บทที่ 696 พี่ใหญ่กำลังจะจากไป

ทุกคนที่โต๊ะอาหารค่ำมองไปที่ลั่วจวินหัง

ยกเว้นลั่วอินและหนานหนิงซงที่ทราบก่อนหน้านั้น ทุกคนต่างตกใจ

ลั่วจวินหังพยักหน้า "อืม พรุ่งนี้"

"ฉันไม่ให้ไป!"

ตะเกียบในมือของ หนานซ่ง คลายออกและตกลงไปที่พื้น ยวี่จิ้นเหวินกล่าวว่า "ไม่เป็นไร" และก้มลงหยิบขึ้นมา

เมื่อมองขึ้นไป ดวงตาของหนานซ่ง เต็มไปด้วยน้ำตา เมื่อมองไปที่ ลั่วจวินหังดวงตาของเขาก็เปลี่ยนเป็นสีแดงทันที

ยวี่จิ้นเหวินรู้ว่าเธอไม่เต็มใจที่จะแยกทางกับพี่ใหญ่ของเธอ ยวี่จิ้นเหวินยื่นมือใหญ่ออกมาแล้วลูบหลังเพื่อช่วยเธอบรรเทาอารมณ์

ลั่วจวินหังขมวดคิ้วเมื่อเห็นการเคลื่อนไหวของน้องสาว สบตากับดวงตาที่แดงก่ำของเธอ แต่ไม่สามารถพูดอะไรที่โหดร้ายได้

“ร้องไห้ทำไม ฉันอยู่ที่เมืองเฉิงมานานพอมากแล้ว ถึงเวลาต้องกลับแล้ว”

จมูกของหนานซ่งเริ่มแดงน้ำตาที่ควบคุมไม่ได้หยดลงมาเหมือนลูกปัดที่มีด้ายขาด

พี่ใหญ่อยู่ที่เมืองเฉิงมานานกว่าครึ่งปีแล้ว นับเป็นเวลานานที่สุดที่เขาอยู่บ้านหลังที่ทั้งคู่โตมา นานจนเธอเริ่มชินกับการมีพี่ใหญ่อยู่ที่บ้าน กลับมาก็ได้เจอและได้แกล้งเขา พูดออกออกมาว่าจะไป เธอจะยอมได้ยังไง?

“หนูเพิ่งแต่งงาน... ยังไม่ได้จัดงานเลย พี่ไม่รอให้จัดงานแต่งงานเสร็จก่อนแล้วค่อยไปไม่ได้เหรอ?”

หนานซ่งพูดเป็นระยะด้วยเสียงร้องไห้เหมือนเด็ก

อย่าว่าแต่ยวี่จิ้นเหวิน แม้แต่พวกพี่ที่ไม่ค่อยเห็นเธอร้องไห้แบบนี้มาเป็นเวลานาน พวกเขาไม่กล้าแม้แต่จะหายใจ

ลั่วจวินหังถอนหายใจ และพูดเกลี้ยกล่อม “พี่จะกลับมาเมื่อตอนเธอแต่งงาน” การปลอบโยนของเขาดูไม่มีประโยชน์เลย เพราะน้ำตาของหนานซ่งยิ่งรุนแรงมากขึ้น และกลุ่มพี่ๆมองดูด้วยความเสียใจ

หนานซ่งกลัวว่าจะเสียใจมากไปกว่านี้ได้แต่ลุกขึ้นและไปชั้นบน

ยวี่จิ้นเหวินกล่าวว่า "ไม่มีอะไรครับ เสี่ยวซ่ง แค่ไม่เต็มใจที่จะปล่อยพี่ใหญ่ไป ผมจะไปดูแลเธอเอง"

เดินตามขึ้นไป

ลั่วจวินหังขมวดคิ้ว

“พี่ใหญ่” ไป๋ลู่ยวี๋พูด “พี่ทำให้น้องเล็กร้องไห้”

เฉวียนเยี่ยเชียนและ เฮ่อเซินก็พยักหน้าเช่นกัน

ลั่วจุนเหิง: "..."

ใครจะไปคิดว่าคนที่โตขนาดนี้ แต่งงานแล้ว ยังจะร้องไห้หนักขนาดนี้

ทันทีที่หนานซ่งกลับมาที่ห้อง น้ำตาของเธอก็หยุดไหล แต่จมูกของเธอยังแดงอยู่มาก และเธอรู้สึกอึดอัด

“คุณว่าไหม ใครจะเหมือนเขา อยากไปเมื่อไหร่ก็ไป ไม่มีการบอกล่วงหน้า…” เสี่ยวซ่งบ่นพี่ใหญ่

ยวี่จิ้นเหวินยื่นกระดาษทิชชูให้เธอ เขาและค่อยๆ เกลี้ยกล่อม: “พี่ใหญ่ ไม่ใช่บอกเราล่วงหน้าแล้วหรือ? "

หนานซ่ง เงยหน้าขึ้นอย่างแรง “ไปพรุ่งนี้เช้า พูดคืนนี้ นี่เรียกว่าล่วงหน้าหรือ?”

"ใช่ ใช่ ใช่……"

ยวี่จิ้นเหวินหยิบกระดาษอีกแผ่นหนึ่งยื่นให้เธอ “บางทีอาจไม่มีเวลาที่เหมาะสม ไม่ใช่ว่าเราไม่ว่างกันทั้งวันหรือ”

“อะไรคือไม่ว่างทั้งวัน เรากลับมาตั้งแต่ตอนเช้าแล้ว! อย่าไปแก้ตัวให้เขา เขาแค่คนไม่มีหัวใจ!”

หนานซ่ง โกรธมากจนจมูกของเขาคดเคี้ยว

“บอกว่าใครไม่มีหัวใจ?” ลั่วจวินหังปรากฏตัวที่ประตูทันทีที่หนานซ่ง เห็นเขา เขาก็พ่นลมหายใจและหันหน้าหนี

ยวี่จิ้นเหวินออกจากห้องปล่อยให้พี่ชายและน้องสาวพวกคุยกัน

ลั่วจวินหังดึงเก้าอี้แล้วนั่งลง มองดูแผ่นหลังที่ดื้อรั้นของหนานซ่งแล้วพูดว่า "จะเอะอะอะไรกัน"

หนานซ่งยังคงหันหลังให้เขาและไม่พูดอะไร

“หันมาแล้วมองมาที่พี่” เสียงของลั่วจวินหังลึก

หนานซ่ง ยังไม่ขยับ

ลั่วจวินหังไม่สามารถแก้นิสัยเอาแต่ใจเธอได้ ดังนั้นเขาจึงจับหูของเธอโดยตรง ทำให้เธอหันกลับมา และพบกับดวงตาสีแดงที่โกรธจัดของเธอ เขาหัวเราะอย่างโกรธจัดและเกาจมูกของเธอ “โกรธมากเลยนะ จมูกเบี้ยวไปหมดแล้ว โตแล้วยังร้องไห้อยู่ ไม่กลัวโดนหัวเราะเยาะหรือ”