บทที่ 701 หนีตามกันไป

หนานซ่งใช้เวลานานในการแยกแยะข่าวกะทันหันนี้

เมื่อมองไปที่พี่สามที่ยิ้มแย้มและเชียนซุ่ยด้วยสายตาที่เร่าร้อนนั่งอยู่บนโซฟา หนานซ่งก็ไม่รู้ว่าจะร้องไห้หรือหัวเราะดี

"พี่สาม อาจารย์เชียนซุ่ย คุณเข้าใจฉันผิดหรือเปล่า ฉันเป็นนักธุรกิจ ไม่ใช่นักแสดง"

ไม่เหมาะกับการเป็นนักแสดงเลย

"ฉันรู้ๆ"

เชียนซุ่ยมองหนานซ่งอย่างประหม่าและถูมืออย่างเชื่องช้า "หนังสือเล่มนี้เป็นแรงบันดาลใจที่ฉันได้รับเมื่อได้เห็นโครงการฟื้นฟูโบราณวัตถุ 'อย่าลืมและอย่าสูญเสีย' ของยวี่ในวันนั้น สมบัติโบราณและที่พังทลายเหล่านั้นได้รับการฟื้นฟูให้กลับมาเป็นรูปลักษณ์ดั้งเดิมโดยปรมาจารย์การแกะสลักหยก โรแมนติกอะไรอย่างนี้ จากนั้นฉันก็ไปค้นคว้าและพบว่าตัวขับเคลื่อนหลักของโครงการคือประธานยวี่"

เมื่อพูดถึงบทของเขาเอง เชียนซุ่ยหยุดพูดตะกุกตะกัก และหลังจากพูดจาฉะฉาน เขาก็เหลือบมองยวี่จิ้นเหวิน

ยวี่จิ้นเหวินไม่ได้คาดหวังว่าหัวข้อจะหันมาหาเขา เพียงแค่ยิ้มเบาๆและไม่แสดงจุดยืนของเขา

เขาเข้ามาแล้ววางผลไม้ที่ล้างแล้วและหั่นไว้บนโต๊ะกาแฟ "กินผลไม้ได้เลยนะครับ"

เขาใช้ไม้จิ้มฟันจิ้มหัวไชเท้าให้หนานซ่งแล้วหนานซ่งก็หยิบมันขึ้นมาแล้วกัดมัน

ในสมองก็คิดถึงเรื่องวันหยุดที่กำลังจะมาถึง นอกจากนี้ยังมีเนื้อผัดสไตล์ซีอาน เหลียงผี ซาลาเปาเนื้อแกะ บะหมี่ราดน้ำมัน.......

เชียนซุ่ยเหลือบมองหนานซ่งที่เงียบและพร้อมที่จะถูกเธอปฏิเสธ แต่เพื่อเห็นแก่ละครเรื่องนี้ เขายังคงแสดงความคิดอย่างกล้าหาญต่อไป "ในตอนแรก มีเพียงต้นแบบในใจของฉัน ต่อมา ฉันบังเอิญปัดวิดีโอของคุณกับคุณปู่หนาน คุณทั้งสองนั่งเผชิญหน้ากัน ต่างถือหินเลือดและมีดแกะสลัก แข่งกันแกะสลักสิ่งของ ตัวหนึ่งแกะสลักม้า อีกตัวแกะสลักปี่เซียะ.......เมื่อฉันเห็นมัน ภาพของเด็กผู้หญิงคนหนึ่งนั่งอยู่บนก้อนหินตอนพระอาทิตย์ตกดินที่กำลังแกะสลักอะไรบางอย่างแวบเข้ามาในหัวของฉัน และเรื่องราวก็เกิดขึ้น"

ดวงตาเล็กๆของเขาเต็มไปด้วยแสง และเขามองไปที่หนานซ่งอย่างสดใส

หนานซ่งสบตาเขาโดยไม่แสดงอารมณ์และกัดหัวไชเท้าอีกครั้ง

บรรยากาศครึกครื้นไปซักพัก

ยวี่จิ้นเหวินพูดว่า "ฉันเคยเห็นวิดีโอนั้นแล้ว คุณและคุณปู่ที่เล่น แล้วคุณแพ้ และคุณกำลังล้างจานในวิดีโอ"

ตอนนั้นเองที่สีหน้าของหนานซ่งผันผวนและเธอเหล่ไปที่ยวี่จิ้นเหวินและพูดว่า "ฉันตั้งใจแพ้เองต่างหาก ชายชรา ผิวบาง หากแพ้ เขาก็ต้องล้างจานต่อหน้าชาวเน็ตจำนวนมาก สิ่งที่น่าละอาย การเสียหน้าเป็นเรื่องเล็กน้อย หากชนเข้ากับป้ายร้านค้าของหนานเหวิง นั่นเป็นเรื่องใหญ่!"

"ใช่" ยวี่จิ้นเหวินพยักหน้าและแตะศีรษะของเธอ "ที่รักของผมรู้เรื่องที่สุด มีหลักการสำคัญที่สุด"

หนานซ่งได้รับการยกย่องว่าสวยด้วยการแสดงออกว่า "คุณพูดถูก"

เฮ่อเซินมองไปยังฝั่งตรงข้ามอย่างสนใจ เขาและซูอิงเคยให้อาหารสุนัขแก่พวกเขา ตอนนี้ถึงตาของเขาที่จะกินอาหารสุนัขของพวกเขา

ความรักที่แสดงออกมาจะย้อนกลับมาหาเขาเสมอ

อย่างไรก็ตาม เนื่องจากทั้งคู่ได้จดทะเบียนสมรสกันแล้ว ทั้งคู่จึงหวานและหวานมากขึ้น และพวกเขาสามารถสัมผัสได้ถึงฟองอากาศสีชมพูรอบตัวเมื่อมาถึงพวกเขา

เชียนซุ่ยถูกทิ้งไว้ที่ด้านข้าง และทั้งคนเกือบจะหดตัวเป็นเห็ดด้วยความอับอาย

เขามองที่เฮ่อเซินด้วยสายตาที่มองหาความช่วยเหลือ

เฮ่อเซินยิ้มและพูดว่า "คุณมองมาที่ฉันก็ไม่มีประโยชน์ ผู้หญิงของฉันมองโลกในแง่ดีเสมอมา ฉันไม่สามารถเป็นเจ้านายของเธอได้ เธอจะเต็มใจรับบทละครหรือไม่ขึ้นอยู่กับเธอ แต่เนื่องจากฉันได้อยู่กับฉันในทริปนี้ฉันจะพูดอีกสองสามคำ สคริปต์ดีมาก ตัวละครเข้ากับคุณได้ดีและเรื่องราวก็ค่อนข้างวรรณกรรมดังนั้นควรเป็นโทนที่คุณชอบ อ้อ อีกอย่าง ผู้กำกับละครเรื่องนี้ตัดสินใจแล้ว เป็นลูกศิษย์ของหลินเจวี๋ย ผู้กำกับเสี่ยวหู"

หนานซ่งขมวดคิ้วเมื่อได้ยินเรื่องนี้ "หูจิ่งเฉินเหรอ?"