บทที่ 748 ทำไงได้บ้าง? ปรนเปรอ

เมื่อเหล่านักแสดงสาวได้ยินก็ร้องไห้ออกมาด้วยความผิดหวัง และแม้แต่การยับยั้งชั่งใจตามปกติก็หายไป

น่าผิดหวังจริงๆ

แน่นอนว่าผู้หญิงที่มีวิสัยทัศน์ดีตั้งแต่เนิ่นๆที่พิเศษ เยาว์วัย และมีแนวโน้มสูงเช่นนี้ถูกจับตัวไป!

พลาดโอกาสแล้ว......

จี้อวิ๋นที่นั่งข้างเฉิงเซียนคิดในใจว่า: ห๊ะ ใครคือภรรยาของคุณ? เป็นสามีที่ดีนะ

แต่มุมปากของเขาที่อดไม่ได้ที่จะเงยหน้าได้เผยให้เห็นถึงความสุขของเขาแล้ว และหางของเขากำลังจะยกขึ้น: ขอโทษนะ ฉันเอง!

จี้อวิ๋นระวังหัวใจของตัวเองให้มาก ราวกับว่าลืมไปหมดแล้วว่าเกิดอะไรขึ้นในตอนนี้ ด้วยอารมณ์ร่าเริงของรางวัล ก็ปอกกุ้งให้เฉิงเซี่ยนอย่างมีความสุข วางมันลงบนจานของเขาและในขณะที่ทุกคนไม่ใส่ใจก็ตักอาหารที่ชอบให้กันและกัน เฉิงเซี่ยนไม่ได้ขยับตะเกียบของเขา แต่จานตรงหน้าเขามีอาหารเต็มไปหมด และราวกับว่าเขาไม่เห็นมัน เขาก็หันศีรษะและคุยกับหลินเจวี๋ยแล้วดื่มไวน์ครึ่งแก้ว

เฉิงเซี่ยนปวดท้องและดื่มไม่เยอะนัก เมื่อเห็นว่าเขาดื่มไวน์ไปมากในขณะท้องว่าง จี้อวิ๋นก็รู้สึกกังวลเล็กน้อย เลยขมวดคิ้ว และแหย่เฉิงเซี่ยนอย่างลับๆ ในที่สุดเฉิงเซี่ยนก็วางแก้วไวน์ลงและยกตะเกียบขึ้น แต่เขาหลีกเลี่ยงอาหารในจานของเขา เขากินอาหารของตัวเองและ "ตักเองกินเอง" อย่างสมบูรณ์ จี้อวิ๋นมองจากด้านข้างตะลึงและเงยหน้าขึ้นมองเฉิงเซี่ยน

มุมปากของเขาราบเรียบ โดยรู้ว่าวันนี้เป็นคลื่นขึ้นๆลงๆ และได้ยั่วยุเขาเพียงครั้งเดียวในระหว่างวัน เป็นผลให้เขาชนเข้ากับปากกระบอกปืนของเขาในตอนนี้.......ทั้งสองอยู่ด้วยกันเป็นเวลานาน จี้อวิ๋นรู้อารมณ์ของเฉิงเซี่ยนและสามารถทนได้ทุกอย่างยกเว้นว่าเขาขี้หึงและเจ้าอารมณ์

เมื่อมันเกิดขึ้นก็ยากที่จะง้อขอคืนดี

จี้อวิ๋นกำลังคิดหาวิธีทำให้บรรพบุรุษในครอบครัวสงบลง หลินเจวี๋ยเลยพูดกับเขาว่า "อวิ๋นอวิ๋นเป็นอะไรไป? ทำไมถึงไม่กินล่ะ? ฉันจำได้ว่าคุณชอบกินเกี๊ยวปูที่สุดเลยไม่ใช่เหรอ ยังร้อนอยู่เลย รีบกินตอนร้อนๆสิ"

หลินเจวี๋ยคีบให้จี้อวิ๋นหนึ่งชิ้น จี้อวิ๋นหยิบจานขึ้นโดยไม่รู้ตัวและหยิบมันด้วยมือทั้งสอง เหลือบมองที่มือของเฉิงเซี่ยนที่ถือตะเกียบและหยุดชั่วคราว มือของเขาที่ถือจานสั่น และเขาก็หยุดบ่นไม่ได้: ลุงเสี่ยวหลินจื่อ คุณกำลังฆ่าฉัน!

