บทที่ 739 เสี่ยวซ่งกำลังวางแผนที่จะมีลูก

สิ่งที่ดึงดูดสายตาคือดอกกุหลาบสีเหลืองช่อใหญ่ กลิ่นหอมแตะจมูก

หนานซ่งตกใจกับสีที่สดใส อารมณ์ก็ดีขึ้นอย่างอธิบายไม่ถูก และตาเป็นประกาย "วันของเจ้าหญิงเหรอ?"

เธอเอื้อมมือไปวางไว้ใต้จมูกแล้วดม

"ใช่"

ยวี่จิ้นเหวินยิ้มและพูดว่า "ผมถามคนขายที่ร้านดอกไม้ว่ามีดอกไม้ที่แสดงถึงความสุขไหม เธอบอกว่าภาษาดอกไม้ของเจ้าหญิงกุหลาบแห่งเทศกาล คือ ความสุข รอยยิ้ม อารมณ์ดี และขอให้มีความสุขตลอดวัน ใช่ไหม?"

ขณะที่เขาพูด เขาก็เข้าไปในบ้านและปิดประตู

หนานซ่งยังคงหมกมุ่นอยู่กับความสุขกับดอกไม้ และเธอพูดว่า "อืม" ใบหน้าของเขาไม่สามารถซ่อนความสุขของเขาได้ "ไม่ใช่เทศกาล จะซื้อดอกไม้ทำไม?"

"ใครบอกว่าซื้อดอกไม้ได้แค่ตอนเทศกาลล่ะ?"

ยวี่จิ้นเหวินจูบหนานซ่งที่แก้ม "แค่ทำให้ภรรยาผมมีความสุขก็ซื้อได้ทั้งนั้น"

หนานซ่งมีความสุขจริงๆ ในขณะที่เธอกำลังจะพูดอะไรเธอก็เห็นเค้กในมือในวินาทีต่อมาและดวงตาของเธอก็สว่างขึ้นอีกครั้ง

"คุณยังซื้อเค้กมาด้วยเหรอ!"

"ใช่ Peppa Pig น่ารักเหมือนคุณเลย" ยวี่จิ้นเหวินปากหวาน เขาเอาเค้กไปวางบนโต๊ะ "ตัดเค้กสิ"

เขาวางดอกไม้ไว้ข้างๆ หนานซ่งรอไม่ไหวแล้ว และตัดเค้กออกโดยไม่ต้องใช้ส้อม เธอก้มหัวลงและกัดเค้กคำใหญ่ แล้วนำมันมาที่ปากของยวี่จิ้นเหวิน ยวี่จิ้นเหวินก็เอาครีมหนึ่งคำที่เธอกัดมัน

"อืม ใช้ได้เลยนะ ผมบอกให้เขาใส่น้ำตาลน้อยๆ กินเข้าไปได้เลย ไม่ต้องกลัวอ้วน"

หนานซ่งกินอย่างมีความสุขและพึมพำกับยวี่จิ้นเหวินขณะที่เธอกำลังกิน "ฉันอยากกินเค้กมานานแล้ว วันนี้ฉันไม่กล้ากินพาสต้าเลย กลัวว่าถ่ายรูปแล้วจะบวม…...แต่เค้กชิ้นนี้อร่อยจริงๆ นี่ ฉันจะกัดหัว Peppa Pig ให้คุณนะ...…"

เห็นได้ชัดว่ามีจานและส้อมมากมายอยู่ข้างๆพวกเขา แต่ทั้งสองคนหยิบเค้กกิน หนานซ่งกัดแล้วป้อนเค้กให้ยวี่จิ้นเหวิน ขณะที่คุยกับเขา เธอไม่รู้ตัวว่าก่อนที่ยวี่จิ้นเหวินจะกลับมา เธอไม่อยากพูดอะไร แต่ตอนนี้เมฆครึ้ม แดดจ้า และใจของเธอก็เปลี่ยนไป ด้วยแรงบันดาลใจ "ฉันรู้แล้ว ฉันกับพระเอกไม่มีปฏิสัมพันธ์แบบนี้"

