บทที่ 741 ความลับของตระกูลฟู่

เมื่อฟู่ยวี่ตื่นขึ้นมา เขารู้สึกว่าร่างกายของเขาชาเพียงครึ่งเดียว เขารู้สึกเจ็บภายนอกและภายในนั้นไหม้เกรียม

เขาลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก โดยตระหนักว่าเขากำลังนอนคว่ำอยู่ในขณะนี้ และเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย โดยมีตาสองข้างอยู่ข้างหน้าเขา ยวี่จิ้นเหวินและหนานซ่งซึ่งนั่งอยู่ข้างหน้าเขา จ้องมองตรงไปที่เขาความรู้สึกกดขี่อย่างท่วมท้นเป็นเพียงการจ้องมองความตาย

"เอ่อ....." เขาครางด้วยความเจ็บปวดในลำคอ พยายามเรียกร้องความสนใจและความเป็นห่วงจากพวกเขา

ยวี่จิ้นเหวินในฐานะพี่ชายที่ดีเป็นคนแรกที่พูด "ตื่นแล้วเหรอ?"

หนานซ่งพูดทันทีว่า "ทำไมคุณถึงรอดมาได้ ดูเหมือนว่าท่านอ๋องจะยังไม่ต้องการพบคุณ"

ฟู่ยวี่รู้สึกถึง 'ความชั่วร้าย' ของทั้งคู่ที่มีต่อเขา คว้าผ้าปูที่นอนและถามด้วยเสียงแหบแห้งว่า "เกิดอะไรขึ้นกับฉัน?"

"นายเกือบตายไปแล้ว"

หนานซ่งพูดด้วยใบหน้าบูดบึ้ง "ยี่สิบสามบาดแผลทั่วร่างกาย รวมทั้งบาดแผลกระสุนปืน อาการวิงเวียนศีรษะที่เกิดจากการสูญเสียเลือดมากเกินไป โชคดีที่กระสุนเจาะทะลุเนื้อเท่านั้นและไม่ได้เจาะไขสันหลังคุณ ไม่อย่างนั้นคุณ ไม่งั้นล่ะก็คุณจะต้องใช้ชีวิตที่เหลือของคุณนอนอยู่บนเตียงแบบนี้"

"โชคดีมาก แต่มันจะโดนเพ่งเล็งง่ายขนาดนี้เลยเหรอ?"

ฟู่ยวี่ยิ้ม แต่ดวงตาของเขาเย็นชา "ต้องเป็นไอ้เวรนั่น ที่กล้าโจมตีจากด้านหลัง ฉันน่าจะยิงเขาโดยตรง!" เขาตื่นเต้นมากจนยืดแผลอีกครั้ง หน้าซีดด้วยความเจ็บปวด แล้วเขาก็อ้าปากค้าง "โอ้ย......."

"หยุดก่อน"

ยวี่จิ้นเหวินทนไม่ไหวแล้ว ลุกขึ้นตบหลังศีรษะเบาๆ "เสี่ยวซ่งทำการผ่าตัดให้คุณนานกว่าสามชั่วโมง สิ่งที่หนักที่สุดในร่างกายคุณไม่ใช่บาดแผลจากกระสุนปืน แต่เป็นการแทง ในท้องของคุณ มีดนั้นแทงไปลึกหน่อย จะทำร้ายลำไส้ มันอันตราย!"

เขากลัวเมื่อนึกถึงเรื่องนี้ "ก็เป็นพี่น้องกันทั้งนั้น ทำไมถึงใจร้ายขนาดนี้"

"พี่น้องกันแท้ๆ ถึงรู้ว่าจะเริ่มต้นที่ไหนเป็นสิ่งสำคัญที่สุดที่ต้องทำ"

รอยยิ้มเย็นๆลอยอยู่บนริมฝีปากซีดของฟู่ยวี่ "ตั้งแต่สมัยโบราณจนถึงปัจจุบัน ยังมีคนเพียงไม่กี่คนที่ฆ่าพ่อและพี่น้องของตนเพื่อให้ได้มาซึ่งอำนาจ? นายท่านยืนกรานที่จะเรียนรู้จากยุคคังซีและมีลูกจำนวนมากในคราวเดียว แต่มีหัวหน้าตระกูลฟู่เพียงคนเดียว นายท่านให้กำเนิดลูกหนึ่งและฝึกฝนตัวหนึ่งเอง และหากใครคนหนึ่งล้มเลิกไป เขาก็จะมีอีกคนหนึ่งมาฝึกฝนอีกครั้ง และเด็กที่เขาคิดว่าถูกกำจัดไปแล้วก็กลายเป็นลูกที่ถูกทอดทิ้งของครอบครัว เกิดมาเพื่อฉัน เขาเป็นคนไร้ค่า แต่เขาไม่มีทางที่จะงอกใหม่ได้ ฉันจึงกลายเป็นผู้ถูกลิขิตให้ไปสังเวยธง ในสายตาของคนนอก ฉันเป็นลูกชายคนเล็กคนโปรดของฟู่ปั๋วซิ่งและเป็นผู้สืบทอดตระกูลฟู่ในอนาคต แต่ในสายตาของพี่น้องของฉัน ฉันเป็นหนามในดวงตาของพวกเขา และฉันไม่มีความสุข"

