บทที่ 759 อีกไม่นานจะได้พบกับเซียวเอิน

“เป็นไงบ้าง เกิดเรื่องอะไรหรือเปล่า”

เป็นเรื่องยากที่ลั่วอินจะไม่ล้อเล่นกับหนานซ่ง แต่กลับก้าวไปข้างหน้าเพื่อตรวจสอบหน้าหนานซ่งอย่างจริงจัง จากนั้นเขาก็โล่งใจหลังจากยืนยันว่าเธอไม่เป็นไร

หนานหนิงซง และ ไป๋ลู่ยวี๋ ยืนเคียงข้างกันด้วยท่าทางเคร่งขรึม

หนานซ่งมองไปที่ ยวี่จิ้นเหวิน"คุณโทรหาพ่อแม่หรือ"

ยวี่จิ้นเหวินส่ายหัว

เขาอยากโทร แต่หนานซ่งไม่ยอมให้โทร เขาโตแล้ว รับผิดชอบทุกอย่างได้ด้วยตัวเอง พ่อแม่ไม่ต้องเป็นห่วง

เป็นเวลาหลายปีแล้วที่ทั้งสองคนคุ้นเคยกับการรายงานข่าวดีแทนที่จะเป็นข่าวร้าย

"ผมโทรเอง."

หลินเจวี๋ย ริเริ่มที่จะสารภาพกับด้านข้างโดยมองไปที่การจ้องมองหนานซ่งและกล่าวว่า "เกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้ คุณจะไม่ยอมให้พ่อแม่คุณรู้เกี่ยวกับเหตุการณ์ใหญ่เช่นนี้ได้อย่างไร"

“ถูกต้อง ยังพยายามจะปิดปังอีกหรือ”

ลั่วอิน จ้องไปที่ หนานซ่ง"เธอต้องการจะปิดปังมัน อย่าลืมว่าทุกสายตาตอนนี้ยู่รอบตัวเธออยู่!"

หนานซ่ง : "..."

หลินเจวี๋ย กล่าวว่า "เฮ้" และพูดกับ ลั่วอิน "ใครสามารถดูได้หมด คุณก็พูดเกินจริงไป ... "

“คุณยังจะกล้าพูดอีก ฉันยังไม่ได้คิดบัญชีกับคุณเลย! ดูแลกองภาษาอะไร ใครๆ ก็แอบเข้ามาได้ คุณจะมั่นใจในความปลอดภัยได้อย่างไร”

ลั่วอิน โจมตี หลินเจวี๋ย หลินเจวี๋ยมีออร่าที่แข็งแกร่งต่อหน้าคนอื่น ๆ และบ่อยครั้งที่การชำเลืองมองเขาอาจทำให้ผู้คนหายใจไม่ออก แต่ต่อหน้าลั่วอิน ดูเหมือนว่าเขาไม่มีโมเมนนั้นเลยแม้แต่น้อย ความรู้สึกอายุลดลง ค่อนข้างน้อย เพื่อนเก่าสองคนทะเลาะกันเหมือนนักเรียนชั้นประถมที่ไม่โต

หูจิงเฉินแทบไม่เคยเห็นครูแบบนี้ เขารู้สึกว่ามันเป็นนิยายมากกว่า และเขาก็อดไม่ได้ที่จะมองดูมันหลายครั้ง

เธอทิ้งคนไว้ให้ดูแลซ่งอี้ เพราะหนานซ่งยังมีฉากต้องถ่ายทำในวันพรุ่งนี้ หูจิงเฉินขอให้เธอกลับไปพักผ่อนและปรับสภาพจิตใจเธอ

หนานหนิงซงและ ลั่วอินได้รับโทรศัพท์จาก หลินเจวี๋ย รีบขึ้นเครื่องบินที่ใกล้ที่สุดเพื่อบินออกจากเมืองหลวง ไป๋ลู่ยวี๋ กังวลและติดตามมา เดิมทีเหอเซินก็มาด้วย แต่ ซูอิงรู้สึกไม่สบายในวันนี้ เขาประหม่าและค่อยดูแลปกป้องซูอิงจนไม่กล้าขยับ

ระหว่างทางกลับโรงแรม หนานซ่งได้รับโทรศัพท์จากพี่สาม เฮ่อเซินกล่าวว่าทีมงานทั้งหมดได้รับการตรวจสอบแล้วและสถานการณ์เช่นวันนี้จะไม่เกิดขึ้นอีกดังนั้นเธอจึงควรระมัดระวังผู้คนรอบตัวเธอ ผู้คน หนานซ่งตอบกลับทีละคน หลังจากวางสายแล้ว เขาก็พิงไหล่ยวี่จิ้นเหวิน ด้วยใบหน้าที่เหนื่อยล้า

หลังจากมาถึงโรงแรมก็ดึกมากแล้ว ยวี่จิ้นเหวินสั่งอาหารกลับบ้าน ครอบครัวรวมตัวกันรอบๆ ห้องเขาและหนานซ่งเพื่อรับประทานอาหารอย่างง่ายๆ

หนานซ่ง ให้กำลังใจและพูดคุยกับพวกเขาอยู่พักหนึ่ง

เมื่อเห็นรูปลักษณ์ที่เหนื่อยล้าลูกสาว ลั่วอินรู้สึกกังวลเล็กน้อย “ทำไมเราไม่กลับบ้านและหยุดถ่าย”

หนานซ่งมองไปที่ ลั่วอิน ด้วยความประหลาดใจ เขาไม่ได้คาดหวังว่าคำเหล่านี้จะออกมาจากปากแม่ของเขา "แ่ม่ไม่ได้บังคับให้หนูถ่ายเองเหรอ?"

"ใช่ฉันเสียใจกับสิ่งที่ทำลงไป"

ลั่วอินกล่าว “ใครจะไปคิดว่าการถ่ายหนังเป็นอาชีพที่มีความเสี่ยงสูง จะสบายใจกว่านี้ถ้าเธออยู่ในสายตาพวกเรา”