ขณะที่เธอกิน เธอพูดกับยวี่จิ้นเหวินว่า "พรุ่งนี้ปรึกษากับเชียนซุ่ย เพิ่มบทละครสองบทแบบนี้ คุณจะทำทุกวันด้วยความขมขื่นและความเกลียดชังได้ยังไง"

ยวี่จิ้นเหวินกำลังอุ้มหนานซ่งและเมื่อเขาได้ยินเธอพูดแบบนี้ เขาก็ยืดคอทันที

"ห๊ะ? ให้ดอกไม้กินเค้กได้ กอดคุณก็ช่างมันเถอะ"

หนานซ่งหันศีรษะไปดูท่าทางตื่นตัวของยวี่จิ้นเหวิน และจงใจล้อเลียนเขา "ขอกอดหน่อยไม่ได้เหรอ?"

"ไม่ได้แล้ว!" ยวี่จิ้นเหวินเบิกตากว้าง "เว้นแต่ว่าคุณต้องการให้ผมเป็นตัวแทนของคุณอีกครั้ง"

สองคำสุดท้าย "ตัวแทน" เขากัดฟันพูด

เมื่อเห็นว่าเขาหงุดหงิดจริงๆ หนานซ่งก็รีบแตะใบหน้าของเขาด้วยรอยยิ้ม และเปลี่ยนท่าทางในอ้อมแขนของเขา "จะเป็นตัวแทนได้ยังไง? ไม่เห็นเหรอตอนคุณอยู่ในกองถ่าย สายตาของนักแสดงและสาวน้อยในทีมแทบอดใจรอที่จะเงยหน้าขึ้นมองคุณ คุณดังกว่านักแสดงนำชายเสียอีก ไม่สามารถจินตนาการได้เลยว่าถ้าคุณไปถ่ายทำจริงๆ จะดังกว่าพี่สามไหมเมื่อมีกลุ่มสาวน้อยตามคุณไปเรียกสามี ฉันทนไม่ไหวจริงๆ"

"ทำไม หึงเหรอ?" ยวี่จิ้นเหวินยกมือขึ้นและลูบติ่งหูของหนานซ่ง

หนานซ่งจุดไฟ "อืม" แต่จริงๆแล้วก็มีไหวพริบอยู่ในใจ

ยวี่จิ้นเหวินเป็นคนที่หึงเธอในตอนนี้ แต่เมื่อเธอเริ่มหึงขึ้นมา เธอก็จะโกรธทันที

แบบนี้เรียกว่า——เอาชนะเวทย์มนตร์ด้วยเวทย์มนตร์

ยวี่จิ้นเหวินจูบหนานซ่งที่ริมฝีปาก และทั้งสองคนยังคงย้อมด้วยครีม กลิ่นหอมหวานของครีมกระจายอย่างอิสระในการจูบ และหัวใจของเขาเต็มไปด้วยความหวาน เขามองเธอด้วยดวงตาสีเข้มและพูดอย่างอบอุ่น "ผมเป็นสามีของคุณคนเดียว มีแต่คุณเท่านั้นที่เรียกได้คนเดียว"

เขากัดติ่งหูของเธอและพูดว่า "และคุณเป็นของผม"

——

ต้องขอบคุณการวิเคราะห์บทบาทของลั่วอินและ "การสอนส่วนตัว" ของยวี่จิ้นเหวินเมื่อคืนนี้ เปิดใช้งานปกส่วนบนของหัวกะโหลกสำหรับหนานซ่ง

เช้าวันรุ่งขึ้นหลายฉากถูกถ่ายอย่างราบรื่นมาก หนานซ่งทะเลาะกับแม่ในบทอย่างมีความสุข ความรู้สึกของความเป็นจริงของ "ฉันทำเพื่อคุณ" และ "ฉันไม่ต้องการให้คุณทำเพื่อฉัน" ทีมงานหลายคนที่เข้าร่วมรู้สึกเหมือนกัน น้ำตาไหลและรู้สึกเศร้า