บทที่ 735 เป็นไงล่ะ สนุกไหม?

หนานซ่งและยวี่จิ้นเหวินใช้เวลาสามชั่วโมงในการถ่ายทำฉากทั้งสามในสคริปต์

รอจนผู้กำกับหูจิงเฉินพอใจจนเรียกเก็บงานได้ หนานซ่งเกือบล้มลง มันเหนื่อยยิ่งกว่าการถ่ายทำฉากต่อสู้!

จริงๆแล้วมันไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิดบวกกับแนวโน้มของเนื้อเรื่องในบททำให้ยากเป็นพิเศษที่จะแสดงความรู้สึกของการฉีกระหว่างตัวละครความรู้สึกของการอยู่ในละครและการควบคุมตัวเอง...

จนถึงจุดหนึ่ง หนานซ่งรู้สึกว่าวิญญาณของเธอกำลังถูกแบ่งออกเป็นสองส่วน ครึ่งหนึ่งในอากาศและอีกครึ่งหนึ่งใน ยวี่จิ้นเหวิน

หลังจากที่ทั้งสองถ่ายทำเสร็จ เฮ่อเซิงถึงได้รับแจ้งให้เข้ามาได้ และนั่งกับหนานซ่งเพื่อถ่ายอีกสองสามช็อตเพื่อความสะดวกในการแก้ไขในภายหลัง

ผู้กำกับเพียรพยายามเป็นอย่างมากเพื่อสร้างภาพยนตร์ให้สมบูรณ์ได้มากที่สุด

หลังจากการถ่ายทำจบลง หนานซ่งก็ส่งหูจิงเฉินออกจากประตูและโบกมือให้พวกเขาอย่างอ่อนแรง "ลาก่อน"

หูจิงเฉินกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า "ผลการแสดงของวันนี้ดีมาก ผมจะดูแลการแก้ไขตัดต่อเป็นอย่างดี มีลางสังหรณ์ว่าจะได้รับรางวัล"

"ฮึ."

หนานซ่งเลิกเปลือกตาขึ้นอย่างอ่อนแรง “อย่าวาดฝันไป ฉันก็มีลางสังหรณ์ว่าการร่วมมือของเราจะมีเพียงครั้งเดียว และจะไม่มีครั้งต่อไป”

เธอปิดประตูอย่างไร้ความปรานี และทันทีที่เธอหันศีรษะ ยวี่จิ้นเหวินก็กอดเธอ

ทั้งที่รู้ว่าเขารั้งไว้แน่น แต่เธอกลับไม่รู้สึกอะไร?

เธอยกหูของเขาขึ้นแล้วถามเขาด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “เป็นไงล่ะ สนุกไหม?”

หูของ ยวี่จิ้นเหวินถูกยกขึ้น และเธอก็ส่ายหัวพร้อมกับความแข็งแกร่งของเธอ ดวงตาของเธอยังคงปกคลุมไปด้วยหมอกน้ำ “มันไม่สนุกเลย”

การถ่ายทำจริงแตกต่างไปจากที่เขาคิดไว้อย่างสิ้นเชิง

หนึ่งคือมีคนอยู่ใกล้ ๆ ที่มีผลต่อการแสดงจริงๆ อีกคนคือ ทั้งคู่คุ้นเคยกับการทำสิ่งที่พวกเขาต้องการและเป็นทั้งวิญญาณอิสระและไม่ถูกยับยั้ง แต่ในระหว่างขั้นตอนการถ่ายทำก็มีเสียงอยู่ใน หูเตือน "มาทางซ้าย ขวา อีกนิด...ตกลง ขาขึ้น..."

ยวี่จิ้นเหวินรู้สึกว่าเขาไม่ได้ยืนอยู่ตรงนั้น แต่เป็นหุ่นยนต์ และสามารถไปถึงทุกที่ที่เขาชี้

“เอาละ คุณค่อยๆทำความเข้าใจต่อไป ฉันเหนื่อย ฉันอยากนอน”

หนานซ่งเหงื่อออกแต่ไม่อยากอาบน้ำ เขาจึงนอนลงบนโซฟาและผล็อยหลับไป

ยวี่จิ้นเหวินเอนตัวลงและถามอย่างระมัดระวัง "ที่รักคุณจะนอนหลับแบบนี้โดยปล่อยผมไว้คนเดียวเหรอ?"

สิ่งที่ตอบสนองกลับมาให้เขาคือความเฉยเมยของ หนานซ่งและเสียงหายใจที่สม่ำเสมอ

ยวี่จิ้นเหวินมองลงมาที่ตัวเอง: "..."

ภัยจากสวรรค์ที่หลีกเลี่ยงได้ บาปที่เกิดจากตัวเองก็หนีไม่พ้น เขาเข้าใจมันจริงๆ

...

เช้าวันรุ่งขึ้น หนานซ่งตื่นขึ้นมาในอ้อมแขนของยวี่จิ้นเหวิน

สองฉากหลังจากเมื่อวานและการแสดงหนึ่งคืนเต็มทำให้เธอเหนื่อยมาก และเธอก็รู้จริงๆ ว่างานนี้ไม่ใช่สิ่งที่ใครๆ ก็สามารถทำได้ในฐานะนักแสดง มันทำให้เธอรู้สึกท่วมท้นเล็กน้อย และรู้สึกว่าร่างกายของเธอกลวง

ทันทีที่เขาลืมตาขึ้นตามแสงอาทิตย์ที่ส่องเข้ามาทางช่องว่างของผ้าม่าน เขาก็เห็นใบหน้าของ ยวี่จิ้นเหวินที่หล่อเหลาและสะอาดสะอ้าน และทุกใบหน้าที่พระเจ้าแกะสลักไว้นั้นถูกต้อง หัวใจที่เหนื่อยล้าก็ผ่อนคลายลงในทันใด

เธอโน้มตัว จูบที่มุมปากของเขา สอดมือเข้าไปในผ้าห่มอย่างซุกซน แล้วเลื่อนลง

สัมผัสได้ถึงฝ่ามือที่น่าตกใจ

มันเกิดอะไรขึ้น?

เขาเพิ่ง 'ลุกขึ้น' หรือ 'ยังไม่ได้หลับ'

ขณะที่เธอประหลาดใจ จู่ๆ เธอก็รู้สึกได้ถึงลมหายใจที่แรงไหลผ่านดวงตาของเธอ และครู่ต่อมา เธอถูกผลักลงบนหมอน

“ตื่นแล้วหรือครับคุณผู้หญิง”

ยวี่จิ้นเหวินเอาแขนแนบหู ขังหนานซ่งไว้ในโลกของเขาเอง และเสียงของเขาแหบหลังไม่ได้นอนทั้งคืน

เขาเป็นเหมือนหมาป่าโดดเดี่ยวและสัตว์ร้ายที่สิงอยู่ร่างกายของเขาเปล่งออร่าเย็นเยียบที่ทำให้หนานซ่งใจสั่น

แต่ก็ทำให้เธอลำบากใจเช่นกัน