บทที่ 706 คุณน้าออกหน้าแทนเสี่ยวเหวิน

หนานซ่งไม่ยอมให้ยวี่จิ้นเหวินทำสำเร็จ เธอเล็ดลอดออกมาจากใต้วงแขนในขณะที่เขาไม่ได้กอดเขา และรีบเข้าห้องน้ำไปอย่างรวดเร็ว

"ฉันกำลังจะอาบน้ำ คุณห้ามเข้ามานะ!"

เมื่อได้ยินคำเตือนและตะโกนโกรธของเธอ ยวี่จิ้นเหวินก็หัวเราะ เขาแค่อยากจะหยอกล้อเธอ

เมื่อเอนตัวลงบนหัวเตียงและปัดข่าว รูม่านตาของยวี่จิ้นเหวินหดตัวลงเมื่อเขาเห็นข่าวท้องถิ่นจากเมืองหนานโผล่ขึ้นมาโดยไม่ได้ตั้งใจ

หนานซ่งออกจากห้องน้ำอย่างสดชื่นหลังจากอาบน้ำ โดยยังคงสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวของยวี่จิ้นเหวิน

ไม่ได้คาดหวังว่าผู้ชายคนนี้จะไม่ได้มองเธอมาก แต่ยกโทรศัพท์ขึ้นตรงหน้าเธอด้วยใบหน้าเคร่งขรึม "ดูสิ"

หนานซ่งโน้มตัวเข้ามาเห็นว่าเป็นข่าวของผู้อำนวยการท้องถิ่นของเมืองหนาน ซึ่งถูกสอบสวนเรื่องการติดสินบนและฆ่าตัวตายด้วยการกระโดดลงจากอาคารด้วยความกลัวว่าจะมีอาชญากรรม

และชื่อนั้นไม่ว่าจะมองอย่างไรก็ช่างคุ้นเคย

"นี่คือ......." การแสดงออกของหนานซ่งเปลี่ยนไปเล็กน้อยและเธอมองไปที่ยวี่จิ้นเหวิน

ยวี่จิ้นเหวินพยักหน้า

ผู้อำนวยการท้องถิ่นคนนี้เป็นคนที่เกือบรังแกเฮ่อเสี่ยวเหวินเมื่อเขาเมาในห้องลอยฟ้า

ทั้งสองมองหน้ากัน

เดิมทีหนานซ่งไม่ได้ตั้งใจจะปล่อยมันไปง่ายๆ ลั่วอินบอกให้เธอทำไปแล้ว แต่ลุงหลานอวี้บอกว่าพวกเขาไม่ต้องการการแทรกแซงจากพวกเขา เขามีการเตรียมการของตัวเอง ลั่วอินกลัวว่าเขาจะหุนหันพลันแล่น เขายังบอกเป็นพิเศษว่าอย่ามาที่ตงเจิ้น เขาต้องปฏิบัติตามกระบวนการทางกฎหมาย

ลุงเห็นด้วย

ตอนนี้ผู้อำนวยการกัวกำลังถูกจัดการตามกระบวนการทางกฎหมายจริงๆ แต่การตายของเขาน่าเกลียดเกินไป

เขากระโดดตึก ร่างพังยับเยิน เมื่อคนในครอบครัวไปรับที่เกิดเหตุ ไม่สามารถทำให้ใบหน้าของเขา

หนานซ่งและยวี่จิ้นเหวินกำลังคุยกันที่นี่เมื่อพวกเขาได้รับโทรศัพท์จากเฮ่อเสี่ยวเหวิน

ทันทีที่รับสายโทรศัพท์ เสียงที่สั่นเทาของเฮ่อเสี่ยวเหวินก็ดังขึ้น "เสี่ยวซ่ง เธอเคยเห็นข่าวว่ากัวหย่งอานฆ่าตัวตายด้วยการกระโดดลงจากอาคารไหม?"

"เพิ่งเห็นเมื่อกี้"

"ให้ตายเถอะ ฉันเพิ่งจะได้ยินรุ่นพี่ฉันพูดถึง ฉันตกใจมาก!"

เฮ่อเสี่ยวเหวินรู้ว่าเธออยู่ที่ห้องลอยฟ้า และต้องการมาหาเธอ

หนานซ่งพูดว่า "มาเลย ฉันซื้อผลิตภัณฑ์ดูแลผิวที่ฉันนำกลับมาฝากให้เธอด้วยพอดี เธอต้องการให้ฉันไปรับไหม?"

"ไม่เป็นไร รุ่นพี่ไปส่งฉัน!"

จากนั้นก็วางสาย

"รุ่นพี่?" หนานซ่งได้ยินคำนี้สองสามคำในประโยคของเฮ่อเสี่ยวเหวินนั้นแยกออกไม่ได้จากรุ่นพี่คนนั้น และสัญชาตญาณของผู้หญิงคนนั้นทำให้เธอเอะใจเล็กน้อย

เฮ่อเสี่ยวเหวินมาอย่างรวดเร็ว และเมื่อเธอเข้าไปในประตู เธอมีใบหน้าเล็กๆ และยกมือขึ้นเพื่อทักทายยวี่จิ้นเหวิน

ยวี่จิ้นเหวินกำลังยุ่งอยู่ในครัวโดยสวมผ้ากันเปื้อน เขามีอารมณ์ความเป็นพ่อบ้านที่ดี และถามเธออย่างใจดีว่า "คุณกินข้าวหรือยัง?"

เฮ่อเสี่ยวเหวินพูดว่า "ยังเลย ฉันเพิ่งเสร็จจากการอัดเสียงสตูดิโอ และทีมงานไม่ได้ดูแลเรื่องอาหาร ฉันหิวจะตายแล้ว"

"งั้นเดี๋ยวผมทำให้กิน รอสักครู่ กินบะหมี่ได้ไหม?"

"ได้สิ ฉันไม่เลือกกิน"

ทันทีที่เสียงของเฮ่อเสี่ยวเหวินพูดจบ หนานซ่งก็มองดูเธอเบาๆว่า "เธอเนี่ยนะไม่เลือกกิน?"

เธอเคยกินข้าวกับเฮ่อเสี่ยวเหวินมาหลายครั้งแล้ว แต่เธอไม่เคยเจอใครที่เลือกกินเท่าเธอเลย เธอไม่กินอาหารรสเผ็ด กินพวกที่ใส่หัวหอม ขิง และกระเทียม และไม่เคยแตะมะเขือม่วงกับมะเขือเทศเลย เห็นสีแล้วรู้สึกแปลกๆ...... ฉีจิงจิงและหนานซ่งพูดด้วยความรังเกียจ "เธอสิแปลก!"