวภายใต้การแนะนำของเจ้าหน้าที่และนั่งลง

ทันทีที่ซือตั๋วนั่งลง ก็มีคนเรียกชื่อเขาอยู่ข้างๆ ดูเหมือนซือตั๋วไม่แปลกใจเลย เขาแค่โบกมือให้พวกเขาด้วยรอยยิ้มจางๆแล้วทำท่าเงียบอย่างสุภาพ เขามาดูเกมของน้องชายไม่ครั้งเดียวหรือสองครั้ง แฟนคลับหลายคนรู้ว่าน้องชายของเขาเป็นนักกีฬาทีมชาติ พวกเขาวิ่งไปหาเขาและบางคนก็เป็นแฟนคลับของซือเจ๋อ รู้ว่าเขาเป็นพี่ชายของซือเจ๋อก็รีบทักทายเขาเช่นกัน

หลังจากฟังคำอธิบายของซือตั๋วในฐานะเจ้าของบริษัทแล้ว คุณลักษณะการค้าของหนานซ่งออกมาอีกครั้ง

"ถ้าเสี่ยวเจ๋อไม่เป็นนักกีฬา แล้วเข้าสู่วงการบันเทิงแบบคุณ ก็ไม่แน่ว่าแฟนคลับเขาจะน้อยไปกว่าคุณ ฉันจะได้รับรายได้เท่าไหร่กัน"

ยวี่จิ้นเหวินยิ้ม "คำพูดแบบนี้อย่าให้แฟนคลับได้ยินเด็ดขาด ไม่งั้นจะด่าคุณในฐานะนายทุน"

"ผิด ในสายตาของแฟนคลับ ฉันยังเป็นนายทุนที่มีมโนธรรมมาก" หนานซ่งแสดงความคิดเห็นกับตัวเองที่ค่อนข้างภูมิใจ

ซือตั๋วยิ้มเบาๆ "วงการบันเทิงยังซับซ้อนเกินไปสำหรับเซียวเจ๋อ การเป็นนักกีฬาสามารถชนะความรุ่งโรจน์ของประเทศได้ ซึ่งดีกว่าการเป็นผู้ให้ความบันเทิง"

"ในแต่ละแวดวงก็มีคุณค่าเป็นของตัวเอง นักกีฬาที่ดีมีความสำคัญ และผู้ให้ความบันเทิงที่ดีก็มีความสำคัญเช่นกัน"

หนานซ่งตบไหล่ซือตั๋ว

ซือตั๋วเข้าใจสิ่งที่เธอหมายถึง ยิ้มตอบ แล้วจู่ๆก็เงยหน้าขึ้น "นักกีฬาเข้าสนามแล้ว"

หนานซ่งมองไปข้างหลังและเห็นซือเจ๋อสวมเสื้อหมายเลข 3 ในทีมชาติอย่างรวดเร็ว แฟนคลับต่างพากันโห่ร้องอย่างตื่นเต้น

นักกีฬาแต่ละคนก็ต่างมีแฟนคลับเป็นของตัวเอง ซือเจ๋อเป็นดาวรุ่งในวงการบาสเกตบอล เนื่องจากรูปร่างหน้าตาที่หล่อเหลาและทักษะการเล่นที่ดี หลังจากเล่นเกมไปสองสามเกม กลุ่มแฟนคลับก็รวมตัวกันอย่างรวดเร็ว มีแฟนคลับหลายคนถือชื่อและแบนเนอร์ของซือเจ๋อในบริเวณผู้ชมและตะโกนชื่อของเขาอย่างบ้าคลั่ง

ซือเจ๋อเป็นคนที่สูงมาก แม้แต่ในหมู่นักบาสเกตบอลตัวสูง เขายังสูงอยู่ ทันทีที่เขาเข้าไปในสนาม เขามองไปในทิศทางของพื้นที่ครอบครัว เห็นหนานซ่งและพี่ชายของเขาได้อย่างรวดเร็ว รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าทันที และเขาก็โบกมือให้พวกเขา แสงตะวันที่ไม่มีวันสิ้นสุด

รอยยิ้มนั้นหล่อเหลาจนเข้าถึงหัวใจของแฟนคลับและมีเสียงว้าว ว้าว ข้างหลังพวกเขา ทุกคนตื่นเต้นมาก

หลังจากกล่าวทักทายสั้นๆ ซือเจ๋อก็เข้าร่วมกับเพื่อนร่วมทีมและถูกโค้ชเรียก

อีกทีมหนึ่งก็เข้าสู่สนามกันและเกมจะเริ่มในไม่ช้า

หนานซ่งรู้สึกประหม่าอย่างอธิบายไม่ถูกและถามยวี่จิ้นเหวินว่า "คุณเคยเล่นบาสเกตบอลมาก่อนไหม?"

"เคยเล่น" ยวี่จิ้นเหวินพยักหน้า "ตอนที่ยังเป็นวัยรุ่นอยู่"

"......"

หนานซ่งตบเขาทันทีที่เขาพูดจบ เธอจ้องเขาอย่างโกรธเคือง: นี่จะไม่จบใช่ไหม?

ยวี่จิ้นเหวินยิ้มเบาๆและลูบหัวของเธอ "ผมหมายถึงตอนที่ยังเรียนอยู่ เคยอยู่ในทีมโรงเรียน แต่ก็ไม่ได้เก่งอะไรมาก แค่เล่นได้"

หนานซ่งสนใจมาก "คุณเล่นตำแหน่งอะไร?"

"กองหน้า"

การแสดงออกของหนานซ่งไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ เธอไม่ค่อยสนใจเกมบอลเท่าไหร่ เธอไม่เข้าใจความหมายของกลุ่มคนวิ่งไปรอบๆลูกบอลแล้วกระโดดขึ้นลง สาเหตุหลักคือเธอไม่เต็มใจที่จะศึกษากฎเกณฑ์ต่างๆ เธอรู้สึกว่ามันไม่ตรงไปตรงมาและง่ายเหมือนต่อย ล้มลงหนึ่งต่อหนึ่ง

แต่คุณนายลั่วอินยังคงชอบดูบาสเกตบอล และเธอก็ดูบางเกมด้วย

อย่างไรก็ตาม สิ่งที่คุณนายลั่วอินมองไม่ใช่ลูกบอล แต่เป็นหนุ่มหล่อในสนามบาสเกตบอลและท่าทางที่กระฉับกระเฉงของพวกเขาเมื่อพวกเขาเดาะลูกและยิง

หนานซ่งรู้สึกว่าผู้หญิงส่วนใหญ่เป็นแบบนี้

นี่เป็นเหตุผลเดียวกับที่เด็กผู้ชายหลายคนเริ่มเล่นบาสเกตบอลเพื่อดึงดูดความสนใจของเด็กผู้หญิง

ซือตั๋วกล่าวว่า "เสี่ยวเจ๋อก็เล่นในตำแหน่งกองหน้า"