บทที่ 708 คุณน้ารับสัตย์ปฏิญาณตน

คุยกันจนค่ำมืด เฮ่อเสี่ยวเหวินเห็นว่ามันดึกมากแล้ว

"โอ้ มันดึกขนาดนี้แล้ว ฉันต้องไปแล้วล่ะ!"

"คืนนี้ก็นอนที่นี่ซะสิ ไม่ต้องกลับแล้ว"

เมื่อยวี่จิ้นเหวินได้ยินคำพูดของหนานซ่ง เขาตระหนักว่าเฮ่อเสี่ยวเหวินกำลังจะจากไป และรีบลุกขึ้นจากด้านหลังโต๊ะ "น้าน้อยจะไปแล้วใช่ไหม? งั้นเดี๋ยวฉันไปส่ง"

คำว่า "น้าน้อย" ทำให้เฮ่อเสี่ยวเหวินคิดหนัก

เธอกระตุกมุมตาของเธอและพูดกับหนานซ่ง "ฉันแทบจะรับไม่ได้เมื่อคุณเรียกฉันว่าน้าน้อย โดนประธานยวี่เรียนกแบบนี้มันน่าตกใจมาก ประธานยวี่ คุณเรียกฉันว่าเสี่ยวเหวินเถอะ ตอนนี้ฉันไม่ได้เป็นน้าน้อยแล้ว ความสัมพันธ์กับคุณน้าของเสี่ยวซ่งยังคงค้างอยู่"

ยวี่จิ้นเหวินยิ้มเบาๆคิดในใจว่าคุณอาจจะไม่สามารถแยกแยะความแตกต่างได้

หนานซ่งให้เฮ่อเสี่ยวเหวินอยู่ต่อ เฮ่อเสี่ยวเหวินพูดว่า "ไม่ได้ พรุ่งนี้ฉันต้องทำงานอีก วันนี้ต้องกลับไปทบทวนอ่านบท แม้จะพูดไม่มากนัก.......อีกอย่างคุณสองคนกำลังอยู่ในช่วงฮันนีมูน ดังนั้นฉันจึงไม่อยากอยู่และถูกทารุณกรรม และฉันก็ไม่ใช่หมาด้วย"

"ก็ได้ งั้นเดี๋ยวเราไปส่งเธอเอง ดึกขนาดนี้แล้วเธอกลับคนเดียวไม่ปลอดภัย"

หนานซ่งและยวี่จิ้นเหวินไปส่งเฮ่อเสี่ยวเหวินไปยังที่ที่เธออาศัยอยู่ ย่านที่อยู่อาศัยในเขตชานเมืองหนานซึ่งเป็นย่านที่อยู่อาศัยเก่าแก่บางแห่งที่ทรุดโทรม

ทันทีที่รถมาถึงประตูชุมชน ข้อความในมือถือของเฮ่อเสี่ยวเหวินก็ดังขึ้น "ข้อความของรุ่นพี่ ถามฉันว่าคืนนี้จะกลับไหม"

เธอเพิ่งตอบ【ถึงที่ประตูชุมชน】และไม่นานก็มีสายเรียกเข้าจากที่นั่น

หนานซ่งฟังอย่างระมัดระวัง โดยไม่รู้ว่าอีกฝ่ายถามอะไร ได้ยินเพียงเสียงเบาๆว่าเสียงนั้นมีเสน่ห์และอ่อนโยนมาก

เฮ่อเสี่ยวเหวินกล่าวทักทายอย่างไม่เต็มใจ วางสายแล้วพูดว่า "รุ่นพี่จะลงมารับฉัน"

หนานซ่งและยวี่จิ้นเหวินมองหน้ากันเพื่อดูว่าใครคือ "รุ่นพี่" ของเธอ

เฮ่อเสี่ยวเหวินลงจากรถพร้อมกับผลิตภัณฑ์ดูแลผิวและเครื่องสำอางที่หนานซ่งนำกลับมาให้เธอ และหนานซ่งและยวี่จิ้นเหวินก็ลงจากรถด้วย

อืม?

เมื่อเห็นว่าพวกเขาลงจากรถด้วย เฮ่อเสี่ยวเหวินก็ตกตะลึงและกล่าวว่า "ดึกมากแล้ว พวกคุณรีบกลับเถอะ อีกไม่นานรุ่นพี่ชายจะออกมาช่วยฉันขนของก็โอเคแล้ว"

หนานซ่งมองลึกๆไปที่เธอ น้าน้อยคนนี้ดูเหมือนกระต่ายน้อยสีขาวมากขึ้นเรื่อยๆ ไม่ช้าก็เร็วเธอจะถูกหมาป่าร้ายตัวใหญ่กินเข้าไป

"ไม่รีบ" หนานซ่งรวบแจ็คเก็ตของเธอและพับแขนไว้พร้อมท่าทางรอ "รออีกสักหน่อย"

หลังจากนั้นไม่นาน ชายในชุดลำลองก็เดินออกจากชุมชน

หนานซ่งเหล่ตามอง ผู้ชายคนนี้ไม่สูง ประมาณ 175 เซนติเมตร และเขาไม่หล่อเกินไป เขาค่อนข้างผอมและสวมแว่น เขาดูอ่อนโยนเหมือนผู้ชายที่ดี

"รุ่นพี่ รบกวนแย่เลย"

เฮ่อเสี่ยวเหวินทักทายเขาอย่างเขินอายและแนะนำเขาว่า "นี่เพื่อนสองคนของฉัน นี่คือรุ่นพี่ของฉัน สวี่โย่วหลิน"

หนานซ่งและยวี่จิ้นเหวินยิ้มพร้อมกันแสดงรอยยิ้มอย่างเป็นทางการ "สวัสดี"

สวี่โย่วหลินพยักหน้าเล็กน้อยให้พวกเขา "สวัสดีครับ"

ทันทีที่เขาเปิดปากพูด ตาของหนานซ่งก็สว่างขึ้นทันที และเสียงของเขาก็มีเสน่ห์มาก!

"พวกคุณทำงานพากย์เสียง เสียงต้องฟังดูดีมากขนาดนี้เลยเหรอ?"

เขาพูดออกมาแค่สามคำ หนานซ่งรู้สึกลุ่มหลงในเสียงนี้ และหูของเธอก็ชาไปชั่วขณะหนึ่ง

ยวี่จิ้นเหวินอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองไปที่หนานซ่ง

สวี่โย่วหลินยิ้มเล็กน้อย "ไม่หรอก เสียงต่ำได้รับการแก้ไข แต่สามารถปรับและเปลี่ยนเสียงได้"

คราวนี้เขาพูดมากขึ้น สงสัยว่าแสงตอนกลางคืนนั้นบรรยากาศดีเป็นพิเศษหรือเปล่า หนานซ่งหลงใหลเล็กน้อยกับเสียงของเขา

ด้วยน้ำเสียงที่ไพเราะเช่นนี้ไม่จำเป็นต้องมองหน้ากันมากนัก แน่นอนว่า เขาไม่จำเป็นต้องพูดจาอะไรเยอะและเสียงก็เป็นข้อดีอย่างแน่นอน

"ฉันไม่ค่อยได้สนใจวงพากย์เท่าไหร่ คุณสวี่พากย์เสียงอะไร ฉันต้องฟังอย่างระมัดระวังเมื่อกลับไป"

สวี่โย่วหลินพูดเบาๆ "มันเป็นสิ่งสองมิติทั้งหมด ฉันใช้ชื่ออื่น การตกจากหลังม้าเป็นเรื่องน่าอาย"