บทที่ 809 ฟู่ยวี่มีแฟนแล้ว

ในช่วงการฝึกที่เข้มข้น การนอนของหนานซ่งดีขึ้นมาก สมัยก่อนแค่พลิกตัวก็ทำให้ตื่น แล้วหลับยาก ตอนอาบน้ำเสร็จก็ผล็อยหลับไปอย่างรวดเร็วเมื่อแตะหมอน สมองของเขาเหนื่อยจนไม่สามารถทำอะไรต่อได้

ยวี่จิ้นเหวินรู้ว่าภรรยาเขาทำงานหนัก ดังนั้นเขาจะไม่รบกวนเธอออกกำลังกายอย่างอื่นเพิ่ม จึงผล็อยหลับไปเมื่อเขากอดเธอ

หลังจากผ่านไปกว่าครึ่งเดือน ค่าทดสอบประสิทธิ์สมรรถภาพทางกายของ หนานซ่ง ได้เพิ่มขึ้นเป็น 8.3 คะแนน ซึ่งบรรลุเป้าหมายที่ ลั่วจวินหังตั้งไว้สำหรับเธอในตอนแรก

แต่ภายหลังพี่ใหญ่ได้เปลี่ยนเป้าหมายใหม่ให้พวกเขาเป็น 8.7 คะแนน ซึ่งยังห่างไกลจากเป้าหมายเก่าไปมาก

และยิ่งคะแนนสูงเท่าไหร่ก็ยิ่งยากขึ้นเท่านั้น หนานซ่ง รู้สึกกังวลเล็กน้อยอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

ตอนที่ปีนเขาวันนี้ ก้าวเท้าก้าวใหญ่เกินไป ลื่นและเกือบล้ม แต่โชคดีที่ ยวี่จิ้นเหวินดึงเขาไว้อย่างเร็ว

ถึงกระนั้นข้อศอกก็แตกเป็นแผกซึ่งทำให้ ยวี่จิ้นเหวินรู้สึกทุกข์ใจ

ลั่วอินทายาให้ หนานซ่ง และพูดกับเธอว่า "จะรีบไหน แค่ได้สวมชุดฝึกทหารเขียว ก็จะปฏิบัติต่อตัวเองเหมือนไม้เลื้อยที่บินอยู่เหนือชายคากำแพง? เดินทีละสาวก้าวไม่เป็นหรือ เดินเหมือนบิน ทำไมไม่บินขึ้นไปบนฟ้า ไปเคียงบ่าเคียงไหล่กับดวงตะวันเลยล่ะ..."

หนานซ่งฟังการดุของแม่อย่างเงียบ ๆ แต่ ยวี่จิ้นเหวินอดไม่ได้ที่จะพูดว่า "แม่ครับ เธอยังเจ็บอยู่"

ลั่วอินเหลือบมองเขา "ไม่ใช่ว่าคุณได้รับบาดเจ็บ ทำไมคุณถึงต้องทำเหมือนเจ็บ?"

ยวี่จิ้นเหวินมองไปที่ หนานซ่ง และพูดว่า "ผมเจ็บแทบเธอ"

ลั่วอิน: "..."

ลั่วอิน ยังคงทายาซ้ำๆที่มือหนานซ่งด้วยแรงหนักหน่วง ยวี่จิ้นเหวินอยู่ข้างๆเขาเหมือนพระที่อ่านพระคัมภีร์และขอร้องให้เธอ "เบาๆ หน่อยครับ" ...

สุดท้าย คุณลั่วเริ่มหมดความอดทน “คุณมาทายาให้เองเลย ฉันไม่อยากสนใจแล้ว!”

น่าเบื่อมาก!

ลั่วอิน ออกจากที่นั่น และให้ยวี่จิ้นเหวินเข้ามาดูแลนั่งลงทายาให้ หนานซ่งแทน

อันที่จริงบาดแผลเกือบจะทำเสร็จแล้วเพียงแค่ปิดแผล ยวี่จิ้นเหวินค่อยๆ เช็ดยาบนผิวข้างบาดแผลหนานซ่ง ด้วยสำลีก้าน เขารู้สึกว่าแขนของ หนานซ่ง สั่นเบา ๆ และเขาก็เป่าให้เธอ เขาเงยหน้าขึ้นและถามเธออย่างอบอุ่น “เจ็บไหม?”

"นิดหน่อย."

หนานซ่งไม่รู้สึกเจ็บปวดเมื่อตอนได้รับการทำแผลจากแม่ แต่หลังจากได้รับการดูแลอย่างพิถีพิถันจากยวี่จิ้นเหวินวิน เธอก็รู้สึกเจ็บปวด

บางทีเมื่อมีคนห่วงใยคุณ คุณอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเสียใจกับตัวเอง

ยวี่จิ้นเหวินกล่าวว่า: "ถ้าอย่างนั้นผมจะค่อยๆ ทำ

เขาปฏิบัติต่อแขนของ หนานซ่ง ราวกับเครื่องเคลือบที่เปราะบาง ณ เวลานี้ หนานซ่ง รู้สึกว่าเขาได้กลายเป็นมรดกทางวัฒนธรรมโบราณอันล้ำค่า หัวใจของเธอก็อบอุ่นขึ้น

บางคนบอกว่าผู้ชายแตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิงก่อนแต่งงานและหลังแต่งงาน เขาห่วงใยคุณมากแค่ไหนก่อนแต่งงาน เขาจะไม่ห่วงใยคุณไปมากกว่าหลังแต่งงาน

แต่มันก็แล้วแต่คน

ในความเห็นของเธอ ยวี่จิ้นเหวินปฏิบัติต่อเธอหลังจากแต่งงานได้ดีกว่าก่อนแต่งงาน ซึ่งทำให้เธอรู้สึกเหมือนแต่งงานถูกคน

อันที่จริงมันเป็นแค่อาการบาดเจ็บเล็กน้อยเท่านั้น หนานซ่ง ไม่คิดว่ามันเป็นเรื่องใหญ่และยังคงฝึกฝนต่อไปตามปกติ

ยวี่จิ้นเหวินจริงจังกับมันมาก ปรับรายการฝึกและแผนสำหรับเธอ พยายามไม่แตะต้องถึงมือเธอ ดวงตาของเขาเหมือนอยู่ตัวเธอ ค่อยติดตามเธออย่างใกล้ชิดกลายเป็นหางเล็กๆ ที่อยู่ข้างหลังเธอ เกรงว่าเธอจะเกิดความผิดพลาด.

ลั่วอิน และ หนานหนิงซงมองดูและอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ “ผู้ชายคนนี้ดูติดเธอเกินไป เขาดูคนหัวโบราณไปหรือเปล่า?”

แม่ภรรยารู้สึกว่าเธอไม่มีลูกเขย แต่เหมือนได้ลูกสะใภ้มากกว่า

หนานหนิงซ่งยิ้มด้วยความพึงพอใจ “ด้วยมือคู่นั้นที่ค่อยปกป้องลูกสาวของเราตลอดเวลา เราสบายใจได้แล้ว”