ขอบคุณอย่างเชื่อฟัง "ขอบคุณลุงหลิน คุณเป็นผู้อาวุโสที่ดีกับฉันจริงๆและรักเด็กมาก"

เขาเน้นย้ำถึงความอาวุโสระหว่างเขากับหลินเจวี๋ยและต้องการให้สมาชิกในครอบครัวเข้าใจว่าเขาและหลินเจวี๋ยเป็นเพียง "ความสัมพันธ์แบบลุงและหลานชาย" ที่เรียบง่าย!

หลินเจวี๋ยเห็นว่าจี้อวิ๋นมองไปที่เฉิงเซี่ยนด้วยใบหน้าที่ผิดและเห็นความหมายเล็กน้อย

ปรากฎว่าเป็นคู่รักทะเลาะกัน

กำลังจะเกลี้ยกล่อมเขา เมื่อตะเกียบคู่หนึ่งยื่นออกมาข้างๆ หูจิ่งเฉินกล่าวว่า "ท่านอาจารย์ กินซาลาเปานี่สิ"

ความหมายคือ กินซาลาเปาแล้วหุบปากซะ

หลินเจวี๋ยมองไปที่ใบหน้าที่เย็นชาและชัดเจน โย่ว หึงล่ะสิ?

เขาไม่สนใจจี้อวิ๋นและเฉิงเซี่ยนอีกต่อไปแล้ว เขารีบหยิบตะเกียบของเขาขึ้นมาแล้วนำซาลาเปาที่เหลือไปให้หูจิ่งเฉิน "เสี่ยวจิ่งกินสิ"

"......."

หนานซ่งที่ไม่เคยจับซาลาเปาสักชิ้นเลย ถอนหายใจยาวๆนี่คือข้อเสียของการไม่อยู่ของสามี ซาลาเปาทั้งหมดถูกขโมยไป!

เมื่อความคับข้องใจของเสี่ยวซ่งหายไป เขายังเก็บเสี่ยวหลงเปาไว้ในกล่อง นำมันกลับมาและกินด้วยตัวเอง ไม่มีใครจะให้มันแก่เธอ!

พอกลับถึงห้อง ไม่มีเวลาอาบน้ำ แต่งหน้าไม่ได้ กลัวว่าซาลาเปาจะเย็นชืด จึงรีบไปกินซาลาเปา

มันเกิดขึ้นที่ยวี่จิ้นเหวินส่งข้อความและถามเธอว่าเธอกำลังจะกลับไปที่โรงแรมหรือไม่ จึงไม่สะดวกในการทำวิดีโอ

เพิ่งจะวิดีโอคอลไป ก่อนที่หนานซ่งจะกัดซาลาเปาก็ได้ยินเสียงดังข้างๆเหมือนแผ่นดินไหว

นี่เริ่มแล้วเหรอ? เพิ่งเข้าบ้าน.......

เธอมีสีหน้าไม่พอใจ

ยวี่จิ้นเหวินได้ยินการเคลื่อนไหวผ่านหน้าจอตกใจและถามหนานซ่งว่า "เสียงอะไร มีหนูอยู่ในห้องของคุณเหรอ?"

"ในห้องไม่มี แต่ที่ห้องข้างๆมีอยู่สองตัว"

เมื่อเห็นว่ายวี่จิ้นเหวินไม่เข้าใจ หนานซ่งก็อธิบายอย่างไม่เต็มใจว่า "พี่สี่และพี่เฉิง นอนออยู่ห้องข้างๆน่ะ"

ยวี่จิ้นเหวิน "อ๋อ......."

แล้วเขาก็เข้าใจ

การต่อสู้ยังดุเดือดเช่นเคย

*

ทันทีที่เขาเข้ามาในห้อง เฉิงเซี่ยนผลักจี้อวิ๋นเข้ากับกำแพง และจี้อวิ๋นไม่มีเวลาเปลี่ยนเสื้อผ้าด้วยซ้ำ!

จะเกิดอะไรขึ้นถ้าอาวุธลับไม่ถูกนำออกไป?