บทที่ 777 คิดชื่อให้ลูก

เวลาพี่น้องอยู่ด้วยกัน มักมีเรื่องให้พูดไม่จบ

พออายุมากขึ้น คนรอบข้างก็เข้าๆออกๆ เหลือไม่เยอะ มิตรภาพที่แน่นแฟ้นอาจไม่แน่นแฟ้น คิดว่าเพื่อนที่แท้อาจไม่จริงใจ พรหมลิขิตรวมตัวกัน เพื่อนไม่ได้อยู่ที่ปริมาณ แต่เน้นในคุณภาพ มีไม่กี่คนก็พอ

เมื่อกลับมาจากบ่อน้ำพุร้อน ห้องนั่งเล่นก็รกไปหมด

ลั่วอินและ เชียนเป่าเอ่อร์ กำลังเล่นกันอย่างสนุกสนาน พวกเขาถือพู่กันอยู่ในมือ และสี เสื้อผ้า และรองเท้าทุกชนิดล้วนกลายเป็น 'ฝีมือผีปากกา'

ไม่สามารถมองเห็นพรมผืนใหญ่ในห้องนั่งเล่นได้อีกต่อไป มันเป็นเพียงฉากของภัยพิบัติขนาดใหญ่

"โอ้พระเจ้า."

ชีจิงจิงมองไปที่ใบหน้าเล็กๆ ลูกสาวของเธอ และเธอก็ดูตกตะลึงไป

แต่เมื่อมองดูใบหน้าที่อยู่ข้างๆ เธอ ใบหน้าที่ดูลายมากกว่าลูกสาวเธอ...

หนานซ่ง ลั่วโยวและเสี่ยวเหวินถอยทัพ กลัวว่าเสื้อผ้าของพวกเขาจะเปื้อน

ลั่วอินและ เชียนเป่าเอ่อร์ ต่างก็หมกมุ่นอยู่กับการสร้างสรรค์ "ศิลปะ" อย่างสมบูรณ์ โดยไม่ต้องเงยหน้า ขีดเขียนและวาดภาพบนรองเท้า

"เสร็จเรียบร้อย?"

เมื่อเห็นพวกเขาออกมา หยางเคอก็ทักทายพวกเขา เขาเอนกายลงข้างๆ เชียนเป่าเอ่อร์ และถามเธอว่า "เชียนเป่าเอ่อร์ กำลังวาดรูปไก่อยู่หรือ"

เชียนเป่าเอ่อร์ กล่าวด้วยเสียงอนๆ ว่า "นี่ไม่ใช่ไก่ แต่เป็นนก"

หยางเคอ: "..."

ไม่รบกวนละ.

เมื่อเห็นใบหน้าโกรธของเขาหนานซ่ง และ ชีจิงจิงก็อดหัวเราะไม่ได้

"ชิ"

ลั่วอินไม่พอใจและเหลือบมองพวกเขา "อย่ารบกวนการสร้างสรรค์ของเรา โลกแห่งศิลปะ คุณไม่เข้าใจ"

โอเค เราไม่เข้าใจ

หนานซ่ง พาสาวสาวมานั่งข้างห้องนั่งเล่น เมื่อหยางเคอเห็นหนานซ่งก็อดไม่ได้ที่จะคุยเรื่องงาน หนานซ่งไม่อยากฟัง ไปหาพ่อแม่ฉันไป!”

หยางเคอมองอย่างไม่เต็มใจที่ต้องไปหา หนานหนิงซง และ ลั่วอิน

หนานหนิงซง กำลังเล่นหมากรุกกับ ยวี่จิ้นเหวิน และพูดได้คำเดียวว่า "ไม่ว่าง"

ลั่วอินยิ่งหมกมุ่นอยู่กับการเปลี่ยนรองเท้าในมือให้กลายเป็น "ปีศาจใหญ่" และคำสองคำก็ผุดขึ้นมาว่า "ไม่มีเวลา"

"..."

หนานซ่งรู้สึกหนักใจ เขาจึงต้องพาหยางเคอไปเรียน ชงชา และทั้งสองก็คุยกันครู่หนึ่ง

บริษัทตระกูลหนานต้องใช้ใจมากกว่าบริษัทยวี่กรุ๊ปจากการเปรียบเทียบ เนื่องจากหนานซ่ง กลับมาที่บริษัทตระกูลและกำจัดสองอันธพาลเก่า หนานหนิงไป่และ หนานหนิงจู๋ผู้บริหารระดับสูงของ บริษัท โดยทั่วไปเปลี่ยนไปมากโดยญาติของเธอ หนานหนิงซง ได้ทำรากฐานสำหรับกลุ่มคนที่รับช่วงต่อโดยไม่ทำอะไรก็สามารถติดตามแนวโน้มของเวลาและรักษาการดำเนินงานที่ดีของบริษัทได้ ไม่มีปัญหา เจี่ยงฟานและกรรมการทั้งสองมีการกระทบบ้าง โชคดี หยุดทันเลยไม่เสียหายมาก

หยางเคอทำงานในห้างสรรพสินค้ามาหลายปีแล้ว เขาเจอคลื่นแรงมากจนเอาตำแหน่งของเขาอยู่ บริษัทใหญ่จำนวนมากต้องการจ้างเขาเป็นผู้จัดการมืออาชีพ เขามีความคิดเห็นเกี่ยวกับการทำงาน สำหรับคนอื่นสำหรับเขานั้นมันอึดอัดมาก

นอกจากนี้ยังมีการต่อสู้ในครอบครัวนับไม่ถ้วน การต่อสู้นี้กับสิ่งนั้น การต่อสู้กับสิ่งนี้ ทั้งครอบครัวกังวลเกี่ยวกับหลายโครงการ เขาเห็นมันมากเกินไป มันน่ารำคาญมาก และเขามักจะอยู่ท่ามกลางไม้อัด , มันไม่ใช่แค่เรื่องของคนข้างนอก และก็รู้อยู่แก่ใจว่าครอบครัวที่ต่อสู้กันชะตาแบบนี้มัดจะไปได้ไม่ไกล

เมื่อเขามาถึงบริษัทตระกูลหนาน เขาบอกว่าเขายอมรับคำเชิญของหนานซ่งเป็นส่วนใหญ่เพราะชีจิงจิง

ท้ายที่สุดแล้ว ดวงจันทร์จะเป็นคนแรกที่เข้าใกล้น้ำ

แต่สิ่งที่เขาไม่ได้คาดหวังก็คือครอบครัวตระกูลหนานไว้ใจเขาจริงๆ และเต็มใจที่จะมอบอำนาจให้เขา

เขาอยู่ในธุรกิจมานานและนี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกว่าเต็มไปด้วยความไว้วางใจหนานซ่งไม่ใช่คนขี้สงสัยและไม่ต้องการใช้คน หนานหนิงซง และ ลั่วอินทำให้เขารู้สึกว่า " ทำมันให้เต็มที่หนุ่มน้อย ตราบใดที่เจ้าทำด้วยความจริงจังเราจะไม่มีวันทำให้เจ้าผิดหวัง” แบบที่เผด็จการและอบอุ่นเหมือนที่เต็มไปทุกมุมโลก

สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจยิ่งกว่านั้นก็คือบรรยากาศครอบครัวของตระกูลหนาน