สีในดวงตาของหนานซ่งเย็นลงทีละน้อย นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้ยินความลับของตระกูลฟู่จากปากของฟู่ยวี่

ความจริงโหดร้ายกว่าที่คิดเสมอ

"แล้วพี่น้องของนายล่ะ?"

ฟู่ยวี่สูดหายใจเข้าอย่างหนัก ดวงตาของดอกพีชได้สูญเสียรอยยิ้มตามปกติไปนานแล้ว และถูกย้อมด้วยเศษน้ำแข็ง ดูเหมือนจะพูดอย่างไม่ใส่ใจว่า "ผู้ชนะคือราชา ผู้แพ้คือโจร ตามกฎของครอบครัว เอ็นร้อยหวายจะหักและส่งไปต่างประเทศ และพวกเขาจะไม่กลับไปหาเมืองหรงอีก"

"........"

หนานซ่งรู้สึกเพียงว่ามือและเท้าของเธอเย็นชา เธอรู้ว่าแม่น้ำและทะเลสาบมีกฎเกณฑ์ แต่เธอก็ไม่คิดว่าตระกูลฟู่จะบ้ามากขนาดนี้

ทันใดนั้นเธอก็นึกขึ้นได้ว่าทำไมพ่อคนที่สองของเธอเฉวียนจิ่วฉิง ถึงอยากจะเป็นโสดมาทั้งชีวิตมากกว่าแต่งงานกับภรรยาหรือมีลูก หลังจากที่มีพี่สอง เขาใช้เวลาครึ่งชีวิตพยายามล้างพลังของเขา เพียงเพื่อให้ลูกๆและหลานๆของเขากำจัดชีวิตในความมืดมิด ใช้ชีวิตในแสงสว่างด้วยความซื่อตรง แต่งงานและมีลูกเหมือนคนทั่วไป และไม่ต้องกังวลเรื่องพี่น้องหากเกิดเรื่องแบบนี้จะไม่เกิดขึ้นอีก

"ซูยินล่ะ?" ฟู่ยวี่ถามอย่างกังวลโดยไม่เห็นซูยิน

หนานซ่งยังคงอยู่ในความคิดของตัวเองและไม่พูดอะไร

ยวี่จิ้นเหวินตอบว่า "ฉันยังอยู่ในคฤหาสน์ดูแลนายท่านและนายท่านไม่สามารถอยู่ได้โดยปราศจากผู้คน"

ฟู่ยวี่หลับตาลงและจำได้ว่าซูยินติดตามเขาจนตายในช่วง 2-3 วันที่ผ่านมา ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ บางทีเขาอาจจะเป็นศพในตอนนี้

เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอดูตัวเล็ก นุ่มนวลและเหมือนขี้ผึ้ง เธอมีพลังงานมากขนาดนี้ได้ยังไง กลุ่มสัตว์ที่ถูกเข็มเงินแทงเข้าไปขยับไม่ได้ เรียกว่าอย่าเรียกดินว่าไม่น่าเชื่อถือ มีดนั้นอยู่ที่คอของเธอ แต่เธอไม่ได้ขี้ขลาดแม้แต่น้อยและพูดอย่างเย็นชา "ตำแหน่งผู้ถือมีดของคุณไม่ถูกต้อง คุณยังหาตำแหน่งของหลอดเลือดแดงต้นคอไม่เจอ คุณยังต้องการจะฆ่าอีกเหรอ? คุณกำลังดิ้นรนที่จะฆ่าไก่ คุณควรจะอยู่ที่นี่"

เธอจับมือฟู่เจ๋อเพื่อผูกเส้นเลือดใหญ่ของเธอ ทำให้เขาตกใจ เขาคุกเข่าลงบนพื้นและตะโกนว่า "ไม่ต้อง!"

แต่ครู่ต่อมา มีดในมือของฟู่เจ๋อก็ตกลงไปที่พื้น ฉันไม่รู้ว่าจุดฝังเข็มของซูยินที่มือของเขาคืออะไร และแขนของเขาชาไปหมด เมื่อเขาตอบสนองซูยินก็กดจุดฝังบนเขาอีกสองสามจุด เช่นเดียวกับปรมาจารย์ศิลปะการต่อสู้ในตำนาน

โดยไม่จำเป็นต้องใช้มีดหรือปืน เขาทรมานฟู่เจ๋อให้ตายและกรีดร้อง