บทที่ 699 ให้คุณน้าค่อยๆตามขอคืนดี

หนานซ่งมองไปที่เฮ่อเสี่ยวเหวินที่จริงจังมาก ขมวดคิ้วและพูดว่า "ฉันยังไม่ถามเธอเลย ช่วงนี้เธอกำลังยุ่งเรื่องอะไรอยู่เหรอ ไม่เห็นแม้แต่เงาเธอเลย ในกลุ่มก็ไม่มีการเคลื่อนไหว ฉันคิดว่าเธอนอนอยู่ในโรงแรมทั้งวันเพื่อพักผ่อน"

"พักผ่อนอะไรกัน แม้แต่ข้าวก็กินไม่ลง เอาอะไรไปพักผ่อนกันล่ะ"

เฮ่อเสี่ยวเหวินกลืนข้าวอีกคำหนึ่งขณะที่เธอพูดและเกือบจะสำลัก หนานซ่งรีบเทน้ำให้เธอ "ค่อยๆกิน"

หลังจากคลายลมหายใจนี้ในที่สุด เฮ่อเสี่ยวเหวินก็พูดว่า "อย่าพูดถึงพ่อที่โหดร้ายของฉัน ฉันไม่รู้ว่าเขาได้ยินที่ไหนว่าฉันกำลังจะเลิกกับหวังผิง เขาโทรมาดุฉัน และบอกให้กลับไปขอโทษหวังผิง แล้วพวกเราก็ทะเลาะกันเป็นเรื่องใหญ่ ฉันก็ถามว่าฉันทำไรผิดถึงจะต้องไปขอโทษเขา? เขาระงับบัตรธนาคารทั้งหมดของฉันและพูดว่าเมื่อไหร่ที่ฉันจะคืนดีกับหวังผิงและเขาจะยกเลิกการระงับบัตรของฉัน ตอนนี้ฉันยากจนมาก โชคดีที่ฉันจองโรงแรมไว้หนึ่งเดือน ไม่เช่นนั้น คงจะแย่กว่านี้อีกและฉันจะต้องนอนข้างถนน"

บริกรรอเสิร์ฟซุปมิโซะกุ้งอาร์กติกซาซิมิ ฉีจิงจิงและหนานซ่งได้ให้อาหารกับเฮ่อเสี่ยวเหวินอย่างรวดเร็ว โดยคิดว่าเพื่อนสาวของพวกเธอช่างน่าสังเวชเกินไป!

"ทำไมเธอถึงไม่บอกฉันก่อนล่ะ?"

หนานซ่งหยิบบัตรออกจากกระเป๋าสตางค์ของเขาโดยตรงแล้วตบหน้าเธอ "เอาไปรูดตามใจชอบ ไม่มีใครกล้าที่จะระงับบัตรของฉัน"

เฮ่อเสี่ยวเหวินเกือบจะหลั่งน้ำตาด้วยอารมณ์ "ซ่งซ่ง......."

"นี่ๆๆๆ มือเธอเปื้อนอยู่ อย่าทำให้เสื้อผ้าฉันเปื้อนนะ"

หนานซ่งทำลายบรรยากาศอันน่าตื่นตาอย่างสมบูรณ์

ฉีจิงจิงยิ้มและพูดกับเฮ่อเสี่ยวเหวิน "ถ้าเป็นแบบนี้เธอจะอยู่ในโรงแรมไม่ได้นานหรอก ฉันจะเช่าบ้านใกล้ๆให้เธอ"

"ฉันกำลังจะถามเธอพอดีว่ามีบ้านราคาถูกๆบ้างไหม"

เฮ่อเสี่ยวเหวินกินปลาแซลมอนชิ้นหนึ่งแล้วใส่มัสตาร์ดลงไปอีก และเธอก็ร้องไห้ออกมา

ฉีจิงจิงถามเธอว่าเธอต้องการบ้านแบบไหน

"ไม่แพงเกิน สะอาด ปลอดภัยก็โอเคแล้ว อ้อ อีกอย่างที่สำคัญคือบ้านที่สงบ! " ตอนนี้เฮ่อเสี่ยวเหวินกำลังบันทึกงานพากย์เสียงกับอดีตรุ่นน้องของเธอในมหาวิทยาลัย ต่อไปก็น่าจะต้องบันทึกเสียงบ่อยๆ และต้องมีสภาพแวดล้อมที่เงียบและปราศจากเสียงรบกวน

หนานซ่งมองมาที่เธอ "พากย์เสียง? มันเป็นส่วนหลังของละครทีวีเหรอ?"

เฮ่อเสี่ยวเหวินส่ายหัว "ฉันจะไปถึงขั้นนั้นได้ยังไง เมื่อวานฉันติดตามละครวิทยุแนวนี้ทั้งวัน เสียงฉันแทบแหบ รายได้ 250 หยวนเช้านี้ฉันไปเมืองตะวันออกเพื่อลองเสียง ไม่รู้ว่าเขาจะเอาเสียงฉันไปใช้ไหม ยังต้องจ่ายค่ารถอีก 50 หยวน!"

ฉีจิงจิงและหนานซ่งต่างก็มองเธอด้วยความไม่เชื่อ

เฮ่อเสี่ยวเหวินเงยหน้าขึ้น "ทำไมถึงมองฉันแบบนั้น?"

ฉีจิงจิงพูดว่า "นี่เป็นคนเดียวกันกับที่เรารู้จักเมื่อก่อนไหมเนี่ย คุณเฮ่อที่ไม่สนใจแม้แต่จะหยิบเงินสองร้อยหยวนหากเธอทำหล่นลงกับพื้น เธอใช้เงินหลายแสนไปกับเสื้อผ้าและกระเป๋าโดยไม่กะพริบตาคนนี้เนี่ยนะ?"

เฮ่อเสี่ยวเหวินเป่าแก้มของเธอ "อย่าซ้ำเติมฉันสิ ฉันเข้าใจประโยคที่เสี่ยวซ่งพูดแล้ว"

หนานซ่ง "ประโยคไหน?"

"กินขี้ยากแค่ไหน หาเงินก็ยากแค่นั้น!"

ฉีจิงจิงและหนานซ่งดูถูกเธออย่างพร้อมเพรียง "แล้วไหนบอกว่ากินข้าวล่ะ!"

ทั้งสามหัวเราะพร้อมกัน

หลังจากหัวเราะ

เฮ่อเสี่ยวเหวินถอนหายใจ "พวกเธอไม่รู้หรอกว่าการหางานทำในทุกวันนี้มันยากแค่ไหน ฉันเคยคิดว่าฉันเรียนจบจากมหาวิทยาลัยวิทยุการสื่อสาร มีพื้นฐานด้านการออกอากาศอย่างจริงจัง ตอนที่ฉันเรียน เกรดของฉันค่อนข้างดี ตอนนั้น สถานีโทรทัศน์หลายสถานีต้องการตัวฉัน วิชาเอกมักจะล้าหลัง เพื่อนร่วมชั้นของฉันกลายเป็นพิธีกรรายการโทรทัศน์หรือสถานีวิทยุ ace DJ ทั้งหมด มีเพียงประวัติย่อของฉัน สะอาดสะอ้าน และยังคงติดอยู่ในสมัยเรียน"